FOLLOW THE MAP

Ο ΤΣΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.

Που να το φανταζόσουν όταν ξεκινούσες, γεννημένος επαναστάτης γαρ, να αλλάξεις τη μοίρα των ανθρώπων της Ν.Αμερικής ότι θα κατέληγες κονκάρδα…ε ΤΣΕ;

Που να το φανταζόσουν όταν μη μπορώντας να ανεχτείς τη φτώχεια και την ανέχεια που ζούσαν οι άνθρωποι γύρω σου και βρέθηκες στη Κούβα να ξεκινήσεις την επανάσταση, τη δική σου επανάσταση, ότι θα κατέληγες μπλουζάκι… ε ΤΣΕ;

Αργεντινός ήσουν μα είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι σε λογίζουν Κουβανό, κι αυτό γιατί έπαιξες τη ζωή σου κορώνα γράμματα μέσα σε ζούγκλες, ανάμεσα σε σφαίρες που πολλές φορές από τύχη και μόνο άφηναν ένα σφύριγμα στ’ αυτιά σου και όχι μία πληγή στο κορμί σου, για έναν ξένο λαό. Μόνο που εσύ στο μυαλό σου δεν είχες σύνορα και δεν χώριζες τους ανθρώπους.

Που να το φανταζόσουν ΤΣΕ ότι θα γίνεις στάμπα;

Και όταν πια είχες την ευκαιρία μετά τη νίκη σας, έχοντας γίνει ήδη παγκόσμιο σύμβολο – μύθος, να ζήσεις με την οικογένειά σου την υπόλοιπη ζωή σου, όντας πια αξιωματούχος της κουβανής κυβέρνησης απολαμβάνοντας τους καρπούς των αγώνων σου και το σεβασμό όλων, εσύ έφυγες για τη Βολιβία να οργανώσεις κι εκεί την επανάσταση.

Πόσους ξέρεις να το έχουν κάνει αυτό ΤΣΕ; Πόσοι απαρνήθηκαν την εξουσία όταν πια την είχαν κατακτήσει;

…πόσοι;

Κι εκεί, στη Βολιβία έμεινες με μία χούφτα αντάρτες να κυνηγάτε ένα όνειρο, πεινασμένος, κουρασμένος και με το άσθμα να κόβει την αναπνοή σου, μέχρι την τελευταία στιγμή, προδομένος και αδειασμένος απ’όλους.

Δεν εγκατέλειψες ποτέ.

Σε στρίμωξε ο στρατός και τραυματισμένο αιχμάλωτο σε εκτέλεσαν μέσα σε ένα άχαρο δωμάτιο.

Που να φανταζόσουν ότι θα γίνεις σουβενίρ… ε ΤΣΕ;

.....................................................................................................................................................

Είδα αυτές τις μέρες τις δύο ταινίες του Σοντεμπεργκ για τον ΤΣΕ.

Ομολογώ ότι αυτόν το σκηνοθέτη ποτέ δεν τον συμπάθησα.

Επίσης ομολογώ ότι χάρη σε αυτέ τις δύο ταινίες του επανέφερα στο μυαλό και τη συνείδηση μου τον ΓΚΕΒΑΡΑ στη πραγματική του διάσταση.

Αυτή του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Με την εκπληκτική ερμηνεία του Ντελ Τόρο έφτιαξε μία ταινία ΑΝΤΙ.

Στεγνή, πραγματική, με ήρωες που γονατίζουν από άσθμα, από πείνα, από πόνο, χωρίς μελοδραματισμούς περιττούς αλλά με το συναίσθημα της πραγματικότητας.

Αληθινά εμπνευσμένη η σκηνή της εκτέλεσης του μέσα από τα ίδια του τα μάτια.

Και για όσους από μας το έχουν ξεχάσει Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.

WALTZ WITH BASHIR

Είμαι ο κύριος χοντρόπετσος που μετά από 34 χρόνια και από εκεί που έμπαινε στον ηλεκτρικό και του δίπλωνε το στομάχι και ορκιζόταν οτι θα φύγει από το μπουρδέλο που λέγεται Αθήνα γιατί θα γυρίσει το μυαλό του - και έφυγε - ... γύρισε για να καλλιεργήσει αυτό που άφησε μισό την προηγούμενη φορά.

Να γίνει ένα μεγαλοπρεπέστατο μουνόπανο που τόσο καιρό έβλεπε στις ειδήσεις τα νεκρά παιδακια των Παλαιστινίων και δεν κουνήθηκε φύλλο...τίποτα δεν ένιωσα σύντροφοι, μηδέν στρογυλλότατο...

Κι έρχεται κάποιος κύριος Αρι Φόλμαν, Ισραηλινος, που συμμετειχε ως στρατιώτης σε καταστάσεις που προφανώς στοίχειωσαν το μυαλό του και ζωγραφίζει πάνω στο ντοκυμαντερ που κινηματογράφησε μια μεγάλη συγνώμη για να με κάνει να νιώσω ξανά, να μου ξαναδιπλώσει το στομάχι και να με θυμηθώ όπως μου αρέσει να με θυμάμαι...άνθρωπο.

Μόλις τελείωσα την ταινία του, ο Max Richter την έντυσε ιδανικά με τη μουσική του κι εγω στις 5.30 το πρωί ακούγοντας το soundtrack της ταινίας λέω αν δεν την είδατε να το κάνετε.

Τα ηλεκτροσοκ είναι παντοτε αναγκαία...

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ...ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ...

Βάλε μου να πιω


Μουσική/Στίχοι: Σαμαρτζής Τάσος/Ξυδάκης Νίκος


Γέμισε μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Της ψυχής το οργανάκι
Να κουρντίσω με μεράκι
Κι όσα ψάχνω να τα βρω
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω

Κι αν είναι ψέματα – τι σημασία
Κι αν είν’ για λίγο – αχ τι αδικία

Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου ξανά
Να ξεφύγει απ’ τις ράγες
Η ζωή με τους νταλκάδες
Να στραγγίξω τη χαρά
Βάλε μου ξανά
Φέρε μου ξανά

Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Να σαλτάρω κάθε σύρμα
Κάθε μάντρα κάθε κύμα
Να χαθώ για να βρεθώ
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω

Η ΤΙΓΡΗ

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου για 'κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
για να της τραγουδήσω το πιο βαρύ καημό

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω
για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

Καμιά φορά που απ' το πιοτό πέφτουμε μεθυσμένοι
σχεδόν αγαπημένοι καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα
σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

Τον είδα για πρώτη φορά πριν από ένα μήνα στην εξαιρετική ταινία, "ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ".
Μία κινηματογραφική ιστορία που φτάνοντας στο τέλος γεμίζεις θαυμασμό για όσους αναμίχθηκαν.
Μα περισσότερο στη μνήμη μου θα μείνει το "βλέμμα".
Ένας εκπληκτικός ηθοποιός που φαντάζομαι ότι αν ήταν Αμερικανός θα είχε τσιμπήσει το όσκαρ γι' αυτή του την ερμηνεία.
Έχει ενδιαφέρον η προσωπική του ιστορία η οποία ενέπνευσε και τη ταινία.

Έψαχνα να βρω κι άλλες του ταινίες να δω και κάπου εκεί, ένα χρόνο μετά το συμβάν μαθαίνω κι εγώ αυτό...

Ο πράκτορας που αγαπήσαμε δεν είναι πια εδώ

Ερμηνεία με το βλέμμα, αυτό που μεταμόρφωνε το ψυχρό προσωπείο του πράκτορα της Στάζι Γκερντ Βίσλερ σ' έναν ανιδιοτελή φύλακα άγγελο του Ανατολικογερμανού συγγραφέα που είχε αναλάβει να παρακολουθεί. Από τις «Ζωές των άλλων», το κινηματογραφικό αριστούργημα του 34χρονου Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, θα ανακαλούμε το βλέμμα ενός μεγάλου ηθοποιού, του Ούλριχ Μούε.

Ο Ούλριχ Μούε σε μια σκηνή από την ταινία του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Ως πράκτορας της Στάζι μπαίνει στις «ζωές των άλλων»

Ο ρόλος του ήταν και το κύκνειο άσμα του. Ο 54χρονος πρώην Ανατολικογερμανός ηθοποιός πέθανε την Κυριακή. Επασχε από καρκίνο του στομάχου, όπως αποκάλυψε ο ίδιος στην εφημερίδα «Die Welt» μία μέρα πριν πεθάνει.

Ο κόσμος μπορεί να ανακάλυψε φέτος το ταλέντο του Μούε χάρη στην ταινία που απέσπασε δεκάδες διεθνείς βραβεύσεις, με σημαντικότερες το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, το βραβείο καλύτερης ταινίας αλλά και το α' ανδρικού ρόλου που είχε ο ίδιος πάρει από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, στη χώρα του όμως ήταν γνωστός και μάλιστα κυρίως ως θεατρικός ηθοποιός.

Γεννημένος το 1953 στην πόλη Γκρίμα της Σαξονίας, εργάστηκε κατ' αρχάς ως οικοδόμος. Κι αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Τείχος του Βερολίνου, στράφηκε στη μεγάλη του αγάπη, το θέατρο, σπουδάζοντας στη σχολή «Χανς Οτο» της Λειψίας.

Μόλις αποφοιτά αρχίζει να συνεργάζεται με το «Stadtisches Theater Karl-Marx-Stadt» μέχρι να τον ξεχωρίσει ο ίδιος ο Χάινερ Μίλερ και να ζητήσει προσωπικά να γίνει δεκτός στο «Volksbuhne». Εκεί ξεχώρισε ιδιαίτερα για τις ερμηνείες του στον «Εγκμοντ» του Γκέτε και στον «Νάθαν τον Σοφό» του Λέσινγκ. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία έρχεται όμως το 1989, όταν υποδύεται τον Αμλετ στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Χάινερ Μίλερ.

Ο Μούε, από τους διαφωνούντες με το ανατολικογερμανικό καθεστώς, είναι από τους διοργανωτές της μεγάλης διαδήλωσης διαμαρτυρίας στην «Αλεξάντερπλατς» στις 4 Νοεμβρίου του 1989. Είναι παντρεμένος (για δεύτερη φορά) με την ηθοποιό Τζένι Γκρέλμαν, με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Αννα Μαρία Μούε, που είναι σήμερα επίσης ηθοποιός.

Οταν πέφτει το Τείχος ο Μούε μαθαίνει ότι η γυναίκα του διατηρούσε «ανεπίσημες» επαφές με τη Στάζι, δίνοντας πλήρεις αναφορές για τις κινήσεις του. Ενα μέρος της πικρής του εμπειρίας ενέπνευσε το σενάριο για τις «Ζωές των άλλων».

Οταν όμως ο Ντόνερσμαρκ θέλησε να κυκλοφορήσει το σενάριο σε βιβλίο, η Γκρέλμαν κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα και καθώς ήταν αδύνατον να αποδειχτεί η συνεργασία της με τη Στάζι (παρ' ότι βρέθηκε ο φάκελος του Μούε με 254 σελίδες) κέρδισε τη δίκη. Το βιβλίο δεν κυκλοφόρησε.

Με την επανένωση της Γερμανίας, ο Μούε συνεχίζει τη θριαμβευτική του πορεία παίζοντας σε σημαντικά θέατρα στο Ζάλτσμπουργκ, το Αμβούργο ή τη Βιέννη. Με την τρίτη σύζυγό του, διάσημη Γερμανίδα ηθοποιό Σουζάνε Λόταρ, ζούσαν στο Βερολίνο μαζί με τις δύο κόρες του από τον πρώτο του γάμο.

26/7/2007

πηγή "ελευθεροτυπια"

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο!

Δίχως μια στάλα στοργή

σ' όσους διψάν για χίμαιρες, γέρνεις

την κούπα σου που 'ναι πάντα αδειανή

Κι ενώ περνά η νύχτα κατάλευκη

βροχερή σαν Κυριακή

ξέρω γιατί, στ’ αυτί που σπαράζει

χιμάς και γλύφεις σαν το σκυλί

Δεν αγαπάς! Αφήνεις τους ψύλλους σου

τους ήχους που φτάνουν από μακριά

αγρύπνια, κακόφωνο όργανο

που αλέθεις των εκλεκτών το «ωσαννά»

Αγρύπνια, της κόλασης κήτος

είναι το φιλί σου φωτιά

Αφήνει μια γεύση από σίδερο

Πού 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά

Κι ενώ περνά η νύχτα...

ΒΆΡΑ ΓΈΡΟ ΜΟΥ !!!

NO PUSSY BLUES

My face is finished, my body's gone.
And I can't help but think standin' up here in all this applause and gazin' down at all the young and the beautiful.
With their questioning eyes.
That I must above all things love myself.

I saw a girl in the crowd,
I ran over I shouted out,
I asked if I could take her out,
But she said that she didn't want to.

I changed the sheets on my bed,
I combed the hairs across my head,
I sucked in my gut and still she said
That she just didn't want to.

I read her Eliot, read her Yeats,
I tried my best to stay up late,
I fixed the hinges on her gate,
But still she just never wanted to.

I bought her a dozen snow-white doves,
I did her dishes in rubber gloves,
I called her Honeybee, I called her Love,
But she just still didn't want to. She just never wants to.

I sent her every type of flower,
I played her guitar by the hour,
I patted her revolting little chihuahua,
But still she just didn't want to.

I wrote a song with a hundred lines,
I picked a bunch of dandelions,
I walked her through the trembling pines,
But she just even then didn't want to. She just never wants to.

I thought I'd try another tack,
I drank a litre of cognac,
I threw her down upon her back,
But she just lay up and said that she just didn't want to.

I thought I'd have another go,
I called her my little ho,
I felt like Marcel Marceau
must feel when she said that she just never wanted to. She just didn't want to.

I got the no pussy blues.

ΝΑΙ ΡΕ! ΑΘΛΟΥΜΑΙ!!!

WHAT IF YOU COULD LIVE FOREVER...

Γυρίζοντας τη σκέψη μου στο χρόνο που μας πέρασε και αναζητώντας τη καλύτερη ταινία που είδα φέτος, η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό είναι το The Fountain, του Darren Aronofsky ( Π, requiem for a dream).

Δεν έχει σημασία για μένα όταν βλέπω μια ταινία η τεχνική της αρτιότητα, δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, σημασία έχει αυτό που μου προκαλεί και βλέποντάς την γέμισα με όσα μπορεί να σου προσφέρει μια ταινία.

Αυτό που μου έμεινε είναι ότι ο σκηνοθέτης έφτιαξε ένα ποίημα εικόνων, λέξεων, και ήχων, που όσο πλησίαζε το τέλος, θυμάμαι ότι συρρικνωνόμουν, μάζευα το σώμα μου σε μικρότερο χώρο στο κάθισμα μου για να φυλάξω, να κρατήσω τη πλημμύρα συναισθημάτων που με κυρίευε και στο τέλος σηκώθηκα ευτυχισμένος να το αφήσω να ξεσπάσει.
Τι περισσότερο μπορεί να ζητήσεις;

ΜΑ… όλες αυτές οι εικόνες, οι ιστορίες, οι ερμηνείες θα έμεναν μισές αν δεν υπήρχε ο Clint Mansell, ο συνθέτης που έγραψε τη μουσική και στις τρεις ταινίες του Arοnofsky και στις τρεις μεγαλούργησε, από τους drum n base ήχους του π, έφτασε στο"Lux Aeterna," , τη μουσική που στοίχειωσε το Requiem for a Dream και τα αυτιά μας. εκεί είναι που λες τι καλύτερο μπορώ να περιμένω;

Ένα από τα δώρα που έκανα στον εαυτό μου φέτος είναι και η μουσική που ακούγεται αυτή τη στιγμή. Μέσα σε δύο ώρες είδα την καλύτερη ταινία και άκουσα τη καλύτερη μουσική αυτής της χρονιάς, καθώς γράφω αυτή τη στιγμή ακούω το δίσκο και παρασύρομαι από αυτή την μελωδία που μου αφήνει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και πρέπει να τη ακούσω ξανά να τη χορτάσω μα…
Την ομορφιά δεν τη χορταίνεις…


DEATH IS A DICEASE, THERE'S A CURE AND I WILL FIND IT...

ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΜΑΕΣΤΡΟ, ΧΑΜΟΓΕΛΩ;

Πείτε τους μόνο αυτό



πείτε τους λόγους μου...το γιατί.





Κύριε Μπερνστάιν, σας σέβομαι απεριόριστα, η μουσική σας είναι αυθεντική και έντιμη

γι'αυτό επέλεξα εσάς για να παρουσιάσετε την αλήθεια μου στον κόσμο.



Ονομάζομαι Σαμ Μπάικ.

Θεωρώ τον εαυτό μου ως κόκκο άμμου.

Στην παραλία Αμερική, υπάρχουν 211εκ. κόκκοι άμμου

και 3 δις κόκκοι στη παραλία γη.



Αν είμαι τυχερός, η δράση που θ'αναλάβω θα δείξει στους ισχυρούς

ότι ακόμα και ο πιο μικροσκοπικός κόκκος, κρύβει μέσα του τη δύναμη να τους καταστρέψει.



Είναι όμως και πολλοί σαν εμάς μαέστρο που δεν κατευθύνονται,

είναι δύσκολο πράγμα η ανεξαρτησία μαέστρο;

Είστε αφεντικό δικό σας, δεν ξέρετε τι είναι να υπηρετείς άλλον σαν δούλος

Η δουλεία δεν τελείωσε ποτέ σ'αυτήν τη χώρα

απλά της άλλαξαν όνομα. ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ.



Ποιοί είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μαέστρο,που μας θέλουν γονατιστούς;

Οι πράοι δεν θα αμειφθούν, θα αμειφθούν οι νταήδες που θα κάνουν τα πάντα για να φτάσουν στην κορυφή.



Είμαι ένας τίμιος άνθρωπος κι ας αφανιστώ γι'αυτό,

αλλά δεν θα φύγω σιωπηλός.



Σε παρακαλώ μαέστρο, πες τους ότι φοβόμουν

ότι αντίθετα με τους ισχυρούς δεν ήμουν υπερόπτης να είμαι βέβαιος ότι έπραξα σωστά.

Είναι η αρρώστια των βασιλέων αυτή μαέστρο κι εγώ βασιλιάς δεν υπήρξα.



Αν η ιστορία διδάσκει κάτι είναι ότι πρέπει ν'αρπάξεις την κυβερνητική καρέκλα, την κολασμένη καρέκλα και να την κλωτσήσεις.

Το σύστημα θα αιωρείται μέχρι να μην αναπνέει. Αφάνισέ την κι έκανες την αλλαγή.

Τη μεγάλη αλλαγή. Και θα την κάνω.





Κοίταξέ με μαέστρο, χαμογελώ;











Απομαγνητοφωνημένοι μονόλογοι του Σαμ Μπάικ (Σων Πεν) απο την ταινία "the assassination of richard nixon".

ΦΤΗΝΑ ΤΣΙΓΑΡΑ

Όταν γνωρίζεις εναν άνθρωπο, που νιώθεις οτι έχει σημασία να γνωρίζει πράγματα για σένα, όταν η θυλική της αύρα σε παρασυρει σε εξομόλογήσεις και μιλάς μιλάς μιλάς για σένα, για το φως σου για το σκοτάδι σου, θέλεις να της πεις τα πάντα, να σε μάθει, γιατι ήρθε τώρα στη ζωή σου κι εσυ έχεις δει κι εχεις κάνει τόσα όλα αυτά τα χρονια χωρις εκείνη, σηκώνεις το παντελονι σου και της δείχνεις τα σημάδια στο γόνατο που "μάζεψες" πιτσιρικάς, το σημάδι στο φρύδι, τις πληγές σου, φανερές και κρυφές, που σ'έκαναν αυτο που εισαι τώρα, αυτό που εκείνη γνωρίζει. Θέλεις να ακούσει όλες τις μουσικές και να δει όλες τις ταινίες που σ'έκαναν ν'ανατριχιάσεις. θέλεις να ξέρει ποιος είσαι! θέλεις να συστηθείς.
Όταν, λοιπόν έρχεται αυτή η ώρα,για καποιους λόγους, όλους ή κανέναν, έχω μια ταινία. Φτηνά Τσιγάρα. και συστήνομαι μ'αυτή.

Το clip ειναι απο το soundtrack της ταινίας.

Υ.Γ. στη καντίνα του Λυκαβητου, ξημέρωμα και με μουσικη συνοδεία το "λευκό μου γιασεμί" διαδραματίζεται μια απο τις ερωτικότερες σκηνες που έχω δει σε ταινία.

ΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ.

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΡΕ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Ο morfeas,αναφέρει στο προφιλ του μια ταινία πολυ πολυ αγαπημένη μου, μια ταινία που κάποιος βλάκας κριτικός χαρακτηρισε "σπαγγέτι γουέστερν ελληνικής επαρχίας περιορισμενης δυναμικης". αυτό που ξέρω μονο είναι οτι όταν τελείωσε η ταινία, εγώ και οι φιλοι μου δεν μιλησαμε,δεν αντιδράσαμε για ενα πεντάλεπτο.Προσωπικά,τη κουβαλάω μέσα μου απο τότε,μαζι με τη μουσικη του Θ.Παπακωνσταντίνου. Υπάρχει εκεί και το ομωνυμο τραγούδι του θανάση σε μια εκτέλεση που δεν υπάρχει πουθενα αλλού,παρα μόνο εκεί μια και soundtrack δεν κυκλοφόρησε. Μια εκτέλεση του τραγουδιου αυτου υπαρχει στον τελευταίο δισκο του θανάση και το τραγουδαει η Μαρθα Φριτζηλα. Η ιστορία ενός ανθρώπου που ετρεξε μακριά,για να γλιτώσει από την ίδια του τη μοιρα. ξέρετε πολλους που να το έχουν καταφερει???

JAMES

Επιβλητικός,μελαγχολικός με μια ενεργεια εσωτερική που δεν ηξερες αν αυτο που βλέπεις σε κάνει να θελεις να βάλεις τα κλάματα ή να απογειωθεις στο ρυθμό του. Οι φλέβες στο ξυρισμένο του κεφάλι σε ένταση και ένα χαμόγελο μάλλον πικρο...απο τις συναυλίες που ευχαριστω τη τυχη μου και τη τσέπη μου που βρεθηκα εκεί χθες. συγκροτημα που το μέγεθος τους πάνω στη σκηνή είναι τεραστιο...αλλα αυτή η φιγούρα του Tim Booth,δεν περιγράφεται με λέξεις. μια ζωντανή πηγή συναισθημάτων,ένας ανθρωπος δίχως κόκκαλα-απίστευτη κίνηση-που σου σφηνώνει στο μυαλό για πολύ πολύ καιρο.

ΜΑΣΚΑ ΔΕΝ ΕΧΩ...

μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο...

Νικολαααα!!!!!

Ω εποχή μου θυμίζεις το καισαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν,κι οσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα τα τροχοφόρα με προσπερνούν,
φεύγω και πάω να βρω στο μπανγκονκ το σύντροφο μου το κινγκ κονγκ,μες το μυαλό μου βαρανε τα κονγκ μοιάζω με μπάλα του πινγκ πονγκ....μας εκτελούνε με σφαίρες ντουμ ντουμ ντουμ σφαιρες ντουμ ντουμ σφαιρες ντουμ ντουμ κι εμεις ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρουμ ΤΑΡΑΤΑΤΑΤΖΟΥΜ για ένα κουστουμ...