Ένα παιδάκι είμαι, που περπαταει με τα χέρια στις τσέπες
και ο αέρας τρυπώνει μέσα από το σκισμένο του τζιν,
Γλιστρά κάθε φορά στο ίδιο σημείο και κτυπάει το γόνατο του…
Όλα του τα παντελόνια σκισμένα στο γόνατο.
Όλες του οι διαδρομές γύρω από την ίδια παλιομοδίτικη ιδέα που έχει για τον εαυτό του…
Όλες του οι διαδρομές γύρω από αυτό το ιερό που χάσκει μέσα του…
Εκεί που πάντα γλιστραει και ματώνει το γόνατο του…
Που να το φανταζόσουν όταν ξεκινούσες, γεννημένος επαναστάτης γαρ, να αλλάξεις τη μοίρα των ανθρώπων της Ν.Αμερικής ότι θα κατέληγες κονκάρδα…ε ΤΣΕ;
Που να το φανταζόσουν όταν μη μπορώντας να ανεχτείς τη φτώχεια και την ανέχεια που ζούσαν οι άνθρωποι γύρω σου και βρέθηκες στη Κούβα να ξεκινήσεις την επανάσταση, τη δική σου επανάσταση, ότι θα κατέληγες μπλουζάκι… ε ΤΣΕ;
Αργεντινός ήσουν μα είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι σε λογίζουν Κουβανό, κι αυτό γιατί έπαιξες τη ζωή σου κορώνα γράμματα μέσα σε ζούγκλες, ανάμεσα σε σφαίρες που πολλές φορές από τύχη και μόνο άφηναν ένα σφύριγμα στ’ αυτιά σου και όχι μία πληγή στο κορμί σου, για έναν ξένο λαό. Μόνο που εσύ στο μυαλό σου δεν είχες σύνορα και δεν χώριζες τους ανθρώπους.
Που να το φανταζόσουν ΤΣΕ ότι θα γίνεις στάμπα;
Και όταν πια είχες την ευκαιρία μετά τη νίκη σας, έχοντας γίνει ήδη παγκόσμιο σύμβολο – μύθος, να ζήσεις με την οικογένειά σου την υπόλοιπη ζωή σου, όντας πια αξιωματούχος της κουβανής κυβέρνησης απολαμβάνοντας τους καρπούς των αγώνων σου και το σεβασμό όλων, εσύ έφυγες για τη Βολιβία να οργανώσεις κι εκεί την επανάσταση.
Πόσους ξέρεις να το έχουν κάνει αυτό ΤΣΕ; Πόσοι απαρνήθηκαν την εξουσία όταν πια την είχαν κατακτήσει;
…πόσοι;
Κι εκεί, στη Βολιβία έμεινες με μία χούφτα αντάρτες να κυνηγάτε ένα όνειρο, πεινασμένος, κουρασμένος και με το άσθμα να κόβει την αναπνοή σου, μέχρι την τελευταία στιγμή, προδομένος και αδειασμένος απ’όλους.
Δεν εγκατέλειψες ποτέ.
Σε στρίμωξε ο στρατός και τραυματισμένο αιχμάλωτο σε εκτέλεσαν μέσα σε ένα άχαρο δωμάτιο.
Που να φανταζόσουν ότι θα γίνεις σουβενίρ… ε ΤΣΕ;
.....................................................................................................................................................
Είδα αυτές τις μέρες τις δύο ταινίες του Σοντεμπεργκ για τον ΤΣΕ.
Ομολογώ ότι αυτόν το σκηνοθέτη ποτέ δεν τον συμπάθησα.
Επίσης ομολογώ ότι χάρη σε αυτέ τις δύο ταινίες του επανέφερα στο μυαλό και τη συνείδηση μου τον ΓΚΕΒΑΡΑ στη πραγματική του διάσταση.
Αυτή του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Με την εκπληκτική ερμηνεία του Ντελ Τόρο έφτιαξε μία ταινία ΑΝΤΙ.
Στεγνή, πραγματική, με ήρωες που γονατίζουν από άσθμα, από πείνα, από πόνο, χωρίς μελοδραματισμούς περιττούς αλλά με το συναίσθημα της πραγματικότητας.
Αληθινά εμπνευσμένη η σκηνή της εκτέλεσης του μέσα από τα ίδια του τα μάτια.
Και για όσους από μας το έχουν ξεχάσει Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.
έχω πάρει ενα ψαλίδι και κόβω γύρω γύρω το περίγραμμα μου,
χαρτάκι που μικραίνει όσο κόβω και γίνομαι ασήμαντος
όσο τα βλέμματα γύρω μου πληθαίνουν.
....αν βάλω τη παλάμη μου μπροστά στα μάτια μου, εκείνοι με βλέπουν ακόμα φίλε;
φίλε;;;
Είμαι ο κύριος χοντρόπετσος που μετά από 34 χρόνια και από εκεί που έμπαινε στον ηλεκτρικό και του δίπλωνε το στομάχι και ορκιζόταν οτι θα φύγει από το μπουρδέλο που λέγεται Αθήνα γιατί θα γυρίσει το μυαλό του - και έφυγε - ... γύρισε για να καλλιεργήσει αυτό που άφησε μισό την προηγούμενη φορά.
Να γίνει ένα μεγαλοπρεπέστατο μουνόπανο που τόσο καιρό έβλεπε στις ειδήσεις τα νεκρά παιδακια των Παλαιστινίων και δεν κουνήθηκε φύλλο...τίποτα δεν ένιωσα σύντροφοι, μηδέν στρογυλλότατο...
Κι έρχεται κάποιος κύριος Αρι Φόλμαν, Ισραηλινος, που συμμετειχε ως στρατιώτης σε καταστάσεις που προφανώς στοίχειωσαν το μυαλό του και ζωγραφίζει πάνω στο ντοκυμαντερ που κινηματογράφησε μια μεγάλη συγνώμη για να με κάνει να νιώσω ξανά, να μου ξαναδιπλώσει το στομάχι και να με θυμηθώ όπως μου αρέσει να με θυμάμαι...άνθρωπο.
Μόλις τελείωσα την ταινία του, ο Max Richter την έντυσε ιδανικά με τη μουσική του κι εγω στις 5.30 το πρωί ακούγοντας το soundtrack της ταινίας λέω αν δεν την είδατε να το κάνετε.
Τα ηλεκτροσοκ είναι παντοτε αναγκαία...
Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή θα έκλαιγα με θόρυβο πάνω σε μία σκηνή με 90 ηχεία και ντεσιμπέλ που θα έκαναν τ’ αυτιά σου να βουίζουν μέχρι το ξημέρωμα τριών πρωινών.
Στο τέταρτο θα ξυπνούσες και οι ήχοι θα είχαν δραπετεύσει από τη πίσω πόρτα όσο εσύ κοιμόσουν, θα παίζαν μπάλα στην αυλή σου και στο δρόμο έξω από αυτήν
και όταν θα έσπαγαν το παράθυρο της γειτόνισσας θα έτρεχαν να κρυφτούν πίσω από το μικρότερο τραγούδι που έχει ποτέ γραφτεί και θα του δίναν ένταση να φτάσει μέχρις εσένα… ξανά…
Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή…
"Μπορείς να θυμώσεις πολύ με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα.
Μπορείς να βρίσεις, να καταραστείς την τύχη σου...
Αλλά όταν φτάνεις στο τέλος...πρέπει να τα ξεχνάς ολα..."
captain (the curious case of Benjamin Button)
Βάλε μου να πιω
Μουσική/Στίχοι: Σαμαρτζής Τάσος/Ξυδάκης Νίκος
Γέμισε μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Της ψυχής το οργανάκι
Να κουρντίσω με μεράκι
Κι όσα ψάχνω να τα βρω
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω
Κι αν είναι ψέματα – τι σημασία
Κι αν είν’ για λίγο – αχ τι αδικία
Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου ξανά
Να ξεφύγει απ’ τις ράγες
Η ζωή με τους νταλκάδες
Να στραγγίξω τη χαρά
Βάλε μου ξανά
Φέρε μου ξανά
Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Να σαλτάρω κάθε σύρμα
Κάθε μάντρα κάθε κύμα
Να χαθώ για να βρεθώ
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω
Τη Δευτέρα πριν φύγω για την πορεία, ανέβασα στο μπλογκ μια φωτογραφία με κάποιον να πετάει μια Μολότοφ, έγραφα "ήρθε η ώρα".
Όταν γύρισα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τα σβήσω.
Εγώ εκεί πήγα να συναντήσω τον κόσμο που έχουν την ίδια αγανάκτηση με μένα.
Εκεί πήγα να ενώσω τη φωνή μου με χιλιάδες άλλες, να φωνάξω για τον κωλόμπατσο και το "μαγικό" του όπλο, να τιμήσω ένα δεκαεξάχρονο παιδί που ούτε κατάλαβε πως έφυγε από το μπουρδέλο μας.
Εκεί πήγα για να βρίσω τα παχύδερμα που μας κυβερνούν να τους δώσω να καταλάβουν αυτό που έγραφε η αφίσα της ΓΣΕΕ ότι "δεν αντέχουμε άλλο" και ότι μέχρι εδώ ήταν, τέρμα η ανοχή.
Εκεί πήγα με την κρυφή προσμονή ότι θα δω τις τράπεζες και τα υπουργεία να καίγονται. Ναι.
Ήξερα ότι θα είναι ένα φωτεινό βράδυ από τις φωτιές στα ανάκτορα εκείνων που μας πίνουν το αίμα τόσα χρόνια και όταν φτάνοντας στα προπύλαια είδα ένα σωρό "κουκούλες" είπα ναι! ήρθε η ώρα!!!
λίγα λεπτά αργότερα με τη φανέλα μου στο στόμα και στη μύτη για να μπορώ να αναπνέω και με τα μάτια μου να καίνε από τα χημικά, έμενα βουβός παρακολουθώντας τυφλή βία.
Δίπλα στις τράπεζες σπάγανε περίπτερα και σουβλατζίδικα, μεγάλα πολυκαταστήματα αλλά και μικρές επιχειρήσεις.
Και κάπου εκεί το έχασα. Ανάμεσα σ' αυτούς που είχαν στόχο τις τράπεζες, είχαν μπλέξει και τραμπούκοι ανεγκέφαλοι που βρίσκουν νόημα στη ζωή τους σπάζοντας και ακολουθώντας στρατούς ποδοσφαιρικών ομάδων, μπάτσοι που φόρεσαν κουκούλες και έκαναν την προβοκάτσια τους και όλο αυτό το συνονθύλευμα λοιπόν κατέστρεφε.
Κατέστρεφε την ευκαιρία μας.
Ήταν η μεγάλη μας ευκαιρία να ξεκινήσει κάτι μεγάλο με την υποστήριξη όλης της κοινωνίας και έκαναν ό,τι μπορούσαν να την στρέψουν εναντίον τους. Εναντίον μας.
Κρίμα.
Σήμερα αντί να μιλάμε για ένα μαζικό κίνημα εναντίον των μεγάλων συμφερόντων που πια έχει δύναμη ορμή και μπορεί αν θέλει να τους καταπιεί, μετράμε ζημιές και μιλάμε για "αντιεξουσιαστές" που βάλθηκαν να καταστρέψουν όσα πολλοί έχτιζαν μία ζωή.
Όμως
Οι αντιεξουσιαστες δεν είναι αυτοί. Δεν υπάρχει τυφλή βία στην πολιτική αντίδραση. Υπάρχει βία αλλά με συγκεκριμένους στόχους. Αν αυτό συνέβαινε, σήμερα όλη η Ελλάδα θα ήταν στους δρόμους και θα διεκδικούσε αυτό που μας ανήκει.
Συμπέρασμα...αφήσαμε μπάτσους προβοκάτορες και ένα τσούρμο βλαμμένα να αποσυντονίσουν το κόσμο και αντί να έχουμε απέναντι μας ως εχθρό μια κυβέρνηση- δράκουλα, ψαχνόμαστε πως θα αντιμετωπίσουμε 100 αλήτες που αύριο θα σπάνε καρέκλες στα γήπεδα.
