ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΘΗΡΙΟ

Δεν έχασα στιγμή
και πριν προλάβεις να με χαρακώσεις
είχα ήδη βγάλει νύχια και τα έμπηγα στα πλευρά σου...

Μα τώρα που στέκομαι μόνος εδώ και αναπολώ τη νίκη μου

...αναρωτιέμαι...

...απο που στάζει όλο αυτό το αίμα;;;

ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΠΟΝΟΣ

Αν αγγίξεις εδώ, χαμηλά, στον λαιμό μου

θα νιώσεις έναν καινούριο πόνο που ανακάλυψε το σώμα μου…

Είναι φορές που γδέρνει τις αναπνοές μου σαν κρατώ τις αρχές από τα τραγούδια σου,

μα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς…

Γιατί κάθε φορά που ακούω τις πρώτες νότες της φωνής σου,

στα χείλη μου πεταρίζουν ήδη οι πρώτοι στίχοι…

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ

Ένα παιδάκι είμαι, που περπαταει με τα χέρια στις τσέπες
και ο αέρας τρυπώνει μέσα από το σκισμένο του τζιν,

Γλιστρά κάθε φορά στο ίδιο σημείο και κτυπάει το γόνατο του…
Όλα του τα παντελόνια σκισμένα στο γόνατο.
Όλες του οι διαδρομές γύρω από την ίδια παλιομοδίτικη ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

Όλες του οι διαδρομές γύρω από αυτό το ιερό που χάσκει μέσα του…
Εκεί που πάντα γλιστραει και ματώνει το γόνατο του…

ΣΜΙΚΡΥΝΣΗ

έχω πάρει ενα ψαλίδι και κόβω γύρω γύρω το περίγραμμα μου,
χαρτάκι που μικραίνει όσο κόβω και γίνομαι ασήμαντος
όσο τα βλέμματα γύρω μου πληθαίνουν.

....αν βάλω τη παλάμη μου μπροστά στα μάτια μου, εκείνοι με βλέπουν ακόμα φίλε;




φίλε;;;

AN...

Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή θα έκλαιγα με θόρυβο πάνω σε μία σκηνή με 90 ηχεία και ντεσιμπέλ που θα έκαναν τ’ αυτιά σου να βουίζουν μέχρι το ξημέρωμα τριών πρωινών.

Στο τέταρτο θα ξυπνούσες και οι ήχοι θα είχαν δραπετεύσει από τη πίσω πόρτα όσο εσύ κοιμόσουν, θα παίζαν μπάλα στην αυλή σου και στο δρόμο έξω από αυτήν

και όταν θα έσπαγαν το παράθυρο της γειτόνισσας θα έτρεχαν να κρυφτούν πίσω από το μικρότερο τραγούδι που έχει ποτέ γραφτεί και θα του δίναν ένταση να φτάσει μέχρις εσένα… ξανά…

Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή…

where i end you begin...

Μια ζάλη και τα μάτια κόκκινα, Radiohead σε volume 46 και το τιμόνι σφιχτά στα δυό μου χέρια.

Τρέξε φυγή μου, τρέξε και μη σταθείς σε φανάρια και ίσως…μια ζωή «μήπως»

Για τίποτα σίγουρος και για όλα απόλυτος…

Για όλα…

Για πόσο; Πόσο ρε;

Κι εσύ, αν ακούς…είναι γλυκιά η ζάλη, είναι γλυκιά η ζ….

Κι ας έχει νόημα η ευτυχία μόνο όταν τη μοιράζεσαι….

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ...

Είναι αυτός ο πόνος...ξεκινάει ακριβώς πίσω από το μάτι μου και μου τρυπάει το κεφάλι...
Είναι που όταν παίρνω τον δρόμο της επιστροφής κλείνω για λίγο τα μάτια και όταν τ' ανοίγω ξανά έχω ένα σκύλο να περπατάει δίπλα μου, σα να ήταν από πάντα εκεί.

Έχουν αρχίσει να θολώνουν οι εικόνες τις νύχτες και όταν με χτυπάει ο κρύος αέρας της μηχανής οι ίδιες εικόνες δακρύζουν...

...δακρύζουν...

είναι μέρες τώρα που κοιμάμαι στη δική σου πλευρά...και είναι κι αυτός ο πόνος...ξεκινάει ακριβώς πίσω από το μάτι μου και μου τρυπάει το κεφάλι...

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ

Παραπατούσε, σχεδόν μέχρι τη μέση του δρόμου...κίτρινη, αδύνατη, κουρασμένη...
Έκανε νόημα με το χέρι της στα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Ποιός; Ποιός να σταματήσει στις 12.30 τη νύχτα να πάρει ένα πρεζάκι;
Εγώ θα το έκανα; Σίγουρα όχι.

-"Κοπελιά να σου πω;"
Πλησιάζει...
-"που θες να πας;"
-"Δραπετσώνα θέλω να πάω, στο δημαρχείο κοντά"
-"τέτοια ώρα δεν θα σταματήσει κανείς να σε πάρει, να σου δώσω να πάρεις ένα ταξί;"
-"όχι τόσα, δώσε μου 50 λεπτά"
-"είναι αργά, πάρε αυτά να πάρεις ταξί να πας σπίτι σου"
-"ρε συ..."
-"μη το κάνεις κουβέντα...τι έχεις στο λαιμό σου;" -είχε μια γάζα-
_"είμαι νεφροπαθής..."


...Μιλούσε ασταμάτητα για 20 λεπτά, την λένε Δ............ τέλος νοέμβρη θα της δώσει η μάνα της το δικό της νεφρό...μετά θα νοικιάσει ένα σπίτι στα Καμίνια που της αφήνουν οι δικοί της και με το ενοικιο θα πάρει δάνειο να αγοράσει ένα καινουριο σπίτι, θα πιασει και μία δουλειά και όλα θα πάνε καλά. Τώρα θα πήγαινε στο σπίτι της να φάει γεμιστά...τα φτιάχνει η μάνα της με ρύζι...


Μακάρι Δ.......... στο εύχομαι. Εύχομαι επίσης όλες οι καχύποπτες σκέψεις που έκανα όση ωρα μου μιλούσες να μη μου είχαν σφηνωθεί στο μυαλό.


Η πιατσα των ταξί ήταν ακριβώς πίσω μου... Δεν γύρισα να κοιτάξω αν πήρε. Δεν είδα κανένα να περνάει από δίπλα μου...

Τι σημασία είχε άλλωστε...


Όλα καλά θα πάνε Δ...........

ΠΟΥΘΕΝΑ

Κατηφορίζεις διαρκώς έναν δρόμο που θα σε φέρει κοντά μου,

και το κάνεις χρόνια τώρα δίχως ποτέ να φτάνεις πουθενά...

...όχι σε μένα…πουθενά.

ΑΤΙΤΛΟ

Ξεκίνησα να γράψω ένα αποχαιρετιστήριο ποστ.... πολύ μελό μου φάνηκε και το έσβησα.
Ήταν όμορφα ένα χρόνο και κάτι, είναι ακόμα όταν έχω ανάγκη να πω και "βγαίνω" και τα λέω.
Όλοι αυτό κάνουμε εδώ μέσα, ξεσπάμε τα νεύρα μας τη στεναχώρια μας...τη μαλακία μας.
Μόνο που έμπλεξε λίγο όλο αυτό στη πορεία.

Παρεξήγηση.

Κάπου στο δρόμο μάθαμε τα ονόματα μας, εγώ από "αν ακούς" έγινα Λεωνίδας. Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ.

Το ότι μπορεί κάποιος να γράφει λίγο στενάχωρα, λίγο μαύρα, λίγο δεν ξέρω τι, δεν σημαίνει ότι αυτή είναι και η ζωή του.

Είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος, με κανονική ζωή, με τη δουλειά του, με φίλους, με τα προβλήματα που λίγο πολύ έχουμε όλοι μας, γελάω, κάνω πλάκα, βρίζω, αγαπάω, παρεξηγώ, και το αντίστροφο...

Θέλω να πω ότι δεν είμαι κανένας περίεργος τύπος αλαφροΐσκιωτος που γράφει ποιήματα περπατώντας στο δρόμο. ΟΧΙ.

Η ζωή μου είναι μια χαρά. Δεν έψαχνα φίλους μπαίνοντας εδώ, ούτε γκόμενες.
Μπορώ να γνωρίζω και να κάνω φίλους κάθε μέρα γιατί αντίθετα με αυτό που ίσως έχω δείξει είμαι κοινωνικός άνθρωπος
Ούτε γκόμενα θέλω να βρω. Ο σωστός τρόπος για να γνωρίσεις μία γυναίκα είναι πρώτα να τη δεις και αν σου αρέσει μετά να ανακαλύψεις τα "ψυχικά της χαρίσματα". Εδώ γίνεται λίγο ανάποδα ΔΕΝ ΘΈΛΩ

Είναι κουραστικό επίσης το τριπάκι που μπαίνουμε να ικανοποιούμε τις προσδοκίες που αυθαίρετα κάποιοι έχουν από μας.
Δεν μου αρέσει που έχω τύψεις που έχω να επισκεφτώ και να σχολιάσω τα μπλογκς που συχνάζω πολύ καιρό.
Είναι τόσο λίγος ο χρόνος που έχουμε πια...

Γνώρισα (τρόπος του λέγειν) εδώ πολλούς που άξιζε το κόπο. Χάρηκα όταν συνάντησα κάποιους που αντίθετα με αυτό που φαίνονταν μου βγήκαν πολύ φωτεινές φάτσες (αδερφέ!).

Στεναχωρήθηκα όταν περιφερόμουν σε μπλογκς που είχαν τόσα πολλά να πουν με πανέμορφες γραφές και...0 comments την ίδια στιγμή που κάτι χαζομάρες είχαν 200... αλλά αυτά θα μου πεις κύριε μου είναι υποκειμενικά.

Τέλος πάντων, φλυαρώ και ποτέ δεν έκανα μεγάλα ποστ.

Δεν είναι αντίο αυτό. Εδώ θα είμαι αλλά με άλλες προϋποθέσεις Σκεφτόμουν το κλείδωμα αλλά ξέρω καλά ότι σε λίγο θα το πάρω πίσω. Είναι λίγο ρόμπα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από δω και στο εξής δεν θα είναι το ίδιο.

Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου για την στήριξή τους, τον μάνατζερ μου...εχμμ...

Σε εσάς που ξέρετε (και ξέρετε) άτι σας εκτιμώ δηλώνω εκτίμηση και υπόσχεση παρουσίας.

Τα λέμε, το νου σας, καλή αντάμωση και καλό σαββατοκύριακο.



υ.γ. μπείτε στο κόπο να ακούσετε ολόκληρη αυτή την ομορφιά που ακούγεται από δίπλα. Monika, 20χρονη ελληνιδα. Avatar- υπέροχος δίσκος.

ΦΟΒΑΜΑΙ

Φοβάμαι σου λέω, πάντα φοβόμουν…πάντα

Δειλή καρδιά που πάντα της πήγαινα κόντρα,

κι όσο ζητουσε την βολή της,

την ησυχία της,

της μάζευα κόσμο γύρω

και της έδινα άλυτα προβλήματα για το σπίτι…

μα πανάθεμά με...

πάντα έπασχα από αγοραφοβία και ήμουν κακός στα μαθηματικά…

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΩ

Κάθε φορά που γυρίζω είσαι εκεί και με περιμένεις, σκοτεινέ...
κάθε φορά, στα πρώτα σκαλιά του σπιτιού μου, δε γυρνάς το βλέμμα σου πάνω μου μα ξέρω είσαι εκεί για μένα...

Κάθε φορά που γυρίζω το κλειδί στη πόρτα. είσαι εκεί και με περιμένεις, κουρνιάζεις στα ριγμένα στο πάτωμα ρούχα, και νιώθω το χαμόγελό σου όταν πίνω νερό απ' το ποτήρι που γέμισες εσύ.

Κάθε φορά που στέκομαι στο άδειο μου σπίτι σιωπώντας, είσαι εκεί...πίσω μου και με κοιτάς εκλιπαρώντας να μη νιώθω μόνος.... είσαι εσύ εκεί...

Το ξέρω...μα κάνε μου μια και μόνη χάρη σκοτεινέ μου φίλε...

....Μην είσαι κι εκεί που πάω όταν φεύγω...

συνήθως κάθομαι στη σάλα κοιτάζοντας τον τοίχο
"όμως αν το δεις, θα χαθείς", μου έλεγε η μητέρα κι έκλαιγε

"κι όμως, μητέρα - μόνο αν χαθώ θα το δω", και τότε ένιωθα πως είχα έρθει από πολύ μακριά και πήγαινα ακόμα μακρύτερα

κι ο αέρας μύριζε απαλά σα να χαμε συγχωρεθεί για όλα

ή άλλοτε περπατώντας τη νύχτα ολομόναχος ακουσα ένα πιάνο να παίζει

κι οι θλιμμένες νότες του ήταν σα να 'ρχονταν απ' το βάθος ενός ονείρου
ή μιας άλλης ζωής

που πήγαινα; τι γύρευα; θα ξαναγυρίσουμε ποτέ;

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ "ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ"




Ξέρω ότι δεν διάβασες ποτέ σου ένα βιβλίο, παρά μόνο όσα έχεις ακουσει απο μας να διαβάζουμε στα σχολικά μας χρόνια, δεν είμαι καν σίγουρος αν έμαθες ποτέ να διαβάζεις και ντρέπομαι που δεν θυμάμαι να σ'έχω ρωτήσει.
Τώρα που έφυγες μονάχα λίγο από Λειβαδίτη σου στέλνω.... ήθελα μέρες να σου τηλεφωνήσω και πήρα όλους τους άλλους εκτός από σένα.

ξεκουράσου τώρα γιαγιά...

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Έπειτα από τρεις δεκαετίες, 30 χρόνια άγνοιας…

Ήσουν εκεί, απρόσκλητη επισκέπτης, στη δική μου γιορτή…

Ήσουν το δώρο μου…

Και μετά;

Μια φωτογραφία, πάνω πάνω από τις 64 που σε είχε πιάσει να με κοιτάς

Κι εγώ να σε χαζεύω στο χαρτί… ποια είσαι;

Και πέρασαν 48 μέρες που ξόδευα τα γέλια μου χλιαρά και άσκοπα,

Που φοβόμουν το 2 και με βόλευε το 1… μόνος και ήρεμος.

Μα…

Πάγωσε ο κόσμος εκείνο το βράδυ, και υπήρχαμε μόνο εμείς να κρατήσουμε το ανθρώπινο είδος ζωντανό με δύο χαμόγελα, λίγο αλκοόλ, συνταγή επιβίωσης…μας χρωστάνε γλυκιά μου…την ύπαρξή τους.

…τόσο φως που να το χωρέσω όμως που εδώ έχει 6 μήνες νύχτα;

Που να βολέψεις τόση θλιμμένη μουσική στις χαρούμενες κασέτες σου;

Και είναι αυτό που αγα(πώ)(πάς)…

Είναι αυτό που κρατάμε στα δυό μας χέρια και μας καίει και όσο μας καίει εμείς το κρατάμε πιο σφιχτά να μας αφήσει σημάδια.

Άλλωστε ο κόσμος από μας περιμένει…

Γιατί… Θυμάσαι ;

Είσαι η "ωραία της ημέρας" κι εγώ ο "superman" που ακόμα και χωρίς τη μπέρτα του μπορεί να σώσει τον κόσμο.

ΦΕΥΓΩ ΗΣΥΧΑ

Δεν είναι…δεν είναι σου λέω

Δεν είναι που όλα μου φαίνονται χωρίς τέλος

Δεν είναι που τα βότσαλα που έχω αφήσει στο δρόμο με βγάζουν στο ίδιο πάντα σημείο.

Δεν είναι το ψέμα που ζω κάθε φορά που ξεκουράζω στους ίσκιους τα κουρασμένα μου πόδια κάνοντάς τους λίγη παρέα…έτσι να ξεχάσουν λίγο τη μοναξιά τους.

Δεν είναι που ο ήχος της κιθάρας μου έχει γλυκάνει τελευταία, το κάνει για να με καλοπιάσει, να γράψω ένα τραγούδι ακόμα μετά από χρόνια.

Δεν είναι που μου παίρνει χρόνο να αδειάσω το μυαλό μου από τους ήχους της φωνής σου…

Δεν είναι που έχασα το αστέρι που χάζευα τα βράδια, ίσως να έπεσε όταν αποκοιμήθηκα... όλα συμβαίνουν τη στιγμή που κλείνεις τα μάτια.

καλά...Θα μαζέψω το παραλήρημα μου, θα πετάξω πετσέτα και θα φύγω


Γέλα όμως λίγο…γέλα λίγο μόνο…

είναι που όταν φεύγω…φεύγω ήσυχα...

...και….μόνο το γέλιο σου με ησυχάζει

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΓΩ...

κι όμως εγώ...

διψάω σαν ψάρι στο βυθό
κι ασφικτυώ...

κι ασφικτυώ σαν συννεφάκι
μέσα στον καθαρό ουρανό...

ΑΠΟ ΤΟΤΕ...

Ανέβηκα μόλις τρία σκαλιά, μόλις…
Δεν κοίταξα κάτω, ήταν ψηλά για μένα,

κι εσύ ξέρεις καλύτερα απ’όλους ότι πάσχω από ιλίγγους.

Μα εσύ με καλούσες με την φωνή εκείνη που παιχνίδιζε μέσα στην ησυχία ν’ανέβω κι άλλο, έκλεισα τα μάτια και πάτησα στο τέταρτο σκαλί,
Χαμογελούσα και με απλωμένο το χέρι σ’εμπιστεύτηκα.

Περίμενα το Αγγιγμά σου, τη ζέστη του χεριού σου…
…δεν ξέρω ποιος από τους δύο έχασε την ισορροπία του,

ξέρω μόνο πως από τότε,

κάθε που γέρνω στη μυρωδιά σου…

...στάζει αίμα απ’τα κλειστά μου μάτια.

Η ΣΤΙΓΜΗ

Έρχεται η στιγμή που απ'όπου και να το πιάσεις βρωμάει...

ΣΒΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΟ ΦΩΣ...ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ

A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

You look so tired and unhappy
Bring down the government
They don't, they don't speak for us
I'll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
Silent, silent

This is my final fit, my final bellyache with

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises please

Such a pretty house, such a pretty garden

No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises please (let me out of here)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ- ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΗ
Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
και κανέναν να με χαϊδέψει
και κανέναν να με μαστιγώσει
και κανέναν να με δεχτεί
και κανέναν να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγανε στράφι