ΒΆΡΑ ΓΈΡΟ ΜΟΥ !!!

NO PUSSY BLUES

My face is finished, my body's gone.
And I can't help but think standin' up here in all this applause and gazin' down at all the young and the beautiful.
With their questioning eyes.
That I must above all things love myself.

I saw a girl in the crowd,
I ran over I shouted out,
I asked if I could take her out,
But she said that she didn't want to.

I changed the sheets on my bed,
I combed the hairs across my head,
I sucked in my gut and still she said
That she just didn't want to.

I read her Eliot, read her Yeats,
I tried my best to stay up late,
I fixed the hinges on her gate,
But still she just never wanted to.

I bought her a dozen snow-white doves,
I did her dishes in rubber gloves,
I called her Honeybee, I called her Love,
But she just still didn't want to. She just never wants to.

I sent her every type of flower,
I played her guitar by the hour,
I patted her revolting little chihuahua,
But still she just didn't want to.

I wrote a song with a hundred lines,
I picked a bunch of dandelions,
I walked her through the trembling pines,
But she just even then didn't want to. She just never wants to.

I thought I'd try another tack,
I drank a litre of cognac,
I threw her down upon her back,
But she just lay up and said that she just didn't want to.

I thought I'd have another go,
I called her my little ho,
I felt like Marcel Marceau
must feel when she said that she just never wanted to. She just didn't want to.

I got the no pussy blues.

ΣΣΣΣΣ...ΟΛΑ ΚΑΛΑ

Δυό χρόνια,

Πέρασαν δυό χρόνια.

Έχω κάνει φίλους εδώ, δυό καλούς και πιστούς φίλους.

Μόνο που τα βράδια κάτι τους πιάνει και κυνηγούν τις ρόδες των αυτοκινήτων και τα μηχανάκια.

Τα χαζεύω από το πεζοδρόμιο μα καμιά φορά φοβάμαι μη πάθουν κακό…

Οι παλιολαμαρίνες δεν έχουν έλεος. Ούτε και οι άνθρωποι πια…

Πεινάω…

Είναι κι αυτό το κρύο…μου τρυπάει τα κόκαλα. Κι έχει δρόμο ακόμα ο χειμώνας.

Όλοι αυτοί…όλοι αυτοί που περνούν μπροστά μου, ούτε ματιά δεν ξοδεύουν πάνω μου, ούτε ματιά.

Με προσπερνούν γυρνώντας το κεφάλι από την άλλη, να κάνουν πως δεν με βλέπουν, μήπως και τους ενοχλήσει εκείνη η γριά ετοιμοθάνατη… η συνείδηση.

Αλλά εγώ έχω παρέα, έχω τους φίλους μου τους παιδικούς, τη μάνα μου…έρχονται συχνά και τα λέμε.

Στέκονται μπροστά μου και γελάμε, θυμόμαστε…καμιά φορά τσακωνόμαστε και οι άνθρωποι με κοιτούν που φωνάζω στο κενό…χαχαχα νομίζουν ότι μιλάω στον αέρα…γελοίοι…αν κάτι δεν το βλέπουν δεν υπάρχει…

Κρυώνω…

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα…

Ανέβηκα, λέει σ’ ένα τρένο και έφυγα, σ’ ένα τρένο που πέρασε από μπροστά μου και με τράβηξε μαζί του. Ένιωσα, λέει, και πάλι καθαρός, ξεκούραστος, χορτασμένος και ζεστός…

Πόση φασαρία θεέ μου… θεέ μου; Που τον θυμήθηκα πάλι κι αυτόν…

Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ, ίσως αν είμαι τυχερός να περάσει ξανά εκείνο το τρένο…

………………………………………………………………………………………

Στις 22 Φεβρουαρίου, από ανθρώπινο λάθος ένα τρένο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά γκρέμισε τη μάντρα του αμαξοστασίου και σκότωσε έναν άνθρωπο.

Επειδή ήταν άστεγος, αλλοδαπός και δεν τον αναζήτησε προφανώς κανείς ώστε να κάνουν τα κανάλια ζωντανές συνδέσεις με το σπίτι του και τους συγγενείς που θρηνούν, πέρασε στα ψιλά.

Ζούσε τα τελευταία δυο χρόνια εκεί γύρω, στο λιμάνι του Πειραιά, κάποια εποχή του είχαν δώσει και μία σκούπα και σκούπιζε εκεί κοντά στον Αγ. Διονύση…

Ήταν ένας ακόμα άνθρωπος που χάθηκε, ένας ακόμα άνθρωπος που πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων και των συνειδήσεων…

Καλημέρα σας…

AN AKOYTE...

Πειραιάς, Καστέλα, 1997.

Σάββατο προς Κυριακή 03.20 το πρωί. Στάση λεωφορείου, οδός Τζαβέλα
Περιμένω το 040 μαζί με δυό Πακιστανούς που μόλις έχουν σχολάσει κι αυτοί από τις ψαροταβέρνες του μικρολίμανου και άλλους τρεις πιτσιρικάδες που η Σαββατιάτικη έξοδός τους είχε άδοξο τέλος και γυρνούσαν σπίτι με έπαθλο από ένα βρώμικο στο χέρι.

Μαζί κι εγώ με τη μυρωδιά της κουζίνας να δηλώνει την ιδιότητά μου.

Έμπαινα σ' εκείνο το πράσινο λεωφορείο, και πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους φτιάχνοντας τις δικές τους ιστορίες στο μυαλό μου... τι δουλειά κάνουν, που πάνε, από που έρχονται, ποιος τους περιμένει, αν τους περιμένει...

Κάθε Σάββατο, η διαδρομή είχε περισσότερο κόσμο απ' ότι συνήθως, εκείνο το βράδυ αφού περιεργάστηκα τους συνταξιδιώτες μου, φτάνοντας το βλέμμα μου στη γαλαρία βλέπω την εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω, θυμάμαι ακόμα και τα πρόσωπα των τεσσάρων εκείνων παιδιών που λες και κάποιος τους είχε προσθέσει στο πίνακα εκείνης της ζωγραφιάς του πράσινου λεωφορείου.

Τέσσερα παιδιά, χαρούμενα, αποκομμένα από τους υπόλοιπους, αθόρυβα μέσα στη βουή, μιλούσαν τόσο δυνατά μεταξύ τους και κανείς δεν τους άκουγε. χρησιμοποιούσαν αυτή την υπέροχη γλώσσα της νοηματικής, την πανέμορφη και τόσο εκφραστική αυτή γλώσσα που τόσο πολύ θα ήθελα να γνωρίζω.

Την εικόνα αυτών των παιδιών την κουβαλάω τόσα χρόνια μαζί μου από τότε, μα η ατολμία μου, και ο ωχαδερφισμός που με κυριεύει δεν μου άφησε περιθώρια να μάθω περισσότερα γι' αυτούς τους ανθρώπους.

Και είναι αλήθεια ότι δεν είναι οίκτος αυτό που μου προκαλούν οι κωφοί άνθρωποι μα απεριόριστη γοητεία και τρελή περιέργεια να γνωρίσω το κόσμο τους, να μάθω για τα δικά μας αυτονόητα καθημερινά πράγματα που γι' αυτούς τελικά δεν είναι τόσο αυτονόητα.

Πως ξυπνούν το πρωί; Τι χρησιμότητα έχει το τηλέφωνο; Πως λένε "σ' αγαπώ"; Πως βρίζουν; Πως ψιθυρίζουν;

Χθες για ακόμα μία φορά χάρηκα που δημιουργήθηκε αυτή η κοινωνία των blog.
Γιατί έδωσε την ευκαιρία και σ' εμένα τον άνθρωπο του καναπέ να μάθω.

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ λοιπόν... Μία γυναίκα που μέσα από τις σελίδες της μπορείτε να μάθετε όσα δεν σας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ρωτήσετε, γραμμένα με χιούμορ, άνεση, αποδοχή, περηφάνια, δροσιά.

Διαβάστε την να γράφει για τον "κουφό νόμο του Μέρφι" , για το καρναβάλι , για τη γυναίκα.

Και όπως γράφει και στους στίχους της σε τραγούδι μελοποιημένο από τον B.D.Foxmoor

"αυτό το μήνυμα είναι για σένα που ακούς από μένα τη Σοφία που δεν άκουσα ποτέ"

Και κάπου εδώ χαμογελώ, γιατί το blog μου λέγεται "αν ακούς"....

ΦΕΥΓΩ ΗΣΥΧΑ

Δεν είναι…δεν είναι σου λέω

Δεν είναι που όλα μου φαίνονται χωρίς τέλος

Δεν είναι που τα βότσαλα που έχω αφήσει στο δρόμο με βγάζουν στο ίδιο πάντα σημείο.

Δεν είναι το ψέμα που ζω κάθε φορά που ξεκουράζω στους ίσκιους τα κουρασμένα μου πόδια κάνοντάς τους λίγη παρέα…έτσι να ξεχάσουν λίγο τη μοναξιά τους.

Δεν είναι που ο ήχος της κιθάρας μου έχει γλυκάνει τελευταία, το κάνει για να με καλοπιάσει, να γράψω ένα τραγούδι ακόμα μετά από χρόνια.

Δεν είναι που μου παίρνει χρόνο να αδειάσω το μυαλό μου από τους ήχους της φωνής σου…

Δεν είναι που έχασα το αστέρι που χάζευα τα βράδια, ίσως να έπεσε όταν αποκοιμήθηκα... όλα συμβαίνουν τη στιγμή που κλείνεις τα μάτια.

καλά...Θα μαζέψω το παραλήρημα μου, θα πετάξω πετσέτα και θα φύγω


Γέλα όμως λίγο…γέλα λίγο μόνο…

είναι που όταν φεύγω…φεύγω ήσυχα...

...και….μόνο το γέλιο σου με ησυχάζει

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΜΗΧΑΝΗ

Αγαπημένη μου μηχανή, σου γράφω αυτό το γράμμα, μέσα από το αυτοκίνητό μου.

Σου ζητώ να με συγχωρήσεις γι'αυτή μου την απιστία. Ναι...ήταν μία στιγμή αδυναμίας...'οπως του Πασχάλη...

Αλλά να...βγήκα από το σπίτι και έβρεχε ρε γαμώτη...ξέρω ξέρω δεν είναι δικαιολογία αυτή αλλά φοβήθηκα τους βρεγμένους δρόμους...δεν θυμάσαι που σαβουριαστήκαμε στη στροφή πίσω από τον Καράμπαμπα; Ούτε που καταλάβαμε πως βρεθήκαμε ξάπλα στην άσφαλτο..με επανέφερες εσύ με τον ολογλυκο ήχο του γκαζιού σου...

Τι; ήθελες να έχουμε πάλι τα ίδια; Εσένα σκέφτηκα πρώτα και μετά εμένα.

Άσε που είχα να κουβαλήσω και πολλά ψώνια.

Αυτή τη στιγμή που σου γράφω είμαι κολλημένος εδώ και 10 λεπτά σε ένα φανάρι στο λιμάνι του Πειραιά...

Συγνώμηηηηηηηηη.........να! βλέπεις τι τραβάω; δε μπορώ να κουνηθώ...

Δεν θα το ξανακάνω...ΑΛΗΘΕΙΑ.

Έχεις το λόγο μου ότι αύριο θα σε πάω στο πλυντήριο να σε περιποιηθούν, να σου λαδώσουν την αλυσίδα σου την όμορφη, ομορφιά μου!!!

Θα βγω από αυτό το μαρτύριο αγαπημένη μου και θα γυρίσω κοντά σου.

Μου έλειψες πολύ αγαπημένη μου, ευέλικτη μηχανή...Σ'ΑΓΑΠΩ

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΓΩ...

κι όμως εγώ...

διψάω σαν ψάρι στο βυθό
κι ασφικτυώ...

κι ασφικτυώ σαν συννεφάκι
μέσα στον καθαρό ουρανό...

ΑΠΟ ΤΟΤΕ...

Ανέβηκα μόλις τρία σκαλιά, μόλις…
Δεν κοίταξα κάτω, ήταν ψηλά για μένα,

κι εσύ ξέρεις καλύτερα απ’όλους ότι πάσχω από ιλίγγους.

Μα εσύ με καλούσες με την φωνή εκείνη που παιχνίδιζε μέσα στην ησυχία ν’ανέβω κι άλλο, έκλεισα τα μάτια και πάτησα στο τέταρτο σκαλί,
Χαμογελούσα και με απλωμένο το χέρι σ’εμπιστεύτηκα.

Περίμενα το Αγγιγμά σου, τη ζέστη του χεριού σου…
…δεν ξέρω ποιος από τους δύο έχασε την ισορροπία του,

ξέρω μόνο πως από τότε,

κάθε που γέρνω στη μυρωδιά σου…

...στάζει αίμα απ’τα κλειστά μου μάτια.

ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ

Πέρασαν 8 μήνες που αυτό εδώ το blog είναι μαύρο με όλη του τη σημασία του. Μερικοί όμως ονόματα δε λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε (negma) αποφάσισαν ότι πρέπει να γίνουμε λίγο ρεζίλι, ρόμπα, καραμούζα, πίπα, ρεντίκολο.

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τη προκάλεσα γιατί πολύ μ' αρέσει το ξεφωνητό.

Θα ομολογήσω ότι έχω πααααααρα πολλά τραγούδια για να σας δώσω το δικαίωμα να αλλάξετε άποψη για μένα αλλά θα βάλω μόνο 2-3.



Είχα άλλο στο μυαλό μου από Σταμάτη Γονίδη αλλά με πρόλαβε η mauve

και αυτό όμως μου είχε κολλήσει για μέρες και μάλιστα το έμαθα και απ'έξω από τη πρώτη

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΟΝΙΔΗΣ - ΣΙΓΟΥΡΑ




Κι επειδή ένας Γονίδης δεν είναι ποτέ αρκετός
ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ (δύναμη λέμε)



Θα μπορούσα να το πάρω σερί Γονίδη αλλά ας πάμε στον Πασχάλη Τερζή που εσχάτως τον παίζουν πολύ συχνά και στον Μελωδία (προχθές έπαιξαν μέχρι και το "εγώ που ήμουνα θεός θα φύγω τώρα σαν τρελός, απόκληρος και πικραμένος, εγώ ο ξένος" από τον Διονυσίου..εγώ νόμιζα ότι αυτό ήταν το σκυλάδικο της δεκαετίας του 80 αλλά αυτοί κάτι θα ξέρουν παραπάνω)
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΕΣ ΜΟΥ



Και κάτι για το τέλος, εξαιρετικά αφιερωμένο σε μένα



Πρώτη φορά θα κάνω πάσα παιχνίδι και αυτό γιατί έίμαι περίεργος να δω τις επιλογές της.
joan; ακούς;

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Σημερα θα παίξω άλλα δύο παιχνίδια, αρχικά μετα από πρόσκληση της γλαρένιας για δύο τραγούδια που θα χρησιμοποιούσα για να πω το σ'αγαπώ στην καλή μου.
Μπορεί να μη με καταλάβουν μερικοί αλλά εγώ έχω τους λογους μου και εκείνη ξέρει.

Πάμε λοιπόν.
Γιάννης Αγγελάκας - Ακούω την αγάπη (είναι και στο κλίμα του ονόματος του blog)




Ακούω την αγάπη


Ακούω τις θάλασσες και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο ακούω το κλάμα σου

Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω τους ήλιους και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου ακούω τις λύπες σου

Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου
Τους εραστές και τους τρελούς
που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου






........................................................................................................



Το δευτερο τραγουδι που πρεπει να είναι (βασει κανονισμών) με γυναικεία φωνητικά

είναι ο "Χαρταετός" του Μανώλη Φάμελλου.

δεν βρήκα clip και το ανέβασα στο gcast



Χαρταετός


Έσβησαν τα όνειρα έσβησαν έγινε πρωί
άνοιξα την πόρτα άνοιξα ήλιος να με δει

Ήρθες και στο δρόμο μου φώτισε ο ουρανός
μα η καρδιά μου πέταξε κόκκινος χαρταετός

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί
μην μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί

Άψυχα κορμιά στα χέρια μου άχρηστα κλειδιά
δεν μου μένει τίποτα, τίποτα δε μου φτάνει πια

Έλα ας περπατήσουμε μακριά από τον θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε έχουμε όλο τον καιρό





΄

Και τα δύο έχουν τη δύναμη που θέλω να έχουν οι λέξεις όταν εκφράζω την αγάπη μου και νιώθω πολύ λίγος να το κάνω με δικά μου λόγια. Έχουν την ορμή της μουσικής που τη μια τρέχει πάνω σε δύο ρόδες καθώς ουρλιάζουν οι χορδες της κιθάρας...έχουν την εσωστρέφεια που με χαρακτηρίζει σαν ανθρωπο και είναι ικανή από μόνη της να τρομάξει και να διώξει από κοντά μου Εκείνη...



Εκείνη ξέρει...

...............................................................................................................................................................................................

...............................................................................................................................................................................................

Το δεύτερο παιχνίδι που είμαι καλεσμένος είναι να γράψω τα 7 ελλατώματα μου.

τη δυσφήμιση του εαυτού μου τη ζήτησε η joan-σαλαλα, αφου βέβαια μας έκανε γνωστό με τα δικα της 7 ελλατώματα οτι δεν αντέχεται.

Λοιπόν.

1.Ακατάστατος - δεν πάει ο νους του ανθρώπου

2.Γκρινιάρης - με βαριέμαι κι εγω ο ίδιος

3.Αμελής - γι'αυτο λέτε να είναι η Amelie μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες; (μπρρρρρ )

4.Ξεχνάω - είναι θέμα χρόνου να ξεχάσω και το σπίτι μου

5.Βαριέμαι εύκολα και ό,τι αρχίζω το σταματάω στη μέση

6.Βαρέθηκα, σταματάω...

σελίδα 123

...λοιπόν, έπειτα από πρόσκληση της κόκκινης talisker , είναι η σειρά μου να απλώσω το χέρι και να πιάσω το πιο κοντινό μου βιβλίο να το ανοίξω στη σελίδα 123

και να αντιγράψω την εκτη, έβδομη και όγδοη προταση της σελίδας.

"Ο καθηγητής του πόθου" Philip Roth.

έχω την αίσθηση ότι βρήκα στη πένα του αυτό που λέμε "σίγουρη λύση", καθε τι που διαβάζω με στήνει στο τοίχο με μια ειλικρίνεια πολλές φορές επικίνδυνη, σκέψεις που δεν μαρτυράμε ούτε σε μας τους ίδιους.

Αυτό συμβαίνει σε τούτο εδώ το βιβλίο. Μία γροθιά στο στομάχι. Για όλα αυτά που είμαστε, για όλα αυτά που κάνουμε, όλα όσα ποθούμε και δεν τολμάμε να αγγίξουμε...για της "ψυχής μας το ιερό και της ζωής μας το μπουρδέλο" που λέει και ο Αλκίνοος...

το απόσπασμα, ισως να μην είναι αντιπροσωπευτικό αλλα οι κανόνες είναι κανόνες

"από τη " Μονομαχία" και άλλα διηγήματα ξέρω ό,τι πρέπει να ξέρω για όσους πέφτουν στη πλάνη της λαγνείας.

Έχω κι εγώ διαβάσει και μελετήσει τους μεγάλους σοφούς της δύσης επί του συγκεκριμένου θέματος και μάλιστα τους έχω διδάξει και τους έχω εφαρμόσει στη πράξη.

Αλλά αν μου επιτρέπετε, όπως με τη κοινή αίσθηση λογικής έγραψε κι ο Τσεχωφ, σε ψυχολογικά ζητηματα "ο θεός να μας φυλάει από τις γενικεύσεις"

Πάσα δεν κάνω γιατί νομίζω ότι όλοι εχουν παίξει, οπότε πάμε γι' άλλα...

Η μουσική είναι από το soundtrack του "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford", γραμμένη από τον μάγο, Nick Cave και τον Waren Ellis. Δηλώνω μαγεμένος.