ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

ζηλεύω -σχεδόν φθονώ- όλα εκείνα τα μυαλά που είναι ακόμα ζωντανά και μπορούν να γράφουν στ'αληθεια...και όχι στα ψέμματα. 

ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΘΗΡΙΟ

Δεν έχασα στιγμή
και πριν προλάβεις να με χαρακώσεις
είχα ήδη βγάλει νύχια και τα έμπηγα στα πλευρά σου...

Μα τώρα που στέκομαι μόνος εδώ και αναπολώ τη νίκη μου

...αναρωτιέμαι...

...απο που στάζει όλο αυτό το αίμα;;;

ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΠΟΝΟΣ

Αν αγγίξεις εδώ, χαμηλά, στον λαιμό μου

θα νιώσεις έναν καινούριο πόνο που ανακάλυψε το σώμα μου…

Είναι φορές που γδέρνει τις αναπνοές μου σαν κρατώ τις αρχές από τα τραγούδια σου,

μα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς…

Γιατί κάθε φορά που ακούω τις πρώτες νότες της φωνής σου,

στα χείλη μου πεταρίζουν ήδη οι πρώτοι στίχοι…

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ

Ένα παιδάκι είμαι, που περπαταει με τα χέρια στις τσέπες
και ο αέρας τρυπώνει μέσα από το σκισμένο του τζιν,

Γλιστρά κάθε φορά στο ίδιο σημείο και κτυπάει το γόνατο του…
Όλα του τα παντελόνια σκισμένα στο γόνατο.
Όλες του οι διαδρομές γύρω από την ίδια παλιομοδίτικη ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

Όλες του οι διαδρομές γύρω από αυτό το ιερό που χάσκει μέσα του…
Εκεί που πάντα γλιστραει και ματώνει το γόνατο του…

FOLLOW THE MAP

Ο ΤΣΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.

Που να το φανταζόσουν όταν ξεκινούσες, γεννημένος επαναστάτης γαρ, να αλλάξεις τη μοίρα των ανθρώπων της Ν.Αμερικής ότι θα κατέληγες κονκάρδα…ε ΤΣΕ;

Που να το φανταζόσουν όταν μη μπορώντας να ανεχτείς τη φτώχεια και την ανέχεια που ζούσαν οι άνθρωποι γύρω σου και βρέθηκες στη Κούβα να ξεκινήσεις την επανάσταση, τη δική σου επανάσταση, ότι θα κατέληγες μπλουζάκι… ε ΤΣΕ;

Αργεντινός ήσουν μα είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι σε λογίζουν Κουβανό, κι αυτό γιατί έπαιξες τη ζωή σου κορώνα γράμματα μέσα σε ζούγκλες, ανάμεσα σε σφαίρες που πολλές φορές από τύχη και μόνο άφηναν ένα σφύριγμα στ’ αυτιά σου και όχι μία πληγή στο κορμί σου, για έναν ξένο λαό. Μόνο που εσύ στο μυαλό σου δεν είχες σύνορα και δεν χώριζες τους ανθρώπους.

Που να το φανταζόσουν ΤΣΕ ότι θα γίνεις στάμπα;

Και όταν πια είχες την ευκαιρία μετά τη νίκη σας, έχοντας γίνει ήδη παγκόσμιο σύμβολο – μύθος, να ζήσεις με την οικογένειά σου την υπόλοιπη ζωή σου, όντας πια αξιωματούχος της κουβανής κυβέρνησης απολαμβάνοντας τους καρπούς των αγώνων σου και το σεβασμό όλων, εσύ έφυγες για τη Βολιβία να οργανώσεις κι εκεί την επανάσταση.

Πόσους ξέρεις να το έχουν κάνει αυτό ΤΣΕ; Πόσοι απαρνήθηκαν την εξουσία όταν πια την είχαν κατακτήσει;

…πόσοι;

Κι εκεί, στη Βολιβία έμεινες με μία χούφτα αντάρτες να κυνηγάτε ένα όνειρο, πεινασμένος, κουρασμένος και με το άσθμα να κόβει την αναπνοή σου, μέχρι την τελευταία στιγμή, προδομένος και αδειασμένος απ’όλους.

Δεν εγκατέλειψες ποτέ.

Σε στρίμωξε ο στρατός και τραυματισμένο αιχμάλωτο σε εκτέλεσαν μέσα σε ένα άχαρο δωμάτιο.

Που να φανταζόσουν ότι θα γίνεις σουβενίρ… ε ΤΣΕ;

.....................................................................................................................................................

Είδα αυτές τις μέρες τις δύο ταινίες του Σοντεμπεργκ για τον ΤΣΕ.

Ομολογώ ότι αυτόν το σκηνοθέτη ποτέ δεν τον συμπάθησα.

Επίσης ομολογώ ότι χάρη σε αυτέ τις δύο ταινίες του επανέφερα στο μυαλό και τη συνείδηση μου τον ΓΚΕΒΑΡΑ στη πραγματική του διάσταση.

Αυτή του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Με την εκπληκτική ερμηνεία του Ντελ Τόρο έφτιαξε μία ταινία ΑΝΤΙ.

Στεγνή, πραγματική, με ήρωες που γονατίζουν από άσθμα, από πείνα, από πόνο, χωρίς μελοδραματισμούς περιττούς αλλά με το συναίσθημα της πραγματικότητας.

Αληθινά εμπνευσμένη η σκηνή της εκτέλεσης του μέσα από τα ίδια του τα μάτια.

Και για όσους από μας το έχουν ξεχάσει Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.

ΣΜΙΚΡΥΝΣΗ

έχω πάρει ενα ψαλίδι και κόβω γύρω γύρω το περίγραμμα μου,
χαρτάκι που μικραίνει όσο κόβω και γίνομαι ασήμαντος
όσο τα βλέμματα γύρω μου πληθαίνουν.

....αν βάλω τη παλάμη μου μπροστά στα μάτια μου, εκείνοι με βλέπουν ακόμα φίλε;




φίλε;;;

WALTZ WITH BASHIR

Είμαι ο κύριος χοντρόπετσος που μετά από 34 χρόνια και από εκεί που έμπαινε στον ηλεκτρικό και του δίπλωνε το στομάχι και ορκιζόταν οτι θα φύγει από το μπουρδέλο που λέγεται Αθήνα γιατί θα γυρίσει το μυαλό του - και έφυγε - ... γύρισε για να καλλιεργήσει αυτό που άφησε μισό την προηγούμενη φορά.

Να γίνει ένα μεγαλοπρεπέστατο μουνόπανο που τόσο καιρό έβλεπε στις ειδήσεις τα νεκρά παιδακια των Παλαιστινίων και δεν κουνήθηκε φύλλο...τίποτα δεν ένιωσα σύντροφοι, μηδέν στρογυλλότατο...

Κι έρχεται κάποιος κύριος Αρι Φόλμαν, Ισραηλινος, που συμμετειχε ως στρατιώτης σε καταστάσεις που προφανώς στοίχειωσαν το μυαλό του και ζωγραφίζει πάνω στο ντοκυμαντερ που κινηματογράφησε μια μεγάλη συγνώμη για να με κάνει να νιώσω ξανά, να μου ξαναδιπλώσει το στομάχι και να με θυμηθώ όπως μου αρέσει να με θυμάμαι...άνθρωπο.

Μόλις τελείωσα την ταινία του, ο Max Richter την έντυσε ιδανικά με τη μουσική του κι εγω στις 5.30 το πρωί ακούγοντας το soundtrack της ταινίας λέω αν δεν την είδατε να το κάνετε.

Τα ηλεκτροσοκ είναι παντοτε αναγκαία...

AN...

Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή θα έκλαιγα με θόρυβο πάνω σε μία σκηνή με 90 ηχεία και ντεσιμπέλ που θα έκαναν τ’ αυτιά σου να βουίζουν μέχρι το ξημέρωμα τριών πρωινών.

Στο τέταρτο θα ξυπνούσες και οι ήχοι θα είχαν δραπετεύσει από τη πίσω πόρτα όσο εσύ κοιμόσουν, θα παίζαν μπάλα στην αυλή σου και στο δρόμο έξω από αυτήν

και όταν θα έσπαγαν το παράθυρο της γειτόνισσας θα έτρεχαν να κρυφτούν πίσω από το μικρότερο τραγούδι που έχει ποτέ γραφτεί και θα του δίναν ένταση να φτάσει μέχρις εσένα… ξανά…

Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή…

"Μπορείς να θυμώσεις πολύ με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα.

Μπορείς να βρίσεις, να καταραστείς την τύχη σου...

Αλλά όταν φτάνεις στο τέλος...πρέπει να τα ξεχνάς ολα..."


captain (the curious case of Benjamin Button)

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ...ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ...

Βάλε μου να πιω


Μουσική/Στίχοι: Σαμαρτζής Τάσος/Ξυδάκης Νίκος


Γέμισε μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Της ψυχής το οργανάκι
Να κουρντίσω με μεράκι
Κι όσα ψάχνω να τα βρω
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω

Κι αν είναι ψέματα – τι σημασία
Κι αν είν’ για λίγο – αχ τι αδικία

Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου ξανά
Να ξεφύγει απ’ τις ράγες
Η ζωή με τους νταλκάδες
Να στραγγίξω τη χαρά
Βάλε μου ξανά
Φέρε μου ξανά

Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Να σαλτάρω κάθε σύρμα
Κάθε μάντρα κάθε κύμα
Να χαθώ για να βρεθώ
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω

ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Τη Δευτέρα πριν φύγω για την πορεία, ανέβασα στο μπλογκ μια φωτογραφία με κάποιον να πετάει μια Μολότοφ, έγραφα "ήρθε η ώρα".

Όταν γύρισα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τα σβήσω.

Εγώ εκεί πήγα να συναντήσω τον κόσμο που έχουν την ίδια αγανάκτηση με μένα.
Εκεί πήγα να ενώσω τη φωνή μου με χιλιάδες άλλες, να φωνάξω για τον κωλόμπατσο και το "μαγικό" του όπλο, να τιμήσω ένα δεκαεξάχρονο παιδί που ούτε κατάλαβε πως έφυγε από το μπουρδέλο μας.
Εκεί πήγα για να βρίσω τα παχύδερμα που μας κυβερνούν να τους δώσω να καταλάβουν αυτό που έγραφε η αφίσα της ΓΣΕΕ ότι "δεν αντέχουμε άλλο" και ότι μέχρι εδώ ήταν, τέρμα η ανοχή.

Εκεί πήγα με την κρυφή προσμονή ότι θα δω τις τράπεζες και τα υπουργεία να καίγονται. Ναι.
Ήξερα ότι θα είναι ένα φωτεινό βράδυ από τις φωτιές στα ανάκτορα εκείνων που μας πίνουν το αίμα τόσα χρόνια και όταν φτάνοντας στα προπύλαια είδα ένα σωρό "κουκούλες" είπα ναι! ήρθε η ώρα!!!

λίγα λεπτά αργότερα με τη φανέλα μου στο στόμα και στη μύτη για να μπορώ να αναπνέω και με τα μάτια μου να καίνε από τα χημικά, έμενα βουβός παρακολουθώντας τυφλή βία.
Δίπλα στις τράπεζες σπάγανε περίπτερα και σουβλατζίδικα, μεγάλα πολυκαταστήματα αλλά και μικρές επιχειρήσεις.
Και κάπου εκεί το έχασα. Ανάμεσα σ' αυτούς που είχαν στόχο τις τράπεζες, είχαν μπλέξει και τραμπούκοι ανεγκέφαλοι που βρίσκουν νόημα στη ζωή τους σπάζοντας και ακολουθώντας στρατούς ποδοσφαιρικών ομάδων, μπάτσοι που φόρεσαν κουκούλες και έκαναν την προβοκάτσια τους και όλο αυτό το συνονθύλευμα λοιπόν κατέστρεφε.

Κατέστρεφε την ευκαιρία μας.

Ήταν η μεγάλη μας ευκαιρία να ξεκινήσει κάτι μεγάλο με την υποστήριξη όλης της κοινωνίας και έκαναν ό,τι μπορούσαν να την στρέψουν εναντίον τους. Εναντίον μας.

Κρίμα.

Σήμερα αντί να μιλάμε για ένα μαζικό κίνημα εναντίον των μεγάλων συμφερόντων που πια έχει δύναμη ορμή και μπορεί αν θέλει να τους καταπιεί, μετράμε ζημιές και μιλάμε για "αντιεξουσιαστές" που βάλθηκαν να καταστρέψουν όσα πολλοί έχτιζαν μία ζωή.

Όμως

Οι αντιεξουσιαστες δεν είναι αυτοί. Δεν υπάρχει τυφλή βία στην πολιτική αντίδραση. Υπάρχει βία αλλά με συγκεκριμένους στόχους. Αν αυτό συνέβαινε, σήμερα όλη η Ελλάδα θα ήταν στους δρόμους και θα διεκδικούσε αυτό που μας ανήκει.

Συμπέρασμα...αφήσαμε μπάτσους προβοκάτορες και ένα τσούρμο βλαμμένα να αποσυντονίσουν το κόσμο και αντί να έχουμε απέναντι μας ως εχθρό μια κυβέρνηση- δράκουλα, ψαχνόμαστε πως θα αντιμετωπίσουμε 100 αλήτες που αύριο θα σπάνε καρέκλες στα γήπεδα.

Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία.






Υ.Γ. 1

Κούγια μαζέψου γαμημένο υποκείμενο γιατί τα μούτρα σου θα ξαναματώσουν και θα πρόκειται ξανά περί "παρεξήγησης"


Υ.Γ. 2

Εσένα βρε Αλέκα τι να σου πω; Ότι για δεύτερη φορά το ΚΚΕ θα προσέφερε βοήθεια στη ΝΔ δεν το περίμενα. αφού δεν ντραπήκατε που τις δηλώσεις σου τις σιγοντάρησε ο Καρατζαφέρης και ο Άδωνις είπε ότι τον κάλυψες πλήρως θα ντραπεις επειδή σου τη λέει κάποιος "αν ακούς";
Αφού δεν ακούς πολλά πολλά χρόνια τώρα συντρόφισσα...

THEY SAY JUMP, YOU SAY HOW HIGH...

Λοιπόν, τέρμα οι μαλακίες… παιδιά να σοβαρευτούμε.
Να κόψουμε αυτά που ξέρουμε και να βοηθήσουμε λίγο τη κατάσταση…
Οι άνθρωποι έχουν προβλήματα κι εμείς κοροϊδεύουμε.
Η εκκλησία μας έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Τα ασφαλιστικά ταμεία μας έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Οι βουλευτές μας δεν μπορούν πια να πληρώνουν 10 φιλιππινεζους ο καθένας και πλέον έχουν 9….κατάντια…
Τα σκάφη έχουν εξωφρενικό κόστος συντήρησης.
Ευτυχώς που το κόστος για το service των porche cayenne το καλύπτει το leasing γιατί πώς να τη συντηρήσουν οι γιάπηδες μας;
Ξέρεις τι είναι να συντηρήσεις 7 αυτοκίνητα, 12 σπίτια; Ξέρεις πόσο υπηρετικό προσωπικό χρειάζεται να πληρώνεις; Ε μαλακάκο;
Εγώ ξέρω γιατί ήμουν στη δούλεψη τους 6 χρόνια…. Μου γυρνάνε τα άντερα… ανακατεύομαι μόνο που τα σκέφτομαι.

Θείτσες, όταν τα τινάξετε αφήστε στο πνευματικό σας και στην ενορία σας ΚΑΙ εσείς τα σπιτάκια σας να τα νοικιάσουν ΚΑΙ αυτά γιατί ΌΛΟ αυτό το φαγοπότι δεν έχει τέλος…
ΡΕ, πριν από δύο χρόνια νοίκιασα ένα γραφείο για μια δουλειά στο κέντρο του Πειραιά, πιο κέντρο δεν γίνεται.
Η πολυώροφη αυτή πολυκατοικία ανήκει στην εκκλησία, όπως φαντάζομαι και η μισή Ελλάδα.
Όταν πήγα στη λογίστρια μου το συμβόλαιο, μου λέει ανυποψίαστη
«ρε Λεωνίδα, το συμβόλαιο δεν έχει ΑΦΜ του ιδιοκτήτη»…

Πώς να έχει βρε Καίτη; Φορολογείται η εκκλησία; ΜΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ.
Έχετε αναλογιστεί πόσα ενοίκια εισπράττουν οι τράγοι ΜΑΥΡΑ;
Πόσα έσοδα έχουν που δεν δηλώνονται πουθενά;
Το ξέρετε ότι στη Μονή Πετράκη απασχολείται πολιτικό προσωπικό για τις ανάγκες της «επιχείρησης»; Το ξέρετε ότι στη Μονή Μεγάλου Μετεώρου υπήρχαν πριν από 7 χρόνια που πήγα μόνο 30 μοναχοί (ο θεός να τους κάνει) και οι υπόλοιποι είναι πολίτες που δουλεύουν στα εμπορικά καταστήματα και τα μουσεία που υπάρχουν μέσα στη Μονή;
Ένας μάλιστα πήγε να μας φέρει τη αστυνομία γιατί φωτογραφίσαμε μια παραδοσιακή στολή ενώ θα έπρεπε να αγοράσουμε αυτές που πουλούσαν εκεί (σαφέστατα χωρίς ταμειακή μηχανή)… για να μην αναφέρω ότι πλήρωσα 500 δραχμές εισιτήριο για να μπω στη Μονή και η αμέσως επόμενη εικόνα ήταν να φοράνε φούστες στις γυναίκες που φορούσαν παντελόνι για να μη προσβάλουν τον άγιο αυτό χώρο, τρομάρα τους.



Στον ίδιο όροφο με το γραφείο που νοίκιασα λοιπόν υπήρχε και ένας ηλικιωμένος ζωγράφος, αδύνατος και ταλαιπωρημένος από την ανέχεια. Του έκαναν έξωση και τον πέταξαν στο δρόμο γιατί δεν είχε να πληρώσει.
Στεγνά.
Η εκκλησία μας. Στ’αρχίδια τους τι θ’απογίνει και που θα μείνει αυτός ο ταλαίπωρος άνθρωπος.
Θα βάλει μάλλον ο θεός το χέρι του.

Ρε πούστη και το γραπτό δεν έχει ένταση… μου έρχεται να βάλω τις φωνές όταν πάω σαν εργοδότης να πληρώσω τις εισφορές μου στο ΙΚΑ και οι ουρές στα ταμεία φτάνουν μέχρι τον κάτω όροφο (δεν κάνω πλάκα) και μετά γυρίζω σπίτι και ακούω στις ειδήσεις ότι τα ταμεία δεν έχουν λεφτά.

Που είναι τα λεφτά που πληρώνουμε τόσα χρόνια ρε καριόλια; Γίνανε σκάφη και γεμίσατε τις μαρίνες της αττικής. Αυτό έγιναν. Μέσα σε λίγα χρόνια γέμισαν όλες οι μαρίνες και έφτιαξαν κι άλλες για τις αυξημένες ανάγκες (Φάληρο, φλοίσβος, Λαύριο).Κι εμείς πάμε στο βενζινάδικο και φοβόμαστε να πούμε «γέμισέ το».


Και ο Αλογοσκούφης θέλει λέει να δώσει 28 δις στις τράπεζες για να τονώσει την αγορά και να κινηθεί το χρήμα...γιατί ρε αλήτη; γιατί όπως σωστα λέει και η afrodiet δεν τα δίνεις απ' ευθείας στο κόσμο με ένα πολυ μικρό επιτόκιο παρα τα δίνεις στις τράπεζες για να μου το δώσουν εμένα τοκογλυφικά με 20 τοις εκατό; ΕΕΕΕ;;;


Πολύ τσαντίλα μ’εχει πιάσει για όλη αυτή τη προβατίλα που αναδύουν τα κορμιά μας. Πολύ.
Έχουμε πιάσει ένα laptop όλοι και λέμε τη μαλακία μας, κάνουμε δήθεν και καλά αντιδραστικά γκρουπάκια στο facebook και τους κάνουμε αέρα στα καλαμπαλίκια τους…αντίδραση του κώλου.

Πήγε μια φίλη σήμερα σε ένα κωλομπατσάδικο να ζητήσει ένα κωλομπατσοχαρτο, της μιλούσαν όλοι λες και είχαν μπροστά τους σκατά.
Της λένε « κάνε την αίτηση και έχει διαδικασία έγκρισης 4 μέρες»
Λέει «4 μέρες;» μονολογεί «Ελλάδα»
Το ακούει ο κωλογαμοσιχαμενομπατσος και λέει « τι είπες; Τι είπες κυρία μου; Ελλάδα; 7 μέρες. Έλα σε 7 μέρες να το πάρεις.»





Υ.γ. μη φοβάστε αδέρφια, έρχεται ο Γιωργάκης.

where i end you begin...

Μια ζάλη και τα μάτια κόκκινα, Radiohead σε volume 46 και το τιμόνι σφιχτά στα δυό μου χέρια.

Τρέξε φυγή μου, τρέξε και μη σταθείς σε φανάρια και ίσως…μια ζωή «μήπως»

Για τίποτα σίγουρος και για όλα απόλυτος…

Για όλα…

Για πόσο; Πόσο ρε;

Κι εσύ, αν ακούς…είναι γλυκιά η ζάλη, είναι γλυκιά η ζ….

Κι ας έχει νόημα η ευτυχία μόνο όταν τη μοιράζεσαι….

ΑΙ ΓΟΥΙΛ ΣΕΡΒΑΙΒ

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ...

Είναι αυτός ο πόνος...ξεκινάει ακριβώς πίσω από το μάτι μου και μου τρυπάει το κεφάλι...
Είναι που όταν παίρνω τον δρόμο της επιστροφής κλείνω για λίγο τα μάτια και όταν τ' ανοίγω ξανά έχω ένα σκύλο να περπατάει δίπλα μου, σα να ήταν από πάντα εκεί.

Έχουν αρχίσει να θολώνουν οι εικόνες τις νύχτες και όταν με χτυπάει ο κρύος αέρας της μηχανής οι ίδιες εικόνες δακρύζουν...

...δακρύζουν...

είναι μέρες τώρα που κοιμάμαι στη δική σου πλευρά...και είναι κι αυτός ο πόνος...ξεκινάει ακριβώς πίσω από το μάτι μου και μου τρυπάει το κεφάλι...

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ

Παραπατούσε, σχεδόν μέχρι τη μέση του δρόμου...κίτρινη, αδύνατη, κουρασμένη...
Έκανε νόημα με το χέρι της στα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Ποιός; Ποιός να σταματήσει στις 12.30 τη νύχτα να πάρει ένα πρεζάκι;
Εγώ θα το έκανα; Σίγουρα όχι.

-"Κοπελιά να σου πω;"
Πλησιάζει...
-"που θες να πας;"
-"Δραπετσώνα θέλω να πάω, στο δημαρχείο κοντά"
-"τέτοια ώρα δεν θα σταματήσει κανείς να σε πάρει, να σου δώσω να πάρεις ένα ταξί;"
-"όχι τόσα, δώσε μου 50 λεπτά"
-"είναι αργά, πάρε αυτά να πάρεις ταξί να πας σπίτι σου"
-"ρε συ..."
-"μη το κάνεις κουβέντα...τι έχεις στο λαιμό σου;" -είχε μια γάζα-
_"είμαι νεφροπαθής..."


...Μιλούσε ασταμάτητα για 20 λεπτά, την λένε Δ............ τέλος νοέμβρη θα της δώσει η μάνα της το δικό της νεφρό...μετά θα νοικιάσει ένα σπίτι στα Καμίνια που της αφήνουν οι δικοί της και με το ενοικιο θα πάρει δάνειο να αγοράσει ένα καινουριο σπίτι, θα πιασει και μία δουλειά και όλα θα πάνε καλά. Τώρα θα πήγαινε στο σπίτι της να φάει γεμιστά...τα φτιάχνει η μάνα της με ρύζι...


Μακάρι Δ.......... στο εύχομαι. Εύχομαι επίσης όλες οι καχύποπτες σκέψεις που έκανα όση ωρα μου μιλούσες να μη μου είχαν σφηνωθεί στο μυαλό.


Η πιατσα των ταξί ήταν ακριβώς πίσω μου... Δεν γύρισα να κοιτάξω αν πήρε. Δεν είδα κανένα να περνάει από δίπλα μου...

Τι σημασία είχε άλλωστε...


Όλα καλά θα πάνε Δ...........

ακροβατης

ΠΟΥΘΕΝΑ

Κατηφορίζεις διαρκώς έναν δρόμο που θα σε φέρει κοντά μου,

και το κάνεις χρόνια τώρα δίχως ποτέ να φτάνεις πουθενά...

...όχι σε μένα…πουθενά.