ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;; ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;

Έχω μία μόνιμη διαφωνία με τους ανθρώπους, η μουσική δε με ρίχνει, πολύ δύσκολα να μου αλλάξει αρνητικά τη διάθεση ένα τραγούδι.

Η μουσική πάντα μου κάνει παρέα στη διάθεση που ετσι κι αλλιώς έχω, τη θεωρώ πιστή και αγαπημένη μου σύντροφο και όπως χαρακτηριστικά λέω "είναι το μόνο θυληκό που θα μείνει για πάντα κοντά μου" (τσεκαρισμένο).

Το μόνο που μπορει να μου δημιουργήσει είναι νεύρα ή εμετό ακούγοντας ένα σκυλάδικο- ξέρετε, απο αυτά που έχουν όλα το ίδιο θέμα (χωρισμό) και έχουν ΟΛΑ τους ίδιους στίχους, απλά με άλλη σειρά οι λέξεις.

Ένα τραγούδι λοιπόν που έχει να κάνει με χωρισμό και το θεωρούσα πάντα πολύ σκληρό τραγούδι και που όντως κατάφερνε να με στεναχωρήσει είναι της Ευανθίας Ρεμπούτσικα σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου (ειρωνία, πάντα μπροστά μου τη βρίσκω), το "Εχε γεια".


Maya περίεργη στιγμή διάλεξες να με καλέσεις σε παιχνίδι...σε τέτοιο παιχνίδι.
Εγώ προσωπικά, τις επόμενες μέρες θα μπαίνω εδώ με τον υπολογιστή στο mute γιατί δε λέει...

Στο ταξίδι αυτό που βγαίνεις

να πηγαίνεις πάντα μ' αέρα καλό

Να μη νοιάζεσαι αν θα κλάψω

κι αν θα πάψω κάποτε να σ' αγαπώ

Δεν γυρίζει πίσω αυτό που αφήσαμε

δεν αλλάζει δρόμο η καρδιά

Ό,τι αξίζει είν' αυτό που ζήσαμε

δεν πειράζει, αγάπη μου, έχε γεια

Στ' άλλα μέρη όταν θα φτάσεις

να ξεχάσεις ό,τι περάσαμε δω

Να μη σκέφτεσαι αν πονέσω

κι αν θ' αντέξω μ' άδεια αγκαλιά να ζω

Δεν γυρίζει πίσω αυτό που αφήσαμε...

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ (ΨΙΛΟ)

Με είχε καλέσει αρχικά η rip 1708, τώρα μέσα από το καινουριο παιχνιδοενημερωτικο του blog ο γιάννης. Αφού ζητήσω για ακόμα μία φορά συμπάθειο για την καθυστέρηση ας ξεκινήσω

1. Όνομα: Λεωνίδας.

2. Γενέθλια: 10/11

3. Ζώδιο: σκορπιός - σκόρπιος

4. Χρώμα μαλλιών: ποια μαλλιά; Όσα είναι, είναι μαύρα.

5. Χρώμα ματιών: καστανά

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; έχω.

7. Είδος μουσικής που ακούς: ελληνική έντεχνη (;;;) , ροκ καθαρό, πειραγμένο, με μπιμπλίκια, χωρίς… ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω.

8. Αγαπημένος χαρακτήρας : αυτή την εποχή αγαπάω τους ανθρώπους που με ξεκουράζει το μυαλό τους.

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Χριστίνα στη Κω..

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: «με παίρνει να κοιμηθώ λίγο ακόμα;».

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
τα νεύρα μου

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Δύο καμβάδες. Ένας το εξώφυλλο των tindersticks στο curtains και έναν του Askroft από το song for the lovers…τώρα που το συζητάμε οι τοίχοι μου θελουν ντύσιμο.

13. Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου; Τον μπαμπούλα (δεν κρεμάμε ποτέ τα χέρια γιατί θα μας τα αρπάξει)

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Δεν θα έκανα, θα πάθαινα. Έμφραγμα.

15. Αγαπημένος αριθμός: 14

.
16. Αγαπημένο όνομα: το σκέφτηκα ώρα, μάλλον δεν έχω

.
17. Τα χόμπι σου:
τόνους μουσική, να ψάχνω καινουρια πράγματα ν’ακουσω, ταινίες, πολλες ταινίες (dead man’s shoes, την είδα προχθες, μου άρεσε πολύ) και να παρατηρω τους ανθρώπους, στα όρια της παρεξήγησης.
.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στη κέρκυρα στην αδερφή μου που μόλις γέννησε.

19. Μια ευχή για το μέλλον: να είμαι καλά εγώ και οι ανθρωποι που αγαπάω.
.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω. Σε μια εποχή να ζήσω μια επανασταση άντε τη περίοδο της χούντας να είμαι στην αντίσταση.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: θέλω τα σι ντι μου και τους δίσκους αλλά μάλλον αν προσπαθήσω θα καώ..

22. Αγαπημένο λουλούδι:
ένα μπονζάι που έχω στο μαγαζί τον Λάζαρο που αναστηθηκε, πρώτη φορα ασχολούμαι τόσο πολύ με ένα φυτό.

23. Αγαπημένη σειρά:
Τρεις σειρές έχω δει φανατικά,Βαμμένα κοκκινα μαλλιά και τώρα που γερνάω και το χάνω το lost και το prison break..

24. Αγαπημένη ταινία:
Να κάνω ένα ολόκληρο ποστ για να χωρέσουν; Καλά δεν κανω. Ο βασιλιάς, big fish, the fountain,φτηνα τσιγάρα, το τέλος μιας σχέσης μπλα μπλα μπλα….
.
25. Αγαπημένο τραγούδι: θα βάλω αυτόπου ακούω πολύ τώρα γιατί πάλι χρειάζομαι ολόκληρο ποστ. Cat power – the greatest.

26. Αγαπημένο βιβλίο: πάλι δεν αποφασίζω…Kαρνέζης – Μικρές ατιμίες, Philip roth – ο καθηγητης του πόθου …και ας μη συνεχισω.

27. Αγαπημένο ζώο:
οι σκύλοι για την ανιδιοτέλεια τους

28. Αγαπημένο ρούχο:
τζιν, φανελάκι

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:

Γ. Αγγελάκας, radiohead

30. Αγαπημένο χρώμα: μωβ.

31. Αγαπημένο φαγητό:
αν και μάγειρας…σουβλάκια

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι:
δεν ταυτίζομαι αλλά έχουμε διαβάσει πολύ σπαιντερμαν ρε παιδι μου.

33. Κακή συνήθεια: ακατάσταστος.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: καλοπροαίρετος.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: πιάνομαι εύκολα κορόιδο, ορισμένες φορές αισθάνομαι ο αόρατος ανθρωπος κυρίως στις ουρές παρα το ύψος μου..

36. Συνηθισμένη ατάκα:
γάμησέ τα, τον ήπιαμε, το νου σου.
.
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:
δάσκαλος στο Καστελλόριζο ή Κουφονήσια

38. Μεγαλύτερος φόβος:
ο θάνατος αγαπημένου προσώπου (γιάννη ήταν τυχαίο)
.
39. Η καλύτερη pizza: benvenutto.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
ευθυνη
.

Τώρα για καλέσματα τα έχουμε ξαναπεί… σκρουτζ.

.

ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΜΟΛΥΒΙ

Πήρα αυτή τη πρόσκληση να δείξω ένα χειρόγραφό μου από την talisker, αφού ζητήσω την κατανόησή της για την καθυστέρηση περνώ στο ζητούμενο. το παιχνίδι γνωστό.

1. Γράψε

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε.

4. Ενημέρωσε! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/


παραλείπω τον πέμπτο κανόνα γιατί ποτέ δεν καλώ σε παιχνίδι κανέναν αφού είμαι γνωστός Σκρουτζ.

AN AKOYTE...

Πειραιάς, Καστέλα, 1997.

Σάββατο προς Κυριακή 03.20 το πρωί. Στάση λεωφορείου, οδός Τζαβέλα
Περιμένω το 040 μαζί με δυό Πακιστανούς που μόλις έχουν σχολάσει κι αυτοί από τις ψαροταβέρνες του μικρολίμανου και άλλους τρεις πιτσιρικάδες που η Σαββατιάτικη έξοδός τους είχε άδοξο τέλος και γυρνούσαν σπίτι με έπαθλο από ένα βρώμικο στο χέρι.

Μαζί κι εγώ με τη μυρωδιά της κουζίνας να δηλώνει την ιδιότητά μου.

Έμπαινα σ' εκείνο το πράσινο λεωφορείο, και πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους φτιάχνοντας τις δικές τους ιστορίες στο μυαλό μου... τι δουλειά κάνουν, που πάνε, από που έρχονται, ποιος τους περιμένει, αν τους περιμένει...

Κάθε Σάββατο, η διαδρομή είχε περισσότερο κόσμο απ' ότι συνήθως, εκείνο το βράδυ αφού περιεργάστηκα τους συνταξιδιώτες μου, φτάνοντας το βλέμμα μου στη γαλαρία βλέπω την εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω, θυμάμαι ακόμα και τα πρόσωπα των τεσσάρων εκείνων παιδιών που λες και κάποιος τους είχε προσθέσει στο πίνακα εκείνης της ζωγραφιάς του πράσινου λεωφορείου.

Τέσσερα παιδιά, χαρούμενα, αποκομμένα από τους υπόλοιπους, αθόρυβα μέσα στη βουή, μιλούσαν τόσο δυνατά μεταξύ τους και κανείς δεν τους άκουγε. χρησιμοποιούσαν αυτή την υπέροχη γλώσσα της νοηματικής, την πανέμορφη και τόσο εκφραστική αυτή γλώσσα που τόσο πολύ θα ήθελα να γνωρίζω.

Την εικόνα αυτών των παιδιών την κουβαλάω τόσα χρόνια μαζί μου από τότε, μα η ατολμία μου, και ο ωχαδερφισμός που με κυριεύει δεν μου άφησε περιθώρια να μάθω περισσότερα γι' αυτούς τους ανθρώπους.

Και είναι αλήθεια ότι δεν είναι οίκτος αυτό που μου προκαλούν οι κωφοί άνθρωποι μα απεριόριστη γοητεία και τρελή περιέργεια να γνωρίσω το κόσμο τους, να μάθω για τα δικά μας αυτονόητα καθημερινά πράγματα που γι' αυτούς τελικά δεν είναι τόσο αυτονόητα.

Πως ξυπνούν το πρωί; Τι χρησιμότητα έχει το τηλέφωνο; Πως λένε "σ' αγαπώ"; Πως βρίζουν; Πως ψιθυρίζουν;

Χθες για ακόμα μία φορά χάρηκα που δημιουργήθηκε αυτή η κοινωνία των blog.
Γιατί έδωσε την ευκαιρία και σ' εμένα τον άνθρωπο του καναπέ να μάθω.

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ λοιπόν... Μία γυναίκα που μέσα από τις σελίδες της μπορείτε να μάθετε όσα δεν σας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ρωτήσετε, γραμμένα με χιούμορ, άνεση, αποδοχή, περηφάνια, δροσιά.

Διαβάστε την να γράφει για τον "κουφό νόμο του Μέρφι" , για το καρναβάλι , για τη γυναίκα.

Και όπως γράφει και στους στίχους της σε τραγούδι μελοποιημένο από τον B.D.Foxmoor

"αυτό το μήνυμα είναι για σένα που ακούς από μένα τη Σοφία που δεν άκουσα ποτέ"

Και κάπου εδώ χαμογελώ, γιατί το blog μου λέγεται "αν ακούς"....

ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ

Πέρασαν 8 μήνες που αυτό εδώ το blog είναι μαύρο με όλη του τη σημασία του. Μερικοί όμως ονόματα δε λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε (negma) αποφάσισαν ότι πρέπει να γίνουμε λίγο ρεζίλι, ρόμπα, καραμούζα, πίπα, ρεντίκολο.

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τη προκάλεσα γιατί πολύ μ' αρέσει το ξεφωνητό.

Θα ομολογήσω ότι έχω πααααααρα πολλά τραγούδια για να σας δώσω το δικαίωμα να αλλάξετε άποψη για μένα αλλά θα βάλω μόνο 2-3.



Είχα άλλο στο μυαλό μου από Σταμάτη Γονίδη αλλά με πρόλαβε η mauve

και αυτό όμως μου είχε κολλήσει για μέρες και μάλιστα το έμαθα και απ'έξω από τη πρώτη

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΟΝΙΔΗΣ - ΣΙΓΟΥΡΑ




Κι επειδή ένας Γονίδης δεν είναι ποτέ αρκετός
ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ (δύναμη λέμε)



Θα μπορούσα να το πάρω σερί Γονίδη αλλά ας πάμε στον Πασχάλη Τερζή που εσχάτως τον παίζουν πολύ συχνά και στον Μελωδία (προχθές έπαιξαν μέχρι και το "εγώ που ήμουνα θεός θα φύγω τώρα σαν τρελός, απόκληρος και πικραμένος, εγώ ο ξένος" από τον Διονυσίου..εγώ νόμιζα ότι αυτό ήταν το σκυλάδικο της δεκαετίας του 80 αλλά αυτοί κάτι θα ξέρουν παραπάνω)
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΕΣ ΜΟΥ



Και κάτι για το τέλος, εξαιρετικά αφιερωμένο σε μένα



Πρώτη φορά θα κάνω πάσα παιχνίδι και αυτό γιατί έίμαι περίεργος να δω τις επιλογές της.
joan; ακούς;

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Σημερα θα παίξω άλλα δύο παιχνίδια, αρχικά μετα από πρόσκληση της γλαρένιας για δύο τραγούδια που θα χρησιμοποιούσα για να πω το σ'αγαπώ στην καλή μου.
Μπορεί να μη με καταλάβουν μερικοί αλλά εγώ έχω τους λογους μου και εκείνη ξέρει.

Πάμε λοιπόν.
Γιάννης Αγγελάκας - Ακούω την αγάπη (είναι και στο κλίμα του ονόματος του blog)




Ακούω την αγάπη


Ακούω τις θάλασσες και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο ακούω το κλάμα σου

Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω τους ήλιους και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου ακούω τις λύπες σου

Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου
Τους εραστές και τους τρελούς
που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου






........................................................................................................



Το δευτερο τραγουδι που πρεπει να είναι (βασει κανονισμών) με γυναικεία φωνητικά

είναι ο "Χαρταετός" του Μανώλη Φάμελλου.

δεν βρήκα clip και το ανέβασα στο gcast



Χαρταετός


Έσβησαν τα όνειρα έσβησαν έγινε πρωί
άνοιξα την πόρτα άνοιξα ήλιος να με δει

Ήρθες και στο δρόμο μου φώτισε ο ουρανός
μα η καρδιά μου πέταξε κόκκινος χαρταετός

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί
μην μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί

Άψυχα κορμιά στα χέρια μου άχρηστα κλειδιά
δεν μου μένει τίποτα, τίποτα δε μου φτάνει πια

Έλα ας περπατήσουμε μακριά από τον θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε έχουμε όλο τον καιρό





΄

Και τα δύο έχουν τη δύναμη που θέλω να έχουν οι λέξεις όταν εκφράζω την αγάπη μου και νιώθω πολύ λίγος να το κάνω με δικά μου λόγια. Έχουν την ορμή της μουσικής που τη μια τρέχει πάνω σε δύο ρόδες καθώς ουρλιάζουν οι χορδες της κιθάρας...έχουν την εσωστρέφεια που με χαρακτηρίζει σαν ανθρωπο και είναι ικανή από μόνη της να τρομάξει και να διώξει από κοντά μου Εκείνη...



Εκείνη ξέρει...

...............................................................................................................................................................................................

...............................................................................................................................................................................................

Το δεύτερο παιχνίδι που είμαι καλεσμένος είναι να γράψω τα 7 ελλατώματα μου.

τη δυσφήμιση του εαυτού μου τη ζήτησε η joan-σαλαλα, αφου βέβαια μας έκανε γνωστό με τα δικα της 7 ελλατώματα οτι δεν αντέχεται.

Λοιπόν.

1.Ακατάστατος - δεν πάει ο νους του ανθρώπου

2.Γκρινιάρης - με βαριέμαι κι εγω ο ίδιος

3.Αμελής - γι'αυτο λέτε να είναι η Amelie μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες; (μπρρρρρ )

4.Ξεχνάω - είναι θέμα χρόνου να ξεχάσω και το σπίτι μου

5.Βαριέμαι εύκολα και ό,τι αρχίζω το σταματάω στη μέση

6.Βαρέθηκα, σταματάω...

σελίδα 123

...λοιπόν, έπειτα από πρόσκληση της κόκκινης talisker , είναι η σειρά μου να απλώσω το χέρι και να πιάσω το πιο κοντινό μου βιβλίο να το ανοίξω στη σελίδα 123

και να αντιγράψω την εκτη, έβδομη και όγδοη προταση της σελίδας.

"Ο καθηγητής του πόθου" Philip Roth.

έχω την αίσθηση ότι βρήκα στη πένα του αυτό που λέμε "σίγουρη λύση", καθε τι που διαβάζω με στήνει στο τοίχο με μια ειλικρίνεια πολλές φορές επικίνδυνη, σκέψεις που δεν μαρτυράμε ούτε σε μας τους ίδιους.

Αυτό συμβαίνει σε τούτο εδώ το βιβλίο. Μία γροθιά στο στομάχι. Για όλα αυτά που είμαστε, για όλα αυτά που κάνουμε, όλα όσα ποθούμε και δεν τολμάμε να αγγίξουμε...για της "ψυχής μας το ιερό και της ζωής μας το μπουρδέλο" που λέει και ο Αλκίνοος...

το απόσπασμα, ισως να μην είναι αντιπροσωπευτικό αλλα οι κανόνες είναι κανόνες

"από τη " Μονομαχία" και άλλα διηγήματα ξέρω ό,τι πρέπει να ξέρω για όσους πέφτουν στη πλάνη της λαγνείας.

Έχω κι εγώ διαβάσει και μελετήσει τους μεγάλους σοφούς της δύσης επί του συγκεκριμένου θέματος και μάλιστα τους έχω διδάξει και τους έχω εφαρμόσει στη πράξη.

Αλλά αν μου επιτρέπετε, όπως με τη κοινή αίσθηση λογικής έγραψε κι ο Τσεχωφ, σε ψυχολογικά ζητηματα "ο θεός να μας φυλάει από τις γενικεύσεις"

Πάσα δεν κάνω γιατί νομίζω ότι όλοι εχουν παίξει, οπότε πάμε γι' άλλα...

Η μουσική είναι από το soundtrack του "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford", γραμμένη από τον μάγο, Nick Cave και τον Waren Ellis. Δηλώνω μαγεμένος.

FESTIVAL ΠΟΙΗΣΗΣ

Πρώτη φορά είχε τόσο ενδιαφέρον για μένα να συμμετάσχω σε ένα παιχνίδι στο blog,

είχε τη καλοσύνη να με προσκαλέσει ο φίλος μου, πια, Γιάννης Φιλλιπίδης.

Πως να διαλέξεις...είμαι σίγουρος οτι όλοι μας δυσκολευτήκαμε να ξεχωρίσουμε τα πιο αγαπημενα αποσπάσματα, είναι τόσα που έχω αφήσει απ'εξω που αυτή τη στιγμή θέλω να αλλάξω τις επιλογές μου

γι'αυτό ας ξεκινήσω πριν μετανιώσω.

ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΗ

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
και κανέναν να με χαϊδέψει
και κανέναν να με μαστιγώσει
και κανέναν να με δεχτεί
και κανέναν να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγανε στράφι

Γ.Αγελλακας. "πως τολμας και νοσταλγεις τσογλανε"

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ήταν ένας νέος ωχρός.

Καθόταν στο πεζοδρόμιο.Χειμώνας, κρύωνε.

Τι περιμένεις; του λέω.

Τον άλλον αιώνα, μου λέει.

Όσο για μένα,

έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,

αλλά... αλλά ποιος σήμερα ν' αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.

Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.

Όχι, μου λένε.

Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά...

Τι έχετε, μου λένε.

Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω.

Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,μ' αυτόν τον τρόπο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.

Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.

Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,

αλλά εκείνη αρνείται.

"Κύριε, μάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ

έτσι ξέχασα να ζήσω."

Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί,

ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο,

αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.

Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ' όνειρα στα παιδιά

και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.

Ήτανε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει,

ερχόμαστε για λίγο

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον

είμαστε κιόλας νεκροί.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Federico Garcia Lοrca

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
Και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
Τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του άνεμου συνοδεία
Και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
Στο ρωγοβύζι ανατρίχιαζαν τα παιδιά
Κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τα αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
Και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
Τραβέρσο ανάποδο πορεία προς το βοριά
Τράβα μπροστά ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
Και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
Τις νύχτες στέρφες απόμεναν οι αγκαλιές
Τότε που σ’ έφεραν κατσίβελε στη μπόλια

Ατσίγγανε και αφέντη μου με τι να σε στολίσω
Φέρτε το μαυριτανικό σκουτί το πορφυρό
Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
Κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψήλωσαν το σωρό

Κοπέλες απ’ το Δίστομο φέρτε νερό και ξύδι
Κι απάνω στην φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
Σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
Μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη φτενή δίχως καρένα
Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημη αρένα
Και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΟΥΛΑΛΟΥΜ (απόσπασμα)
Μα η ψυχή σηκώνοντας το δάχτυλο είπε:

"Το υποψιάζομαι θλιβερά αυτό το αστέρι,

μου φαίνεται παράξενη η χλωμάδα του.

Ω, βιάσου, βιάσου, ας μην καθυστερούμε.

Ω,φύγε, φύγε, ας φύγουμε, έτσι πρέπει".

Μίλαγε με τρόμο αφήνοντας να πέσουντα φτερά της,

προτού συρθούνε μεσ' στη σκόνη.

Έκλαιγε με αγωνία, αφήνοντας να πέσουντα φτερά της,

προτού συρθούνε μεσ' στη σκόνη,προτού θλιβερά συρθούνε μεσ'στη σκόνη.

Εγώ απάντησα: "Ενα όνειρο, μονάχα, είναι αυτό,

ας πάμε με τo τρεμουλιαστό αυτό φως ας τονιστούμε απ' αυτό το κρυστάλλινο φως,

το φως το σιβυλλικό που ακτινοβολάειμε Ελπίδα και Ομορφιά αυτή τη νύχτα:

— Δες, τρέμοντας ανεβαίνει τον ουρανό μέσ' στηνύχτα.

Μπορούμε σίγουρα να εμπιστευτούμε στη λάμψη του,

που δεν μπορεί παρά σωστά να μας οδηγήσει,

μιά κι ανεβαίνει τρέμοντας τα Ουράνια,

μέσ' στηνύχτα

".Ησύχασα έτσι την ψυχή μου κι έσκυψα και τη φίλησα,

και κατορθωσα να διαλύσω την κακή την διάθεση,

και σκόρπισα τους φόβους και τις ανησυχίες της,

και πήραμε το μονοπάτι ως το τέλος.

ΕNTΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ

Η Κατερινα Γωγου, είναι πάντα στο μυαλό μου με αυτό και με πολλα άλλα ποιήματα της που με συντροφευουν απο την οργισμένη εφηβεια μου μέχρι τώρα, με κάθε ευκαιρια με κάθε αφορμη της καθημερινοτητας μου.

Ο Γιαννης Αγγελάκας είναι για μενα κατι περισσοτερο από τραγουδιστης. Έχει γράψει πολλά λογια στίχους ποιήματα που μιλάνε μέσα μου όσο λιγα. Αυτό είναι κάτι πολύ τυχαίο ανάμεσα στα σ'αυτα που με συγκινούν.

Ο Τάσος Λειβαδίτης, δεν χρειάζεται να πω και πολλά γι'αυτόν. έχουμε τραγουδήσει τη "φτωχογειτονιά" του όλοι μας.

Ο Καββαδιας ήταν η αφορμή να τρέξω στη δημοτική βιβλιοθήκη της Πάτρας για πρώτη φορά πιτσιρικάς και να διαβασω με λαχτάρα όλα του τα ποιήματα.

Ο Πόε...το συγκεκριμένο απόσπασμα το είχα ποστάρει πριν καιρό. Με γεμίζει κουράγιο...ναι ο ΠΌΕ!

ΛΕΥΚΩΜΑ

Η http://testardoathanasia.blogspot.com/ (ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩς ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΒΑΖΕΙς ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟ LINK) αθανασια φταίει. Με έβαλε να απαντήσω σ'αυτές τις ερωτήσεις. ξέρεις, σαν τα λευκώματα που φτιάχναμε πιτσιρίκια. καιρό είχα να το κάνω...για να δούμε...

Πόση ώρα κάνεις να ετοιμαστείς για να βγεις έξω;
Έχουμε και λέμε, το πρωί 4 λεπτά, αν πρέπει να γινω όμορφος, 15’ το πολύ γιατί δεν χρειάζεται και καμιά ιδιαιτερη προσπάθεια, το έχω από φυσικού μου.

Είσαι έτοιμος/η για όλα;
Μπα, ειδικά όσο περνάει ο καιρος όλο και περισσοτερο πάω τοιχο τοιχο…

Υπάρχει εισιτήριο για εκεί που θέλεις να φτάσεις;

Η αλήθεια είναι ότι κόβω «εισιτήριο» ακόμα και αν έχω προσκληση…

Έχεις πάει στο Gstaad; Θες να πάμε μαζί;
Τώρα να σου πω μια ντροπή την ενιωσα που δεν ξέρω τι είναι το Gstaad…αλλά επειδή είμαι περίεργος, θέλω. Μόνο σαλιγγάρια μη με βάλεις να φάω.

Ξέρεις πότε να φεύγεις;

το μεγαλύτερο μου προβλημα είναι ότι συνήθως αρνούμαι να το πάρω απόφαση να φύγω και επιμένω να στηρίζω τα λάθη μου. Αλλωστε «όλο λέω πως θα φύγω, ο αγαπημένος μου στίχος».

Χαμογελάς;

Χαμογελάω από ευγένεια, από ερωτική διαθεση, από ειρωνική διαθεση,από καλή διάθεση, από τα νεύρα μου. Ναι χαμογελάω.

Κλαις; Γιατί; Δεν είναι ωραία η ζωή σου;

Για άντρας (ώπα ρε μεγάλε!) κλαίω εύκολα. Και δεν έχει γιατί…όταν μου έρχεται να κλάψω τα μπήγω.

Ξέρει κανείς πως κοιμάσαι τα βράδια; Κοιμάσαι;

Αν νυστάζω με παίρνει ο ύπνος και ροχαλίζω πριν ακουμπησει το κεφάλι μου στο μαξιλάρι. Αυτό δυστυχώς δεν είναι καλό για τη κοπέλα μου. Αυτή ξέρει.

Αυτή τη στιγμή σου λείπει κάποιος/κάποια;

Μου λείπει πάντα η μάνα μου. Κανείς άλλος ανυπόφορα.

Σε είχε προειδοποιήσει να μην τον/την ερωτευτείς; Το έκανες;

Δεν χρειάζεται να το κάνουν, τις κακοτοπιες τις προλαβαίνω.
Άλλωστε εκ φύσεως με γοητεύουν τα καλά κορίτσια που με προσκαλούν να ζησω τον έρωτα μαζί τους.

Μπορεί να μην "κοιτάς", βλέπεις, όμως, τα πάντα;

Η αγαπημένη μου συνήθεια να κοιτάζω πίσω από την εικόνα. Μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή.

Βρίσκεις στις τσέπες σου χαρτάκια με τηλέφωνα χωρίς όνομα;

Αυτή η ερώτηση είναι περασμένης δεκαετίας. Χαρτάκια με τηλέφωνα δεν υπάρχουν πιά. Αριθμοί περασμένοι στη μνήμη του κινητού χωρίς όνομα, πολλοί. Ποτέ όμως γυναικας. Εκεί πάντα σημειώνω.

Σου 'πε ποτέ καμιά, "πάρε με, τώρα";

Τηλέφωνο;

Το πρωί δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι;

Με αίματα σηκώνομαι. Με αίματα…

Σε ενδιαφέρει να ξέρεις τι θα γίνει μετά;

Ξέρω και γω βρε παιδί μου…και αν είναι να γίνει καμία χοντρη μαλακία; Πρεπει να τη ξέρω;

Θες να είσαι ο εαυτός σου;

Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν με πιάνω να μην είμαι-που συμβαινει- δε γουστάρω καθόλου.

Τι φοβάσαι; Θα μου πεις;

Αν αρχίσω να γράφω τους φοβους μου θα ξημέρωθούμε. Περισσότερο απ’ολους φοβάμαι όμως εμένα.

Τι σκέφτεσαι;

Ότι έχω αργήσει.

Είπες σε κάποιον/α, "θα έρθω να σε βρω";

Είπα…αλλά δεν πήγα. Και το κακό είναι ότι το ήξερα ότι δεν θα πάω τη στιγμή που το έλεγα.

Ξέρεις να επιδιορθώνεις ζωές;

Έπαιζα αυτό το ρόλο πολλά χρόνια. Βαρέθηκα κι εγώ, και οι άλλοι.

Χαμογελάς;Copy/paste
Χαμογελάω από ευγένεια, από ερωτική διαθεση, από ειρωνική διαθεση, από τα νεύρα μου. Ναι χαμογελάω.

Σου ' πε ποτέ κάποιος/α, "κάνε μου ό,τι θες";



Αυτό το καταλαβαινεις και το κανεις, δεν στο λένε. Και το κάνεις χωρίς να το καταλάβεις.


ωραίααααα. Τέλος.