anakous

ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΘΗΡΙΟ

2010-01-02T05:18:00.004+02:00

Δεν έχασα στιγμή
και πριν προλάβεις να με χαρακώσεις
είχα ήδη βγάλει νύχια και τα έμπηγα στα πλευρά σου...

Μα τώρα που στέκομαι μόνος εδώ και αναπολώ τη νίκη μου

...αναρωτιέμαι...

...απο που στάζει όλο αυτό το αίμα;;;

ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΠΟΝΟΣ

2009-11-12T05:07:00.000+02:00

Αν αγγίξεις εδώ, χαμηλά, στον λαιμό μου

θα νιώσεις έναν καινούριο πόνο που ανακάλυψε το σώμα μου…

Είναι φορές που γδέρνει τις αναπνοές μου σαν κρατώ τις αρχές από τα τραγούδια σου,

μα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς…

Γιατί κάθε φορά που ακούω τις πρώτες νότες της φωνής σου,

στα χείλη μου πεταρίζουν ήδη οι πρώτοι στίχοι…

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ

2009-07-03T06:18:00.000+03:00

Ένα παιδάκι είμαι, που περπαταει με τα χέρια στις τσέπες
και ο αέρας τρυπώνει μέσα από το σκισμένο του τζιν,

Γλιστρά κάθε φορά στο ίδιο σημείο και κτυπάει το γόνατο του…
Όλα του τα παντελόνια σκισμένα στο γόνατο.
Όλες του οι διαδρομές γύρω από την ίδια παλιομοδίτικη ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

Όλες του οι διαδρομές γύρω από αυτό το ιερό που χάσκει μέσα του…
Εκεί που πάντα γλιστραει και ματώνει το γόνατο του…

FOLLOW THE MAP

2009-06-22T07:03:00.000+03:00

Ο ΤΣΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.

2009-02-20T04:35:00.004+02:00

Που να το φανταζόσουν όταν ξεκινούσες, γεννημένος επαναστάτης γαρ, να αλλάξεις τη μοίρα των ανθρώπων της Ν.Αμερικής ότι θα κατέληγες κονκάρδα…ε ΤΣΕ;

Που να το φανταζόσουν όταν μη μπορώντας να ανεχτείς τη φτώχεια και την ανέχεια που ζούσαν οι άνθρωποι γύρω σου και βρέθηκες στη Κούβα να ξεκινήσεις την επανάσταση, τη δική σου επανάσταση, ότι θα κατέληγες μπλουζάκι… ε ΤΣΕ;

Αργεντινός ήσουν μα είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι σε λογίζουν Κουβανό, κι αυτό γιατί έπαιξες τη ζωή σου κορώνα γράμματα μέσα σε ζούγκλες, ανάμεσα σε σφαίρες που πολλές φορές από τύχη και μόνο άφηναν ένα σφύριγμα στ’ αυτιά σου και όχι μία πληγή στο κορμί σου, για έναν ξένο λαό. Μόνο που εσύ στο μυαλό σου δεν είχες σύνορα και δεν χώριζες τους ανθρώπους.

Που να το φανταζόσουν ΤΣΕ ότι θα γίνεις στάμπα;

Και όταν πια είχες την ευκαιρία μετά τη νίκη σας, έχοντας γίνει ήδη παγκόσμιο σύμβολο – μύθος, να ζήσεις με την οικογένειά σου την υπόλοιπη ζωή σου, όντας πια αξιωματούχος της κουβανής κυβέρνησης απολαμβάνοντας τους καρπούς των αγώνων σου και το σεβασμό όλων, εσύ έφυγες για τη Βολιβία να οργανώσεις κι εκεί την επανάσταση.

Πόσους ξέρεις να το έχουν κάνει αυτό ΤΣΕ; Πόσοι απαρνήθηκαν την εξουσία όταν πια την είχαν κατακτήσει;

…πόσοι;

Κι εκεί, στη Βολιβία έμεινες με μία χούφτα αντάρτες να κυνηγάτε ένα όνειρο, πεινασμένος, κουρασμένος και με το άσθμα να κόβει την αναπνοή σου, μέχρι την τελευταία στιγμή, προδομένος και αδειασμένος απ’όλους.

Δεν εγκατέλειψες ποτέ.

Σε στρίμωξε ο στρατός και τραυματισμένο αιχμάλωτο σε εκτέλεσαν μέσα σε ένα άχαρο δωμάτιο.

Που να φανταζόσουν ότι θα γίνεις σουβενίρ… ε ΤΣΕ;

.....................................................................................................................................................

Είδα αυτές τις μέρες τις δύο ταινίες του Σοντεμπεργκ για τον ΤΣΕ.

Ομολογώ ότι αυτόν το σκηνοθέτη ποτέ δεν τον συμπάθησα.

Επίσης ομολογώ ότι χάρη σε αυτέ τις δύο ταινίες του επανέφερα στο μυαλό και τη συνείδηση μου τον ΓΚΕΒΑΡΑ στη πραγματική του διάσταση.

Αυτή του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Με την εκπληκτική ερμηνεία του Ντελ Τόρο έφτιαξε μία ταινία ΑΝΤΙ.

Στεγνή, πραγματική, με ήρωες που γονατίζουν από άσθμα, από πείνα, από πόνο, χωρίς μελοδραματισμούς περιττούς αλλά με το συναίσθημα της πραγματικότητας.

Αληθινά εμπνευσμένη η σκηνή της εκτέλεσης του μέσα από τα ίδια του τα μάτια.

Και για όσους από μας το έχουν ξεχάσει Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΚΑΡΔΑ.

ΣΜΙΚΡΥΝΣΗ

2009-02-17T03:10:00.003+02:00

έχω πάρει ενα ψαλίδι και κόβω γύρω γύρω το περίγραμμα μου,
χαρτάκι που μικραίνει όσο κόβω και γίνομαι ασήμαντος
όσο τα βλέμματα γύρω μου πληθαίνουν.

....αν βάλω τη παλάμη μου μπροστά στα μάτια μου, εκείνοι με βλέπουν ακόμα φίλε;

φίλε;;;

WALTZ WITH BASHIR

2009-02-10T05:02:00.004+02:00

Είμαι ο κύριος χοντρόπετσος που μετά από 34 χρόνια και από εκεί που έμπαινε στον ηλεκτρικό και του δίπλωνε το στομάχι και ορκιζόταν οτι θα φύγει από το μπουρδέλο που λέγεται Αθήνα γιατί θα γυρίσει το μυαλό του - και έφυγε - ... γύρισε για να καλλιεργήσει αυτό που άφησε μισό την προηγούμενη φορά.

Να γίνει ένα μεγαλοπρεπέστατο μουνόπανο που τόσο καιρό έβλεπε στις ειδήσεις τα νεκρά παιδακια των Παλαιστινίων και δεν κουνήθηκε φύλλο...τίποτα δεν ένιωσα σύντροφοι, μηδέν στρογυλλότατο...

Κι έρχεται κάποιος κύριος Αρι Φόλμαν, Ισραηλινος, που συμμετειχε ως στρατιώτης σε καταστάσεις που προφανώς στοίχειωσαν το μυαλό του και ζωγραφίζει πάνω στο ντοκυμαντερ που κινηματογράφησε μια μεγάλη συγνώμη για να με κάνει να νιώσω ξανά, να μου ξαναδιπλώσει το στομάχι και να με θυμηθώ όπως μου αρέσει να με θυμάμαι...άνθρωπο.

Μόλις τελείωσα την ταινία του, ο Max Richter την έντυσε ιδανικά με τη μουσική του κι εγω στις 5.30 το πρωί ακούγοντας το soundtrack της ταινίας λέω αν δεν την είδατε να το κάνετε.

Τα ηλεκτροσοκ είναι παντοτε αναγκαία...

AN...

2009-01-31T05:48:00.001+02:00

Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή θα έκλαιγα με θόρυβο πάνω σε μία σκηνή με 90 ηχεία και ντεσιμπέλ που θα έκαναν τ’ αυτιά σου να βουίζουν μέχρι το ξημέρωμα τριών πρωινών.

Στο τέταρτο θα ξυπνούσες και οι ήχοι θα είχαν δραπετεύσει από τη πίσω πόρτα όσο εσύ κοιμόσουν, θα παίζαν μπάλα στην αυλή σου και στο δρόμο έξω από αυτήν

και όταν θα έσπαγαν το παράθυρο της γειτόνισσας θα έτρεχαν να κρυφτούν πίσω από το μικρότερο τραγούδι που έχει ποτέ γραφτεί και θα του δίναν ένταση να φτάσει μέχρις εσένα… ξανά…

Αν ήμουν γρατζούνισμα πάνω σε μια χορδή…

2009-01-26T05:30:00.003+02:00

"Μπορείς να θυμώσεις πολύ με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα.

Μπορείς να βρίσεις, να καταραστείς την τύχη σου...

Αλλά όταν φτάνεις στο τέλος...πρέπει να τα ξεχνάς ολα..."

captain (the curious case of Benjamin Button)

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ...ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ...

2009-01-05T05:25:00.001+02:00

Βάλε μου να πιω

Μουσική/Στίχοι: Σαμαρτζής Τάσος/Ξυδάκης Νίκος

Γέμισε μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Της ψυχής το οργανάκι
Να κουρντίσω με μεράκι
Κι όσα ψάχνω να τα βρω
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω

Κι αν είναι ψέματα – τι σημασία
Κι αν είν’ για λίγο – αχ τι αδικία

Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου ξανά
Να ξεφύγει απ’ τις ράγες
Η ζωή με τους νταλκάδες
Να στραγγίξω τη χαρά
Βάλε μου ξανά
Φέρε μου ξανά

Γέμισέ μου το ποτήρι
Βάλε μου να πιω
Να σαλτάρω κάθε σύρμα
Κάθε μάντρα κάθε κύμα
Να χαθώ για να βρεθώ
Βάλε μου να πιω
Φέρε μου να πιω

2008-12-29T05:28:00.002+02:00

ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

2008-12-11T03:28:00.011+02:00

Τη Δευτέρα πριν φύγω για την πορεία, ανέβασα στο μπλογκ μια φωτογραφία με κάποιον να πετάει μια Μολότοφ, έγραφα "ήρθε η ώρα".

Όταν γύρισα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τα σβήσω.

Εγώ εκεί πήγα να συναντήσω τον κόσμο που έχουν την ίδια αγανάκτηση με μένα.
Εκεί πήγα να ενώσω τη φωνή μου με χιλιάδες άλλες, να φωνάξω για τον κωλόμπατσο και το "μαγικό" του όπλο, να τιμήσω ένα δεκαεξάχρονο παιδί που ούτε κατάλαβε πως έφυγε από το μπουρδέλο μας.
Εκεί πήγα για να βρίσω τα παχύδερμα που μας κυβερνούν να τους δώσω να καταλάβουν αυτό που έγραφε η αφίσα της ΓΣΕΕ ότι "δεν αντέχουμε άλλο" και ότι μέχρι εδώ ήταν, τέρμα η ανοχή.

Εκεί πήγα με την κρυφή προσμονή ότι θα δω τις τράπεζες και τα υπουργεία να καίγονται. Ναι.
Ήξερα ότι θα είναι ένα φωτεινό βράδυ από τις φωτιές στα ανάκτορα εκείνων που μας πίνουν το αίμα τόσα χρόνια και όταν φτάνοντας στα προπύλαια είδα ένα σωρό "κουκούλες" είπα ναι! ήρθε η ώρα!!!

λίγα λεπτά αργότερα με τη φανέλα μου στο στόμα και στη μύτη για να μπορώ να αναπνέω και με τα μάτια μου να καίνε από τα χημικά, έμενα βουβός παρακολουθώντας τυφλή βία.
Δίπλα στις τράπεζες σπάγανε περίπτερα και σουβλατζίδικα, μεγάλα πολυκαταστήματα αλλά και μικρές επιχειρήσεις.
Και κάπου εκεί το έχασα. Ανάμεσα σ' αυτούς που είχαν στόχο τις τράπεζες, είχαν μπλέξει και τραμπούκοι ανεγκέφαλοι που βρίσκουν νόημα στη ζωή τους σπάζοντας και ακολουθώντας στρατούς ποδοσφαιρικών ομάδων, μπάτσοι που φόρεσαν κουκούλες και έκαναν την προβοκάτσια τους και όλο αυτό το συνονθύλευμα λοιπόν κατέστρεφε.

Κατέστρεφε την ευκαιρία μας.

Ήταν η μεγάλη μας ευκαιρία να ξεκινήσει κάτι μεγάλο με την υποστήριξη όλης της κοινωνίας και έκαναν ό,τι μπορούσαν να την στρέψουν εναντίον τους. Εναντίον μας.

Κρίμα.

Σήμερα αντί να μιλάμε για ένα μαζικό κίνημα εναντίον των μεγάλων συμφερόντων που πια έχει δύναμη ορμή και μπορεί αν θέλει να τους καταπιεί, μετράμε ζημιές και μιλάμε για "αντιεξουσιαστές" που βάλθηκαν να καταστρέψουν όσα πολλοί έχτιζαν μία ζωή.

Όμως

Οι αντιεξουσιαστες δεν είναι αυτοί. Δεν υπάρχει τυφλή βία στην πολιτική αντίδραση. Υπάρχει βία αλλά με συγκεκριμένους στόχους. Αν αυτό συνέβαινε, σήμερα όλη η Ελλάδα θα ήταν στους δρόμους και θα διεκδικούσε αυτό που μας ανήκει.

Συμπέρασμα...αφήσαμε μπάτσους προβοκάτορες και ένα τσούρμο βλαμμένα να αποσυντονίσουν το κόσμο και αντί να έχουμε απέναντι μας ως εχθρό μια κυβέρνηση- δράκουλα, ψαχνόμαστε πως θα αντιμετωπίσουμε 100 αλήτες που αύριο θα σπάνε καρέκλες στα γήπεδα.

Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία.

Υ.Γ. 1

Κούγια μαζέψου γαμημένο υποκείμενο γιατί τα μούτρα σου θα ξαναματώσουν και θα πρόκειται ξανά περί "παρεξήγησης"

Υ.Γ. 2

Εσένα βρε Αλέκα τι να σου πω; Ότι για δεύτερη φορά το ΚΚΕ θα προσέφερε βοήθεια στη ΝΔ δεν το περίμενα. αφού δεν ντραπήκατε που τις δηλώσεις σου τις σιγοντάρησε ο Καρατζαφέρης και ο Άδωνις είπε ότι τον κάλυψες πλήρως θα ντραπεις επειδή σου τη λέει κάποιος "αν ακούς";
Αφού δεν ακούς πολλά πολλά χρόνια τώρα συντρόφισσα...

THEY SAY JUMP, YOU SAY HOW HIGH...

2008-11-24T18:35:00.007+02:00

Λοιπόν, τέρμα οι μαλακίες… παιδιά να σοβαρευτούμε.
Να κόψουμε αυτά που ξέρουμε και να βοηθήσουμε λίγο τη κατάσταση…
Οι άνθρωποι έχουν προβλήματα κι εμείς κοροϊδεύουμε.
Η εκκλησία μας έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Τα ασφαλιστικά ταμεία μας έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Οι βουλευτές μας δεν μπορούν πια να πληρώνουν 10 φιλιππινεζους ο καθένας και πλέον έχουν 9….κατάντια…
Τα σκάφη έχουν εξωφρενικό κόστος συντήρησης.
Ευτυχώς που το κόστος για το service των porche cayenne το καλύπτει το leasing γιατί πώς να τη συντηρήσουν οι γιάπηδες μας;
Ξέρεις τι είναι να συντηρήσεις 7 αυτοκίνητα, 12 σπίτια; Ξέρεις πόσο υπηρετικό προσωπικό χρειάζεται να πληρώνεις; Ε μαλακάκο;
Εγώ ξέρω γιατί ήμουν στη δούλεψη τους 6 χρόνια…. Μου γυρνάνε τα άντερα… ανακατεύομαι μόνο που τα σκέφτομαι.

Θείτσες, όταν τα τινάξετε αφήστε στο πνευματικό σας και στην ενορία σας ΚΑΙ εσείς τα σπιτάκια σας να τα νοικιάσουν ΚΑΙ αυτά γιατί ΌΛΟ αυτό το φαγοπότι δεν έχει τέλος…
ΡΕ, πριν από δύο χρόνια νοίκιασα ένα γραφείο για μια δουλειά στο κέντρο του Πειραιά, πιο κέντρο δεν γίνεται.
Η πολυώροφη αυτή πολυκατοικία ανήκει στην εκκλησία, όπως φαντάζομαι και η μισή Ελλάδα.
Όταν πήγα στη λογίστρια μου το συμβόλαιο, μου λέει ανυποψίαστη
«ρε Λεωνίδα, το συμβόλαιο δεν έχει ΑΦΜ του ιδιοκτήτη»…

Πώς να έχει βρε Καίτη; Φορολογείται η εκκλησία; ΜΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ.
Έχετε αναλογιστεί πόσα ενοίκια εισπράττουν οι τράγοι ΜΑΥΡΑ;
Πόσα έσοδα έχουν που δεν δηλώνονται πουθενά;
Το ξέρετε ότι στη Μονή Πετράκη απασχολείται πολιτικό προσωπικό για τις ανάγκες της «επιχείρησης»; Το ξέρετε ότι στη Μονή Μεγάλου Μετεώρου υπήρχαν πριν από 7 χρόνια που πήγα μόνο 30 μοναχοί (ο θεός να τους κάνει) και οι υπόλοιποι είναι πολίτες που δουλεύουν στα εμπορικά καταστήματα και τα μουσεία που υπάρχουν μέσα στη Μονή;
Ένας μάλιστα πήγε να μας φέρει τη αστυνομία γιατί φωτογραφίσαμε μια παραδοσιακή στολή ενώ θα έπρεπε να αγοράσουμε αυτές που πουλούσαν εκεί (σαφέστατα χωρίς ταμειακή μηχανή)… για να μην αναφέρω ότι πλήρωσα 500 δραχμές εισιτήριο για να μπω στη Μονή και η αμέσως επόμενη εικόνα ήταν να φοράνε φούστες στις γυναίκες που φορούσαν παντελόνι για να μη προσβάλουν τον άγιο αυτό χώρο, τρομάρα τους.

Στον ίδιο όροφο με το γραφείο που νοίκιασα λοιπόν υπήρχε και ένας ηλικιωμένος ζωγράφος, αδύνατος και ταλαιπωρημένος από την ανέχεια. Του έκαναν έξωση και τον πέταξαν στο δρόμο γιατί δεν είχε να πληρώσει.
Στεγνά.
Η εκκλησία μας. Στ’αρχίδια τους τι θ’απογίνει και που θα μείνει αυτός ο ταλαίπωρος άνθρωπος.
Θα βάλει μάλλον ο θεός το χέρι του.

Ρε πούστη και το γραπτό δεν έχει ένταση… μου έρχεται να βάλω τις φωνές όταν πάω σαν εργοδότης να πληρώσω τις εισφορές μου στο ΙΚΑ και οι ουρές στα ταμεία φτάνουν μέχρι τον κάτω όροφο (δεν κάνω πλάκα) και μετά γυρίζω σπίτι και ακούω στις ειδήσεις ότι τα ταμεία δεν έχουν λεφτά.

Που είναι τα λεφτά που πληρώνουμε τόσα χρόνια ρε καριόλια; Γίνανε σκάφη και γεμίσατε τις μαρίνες της αττικής. Αυτό έγιναν. Μέσα σε λίγα χρόνια γέμισαν όλες οι μαρίνες και έφτιαξαν κι άλλες για τις αυξημένες ανάγκες (Φάληρο, φλοίσβος, Λαύριο).Κι εμείς πάμε στο βενζινάδικο και φοβόμαστε να πούμε «γέμισέ το».

Και ο Αλογοσκούφης θέλει λέει να δώσει 28 δις στις τράπεζες για να τονώσει την αγορά και να κινηθεί το χρήμα...γιατί ρε αλήτη; γιατί όπως σωστα λέει και η afrodiet δεν τα δίνεις απ' ευθείας στο κόσμο με ένα πολυ μικρό επιτόκιο παρα τα δίνεις στις τράπεζες για να μου το δώσουν εμένα τοκογλυφικά με 20 τοις εκατό; ΕΕΕΕ;;;

Πολύ τσαντίλα μ’εχει πιάσει για όλη αυτή τη προβατίλα που αναδύουν τα κορμιά μας. Πολύ.
Έχουμε πιάσει ένα laptop όλοι και λέμε τη μαλακία μας, κάνουμε δήθεν και καλά αντιδραστικά γκρουπάκια στο facebook και τους κάνουμε αέρα στα καλαμπαλίκια τους…αντίδραση του κώλου.

Πήγε μια φίλη σήμερα σε ένα κωλομπατσάδικο να ζητήσει ένα κωλομπατσοχαρτο, της μιλούσαν όλοι λες και είχαν μπροστά τους σκατά.
Της λένε « κάνε την αίτηση και έχει διαδικασία έγκρισης 4 μέρες»
Λέει «4 μέρες;» μονολογεί «Ελλάδα»
Το ακούει ο κωλογαμοσιχαμενομπατσος και λέει « τι είπες; Τι είπες κυρία μου; Ελλάδα; 7 μέρες. Έλα σε 7 μέρες να το πάρεις.»

Υ.γ. μη φοβάστε αδέρφια, έρχεται ο Γιωργάκης.

where i end you begin...

2008-11-08T03:43:00.002+02:00

Μια ζάλη και τα μάτια κόκκινα, Radiohead σε volume 46 και το τιμόνι σφιχτά στα δυό μου χέρια.

Τρέξε φυγή μου, τρέξε και μη σταθείς σε φανάρια και ίσως…μια ζωή «μήπως»

Για τίποτα σίγουρος και για όλα απόλυτος…

Για όλα…

Για πόσο; Πόσο ρε;

Κι εσύ, αν ακούς…είναι γλυκιά η ζάλη, είναι γλυκιά η ζ….

Κι ας έχει νόημα η ευτυχία μόνο όταν τη μοιράζεσαι….

ΑΙ ΓΟΥΙΛ ΣΕΡΒΑΙΒ

2008-11-05T16:50:00.000+02:00

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ...

2008-10-30T04:04:00.004+02:00

Είναι αυτός ο πόνος...ξεκινάει ακριβώς πίσω από το μάτι μου και μου τρυπάει το κεφάλι...
Είναι που όταν παίρνω τον δρόμο της επιστροφής κλείνω για λίγο τα μάτια και όταν τ' ανοίγω ξανά έχω ένα σκύλο να περπατάει δίπλα μου, σα να ήταν από πάντα εκεί.

Έχουν αρχίσει να θολώνουν οι εικόνες τις νύχτες και όταν με χτυπάει ο κρύος αέρας της μηχανής οι ίδιες εικόνες δακρύζουν...

...δακρύζουν...

είναι μέρες τώρα που κοιμάμαι στη δική σου πλευρά...και είναι κι αυτός ο πόνος...ξεκινάει ακριβώς πίσω από το μάτι μου και μου τρυπάει το κεφάλι...

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ

2008-10-22T15:46:00.008+03:00

Παραπατούσε, σχεδόν μέχρι τη μέση του δρόμου...κίτρινη, αδύνατη, κουρασμένη...
Έκανε νόημα με το χέρι της στα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Ποιός; Ποιός να σταματήσει στις 12.30 τη νύχτα να πάρει ένα πρεζάκι;
Εγώ θα το έκανα; Σίγουρα όχι.

-"Κοπελιά να σου πω;"
Πλησιάζει...
-"που θες να πας;"
-"Δραπετσώνα θέλω να πάω, στο δημαρχείο κοντά"
-"τέτοια ώρα δεν θα σταματήσει κανείς να σε πάρει, να σου δώσω να πάρεις ένα ταξί;"
-"όχι τόσα, δώσε μου 50 λεπτά"
-"είναι αργά, πάρε αυτά να πάρεις ταξί να πας σπίτι σου"
-"ρε συ..."
-"μη το κάνεις κουβέντα...τι έχεις στο λαιμό σου;" -είχε μια γάζα-
_"είμαι νεφροπαθής..."

...Μιλούσε ασταμάτητα για 20 λεπτά, την λένε Δ............ τέλος νοέμβρη θα της δώσει η μάνα της το δικό της νεφρό...μετά θα νοικιάσει ένα σπίτι στα Καμίνια που της αφήνουν οι δικοί της και με το ενοικιο θα πάρει δάνειο να αγοράσει ένα καινουριο σπίτι, θα πιασει και μία δουλειά και όλα θα πάνε καλά. Τώρα θα πήγαινε στο σπίτι της να φάει γεμιστά...τα φτιάχνει η μάνα της με ρύζι...

Μακάρι Δ.......... στο εύχομαι. Εύχομαι επίσης όλες οι καχύποπτες σκέψεις που έκανα όση ωρα μου μιλούσες να μη μου είχαν σφηνωθεί στο μυαλό.

Η πιατσα των ταξί ήταν ακριβώς πίσω μου... Δεν γύρισα να κοιτάξω αν πήρε. Δεν είδα κανένα να περνάει από δίπλα μου...

Τι σημασία είχε άλλωστε...

Όλα καλά θα πάνε Δ...........

2008-10-16T15:50:00.001+03:00

ακροβατης

ΠΟΥΘΕΝΑ

2008-10-15T05:31:00.003+03:00

Κατηφορίζεις διαρκώς έναν δρόμο που θα σε φέρει κοντά μου,

και το κάνεις χρόνια τώρα δίχως ποτέ να φτάνεις πουθενά...

...όχι σε μένα…πουθενά.

Η ΤΙΓΡΗ

2008-10-07T12:50:00.005+03:00

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου για 'κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
για να της τραγουδήσω το πιο βαρύ καημό

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω
για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

Καμιά φορά που απ' το πιοτό πέφτουμε μεθυσμένοι
σχεδόν αγαπημένοι καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα
σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

ΑΤΙΤΛΟ

2008-09-25T13:32:00.008+03:00

Ξεκίνησα να γράψω ένα αποχαιρετιστήριο ποστ.... πολύ μελό μου φάνηκε και το έσβησα.
Ήταν όμορφα ένα χρόνο και κάτι, είναι ακόμα όταν έχω ανάγκη να πω και "βγαίνω" και τα λέω.
Όλοι αυτό κάνουμε εδώ μέσα, ξεσπάμε τα νεύρα μας τη στεναχώρια μας...τη μαλακία μας.
Μόνο που έμπλεξε λίγο όλο αυτό στη πορεία.

Παρεξήγηση.

Κάπου στο δρόμο μάθαμε τα ονόματα μας, εγώ από "αν ακούς" έγινα Λεωνίδας. Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ.

Το ότι μπορεί κάποιος να γράφει λίγο στενάχωρα, λίγο μαύρα, λίγο δεν ξέρω τι, δεν σημαίνει ότι αυτή είναι και η ζωή του.

Είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος, με κανονική ζωή, με τη δουλειά του, με φίλους, με τα προβλήματα που λίγο πολύ έχουμε όλοι μας, γελάω, κάνω πλάκα, βρίζω, αγαπάω, παρεξηγώ, και το αντίστροφο...

Θέλω να πω ότι δεν είμαι κανένας περίεργος τύπος αλαφροΐσκιωτος που γράφει ποιήματα περπατώντας στο δρόμο. ΟΧΙ.

Η ζωή μου είναι μια χαρά. Δεν έψαχνα φίλους μπαίνοντας εδώ, ούτε γκόμενες.
Μπορώ να γνωρίζω και να κάνω φίλους κάθε μέρα γιατί αντίθετα με αυτό που ίσως έχω δείξει είμαι κοινωνικός άνθρωπος
Ούτε γκόμενα θέλω να βρω. Ο σωστός τρόπος για να γνωρίσεις μία γυναίκα είναι πρώτα να τη δεις και αν σου αρέσει μετά να ανακαλύψεις τα "ψυχικά της χαρίσματα". Εδώ γίνεται λίγο ανάποδα ΔΕΝ ΘΈΛΩ

Είναι κουραστικό επίσης το τριπάκι που μπαίνουμε να ικανοποιούμε τις προσδοκίες που αυθαίρετα κάποιοι έχουν από μας.
Δεν μου αρέσει που έχω τύψεις που έχω να επισκεφτώ και να σχολιάσω τα μπλογκς που συχνάζω πολύ καιρό.
Είναι τόσο λίγος ο χρόνος που έχουμε πια...

Γνώρισα (τρόπος του λέγειν) εδώ πολλούς που άξιζε το κόπο. Χάρηκα όταν συνάντησα κάποιους που αντίθετα με αυτό που φαίνονταν μου βγήκαν πολύ φωτεινές φάτσες (αδερφέ!).

Στεναχωρήθηκα όταν περιφερόμουν σε μπλογκς που είχαν τόσα πολλά να πουν με πανέμορφες γραφές και...0 comments την ίδια στιγμή που κάτι χαζομάρες είχαν 200... αλλά αυτά θα μου πεις κύριε μου είναι υποκειμενικά.

Τέλος πάντων, φλυαρώ και ποτέ δεν έκανα μεγάλα ποστ.

Δεν είναι αντίο αυτό. Εδώ θα είμαι αλλά με άλλες προϋποθέσεις Σκεφτόμουν το κλείδωμα αλλά ξέρω καλά ότι σε λίγο θα το πάρω πίσω. Είναι λίγο ρόμπα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από δω και στο εξής δεν θα είναι το ίδιο.

Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου για την στήριξή τους, τον μάνατζερ μου...εχμμ...

Σε εσάς που ξέρετε (και ξέρετε) άτι σας εκτιμώ δηλώνω εκτίμηση και υπόσχεση παρουσίας.

Τα λέμε, το νου σας, καλή αντάμωση και καλό σαββατοκύριακο.

υ.γ. μπείτε στο κόπο να ακούσετε ολόκληρη αυτή την ομορφιά που ακούγεται από δίπλα. Monika, 20χρονη ελληνιδα. Avatar- υπέροχος δίσκος.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;; ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;

2008-09-18T16:33:00.003+03:00

Έχω μία μόνιμη διαφωνία με τους ανθρώπους, η μουσική δε με ρίχνει, πολύ δύσκολα να μου αλλάξει αρνητικά τη διάθεση ένα τραγούδι.

Η μουσική πάντα μου κάνει παρέα στη διάθεση που ετσι κι αλλιώς έχω, τη θεωρώ πιστή και αγαπημένη μου σύντροφο και όπως χαρακτηριστικά λέω "είναι το μόνο θυληκό που θα μείνει για πάντα κοντά μου" (τσεκαρισμένο).

Το μόνο που μπορει να μου δημιουργήσει είναι νεύρα ή εμετό ακούγοντας ένα σκυλάδικο- ξέρετε, απο αυτά που έχουν όλα το ίδιο θέμα (χωρισμό) και έχουν ΟΛΑ τους ίδιους στίχους, απλά με άλλη σειρά οι λέξεις.

Ένα τραγούδι λοιπόν που έχει να κάνει με χωρισμό και το θεωρούσα πάντα πολύ σκληρό τραγούδι και που όντως κατάφερνε να με στεναχωρήσει είναι της Ευανθίας Ρεμπούτσικα σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου (ειρωνία, πάντα μπροστά μου τη βρίσκω), το "Εχε γεια".

Maya περίεργη στιγμή διάλεξες να με καλέσεις σε παιχνίδι...σε τέτοιο παιχνίδι.
Εγώ προσωπικά, τις επόμενες μέρες θα μπαίνω εδώ με τον υπολογιστή στο mute γιατί δε λέει...

Στο ταξίδι αυτό που βγαίνεις

να πηγαίνεις πάντα μ' αέρα καλό

Να μη νοιάζεσαι αν θα κλάψω

κι αν θα πάψω κάποτε να σ' αγαπώ

Δεν γυρίζει πίσω αυτό που αφήσαμε

δεν αλλάζει δρόμο η καρδιά

Ό,τι αξίζει είν' αυτό που ζήσαμε

δεν πειράζει, αγάπη μου, έχε γεια

Στ' άλλα μέρη όταν θα φτάσεις

να ξεχάσεις ό,τι περάσαμε δω

Να μη σκέφτεσαι αν πονέσω

κι αν θ' αντέξω μ' άδεια αγκαλιά να ζω

Δεν γυρίζει πίσω αυτό που αφήσαμε...

2008-09-15T13:45:00.002+03:00

σκυλί που γαβγίζει στ' αστέρια, μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη...

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

2008-09-08T11:43:00.005+03:00

Τον είδα για πρώτη φορά πριν από ένα μήνα στην εξαιρετική ταινία, "ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ".
Μία κινηματογραφική ιστορία που φτάνοντας στο τέλος γεμίζεις θαυμασμό για όσους αναμίχθηκαν.
Μα περισσότερο στη μνήμη μου θα μείνει το "βλέμμα".
Ένας εκπληκτικός ηθοποιός που φαντάζομαι ότι αν ήταν Αμερικανός θα είχε τσιμπήσει το όσκαρ γι' αυτή του την ερμηνεία.
Έχει ενδιαφέρον η προσωπική του ιστορία η οποία ενέπνευσε και τη ταινία.

Έψαχνα να βρω κι άλλες του ταινίες να δω και κάπου εκεί, ένα χρόνο μετά το συμβάν μαθαίνω κι εγώ αυτό...

Ο πράκτορας που αγαπήσαμε δεν είναι πια εδώ

Ερμηνεία με το βλέμμα, αυτό που μεταμόρφωνε το ψυχρό προσωπείο του πράκτορα της Στάζι Γκερντ Βίσλερ σ' έναν ανιδιοτελή φύλακα άγγελο του Ανατολικογερμανού συγγραφέα που είχε αναλάβει να παρακολουθεί. Από τις «Ζωές των άλλων», το κινηματογραφικό αριστούργημα του 34χρονου Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, θα ανακαλούμε το βλέμμα ενός μεγάλου ηθοποιού, του Ούλριχ Μούε.

Ο Ούλριχ Μούε σε μια σκηνή από την ταινία του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Ως πράκτορας της Στάζι μπαίνει στις «ζωές των άλλων»

Ο ρόλος του ήταν και το κύκνειο άσμα του. Ο 54χρονος πρώην Ανατολικογερμανός ηθοποιός πέθανε την Κυριακή. Επασχε από καρκίνο του στομάχου, όπως αποκάλυψε ο ίδιος στην εφημερίδα «Die Welt» μία μέρα πριν πεθάνει.

Ο κόσμος μπορεί να ανακάλυψε φέτος το ταλέντο του Μούε χάρη στην ταινία που απέσπασε δεκάδες διεθνείς βραβεύσεις, με σημαντικότερες το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, το βραβείο καλύτερης ταινίας αλλά και το α' ανδρικού ρόλου που είχε ο ίδιος πάρει από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, στη χώρα του όμως ήταν γνωστός και μάλιστα κυρίως ως θεατρικός ηθοποιός.

Γεννημένος το 1953 στην πόλη Γκρίμα της Σαξονίας, εργάστηκε κατ' αρχάς ως οικοδόμος. Κι αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Τείχος του Βερολίνου, στράφηκε στη μεγάλη του αγάπη, το θέατρο, σπουδάζοντας στη σχολή «Χανς Οτο» της Λειψίας.

Μόλις αποφοιτά αρχίζει να συνεργάζεται με το «Stadtisches Theater Karl-Marx-Stadt» μέχρι να τον ξεχωρίσει ο ίδιος ο Χάινερ Μίλερ και να ζητήσει προσωπικά να γίνει δεκτός στο «Volksbuhne». Εκεί ξεχώρισε ιδιαίτερα για τις ερμηνείες του στον «Εγκμοντ» του Γκέτε και στον «Νάθαν τον Σοφό» του Λέσινγκ. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία έρχεται όμως το 1989, όταν υποδύεται τον Αμλετ στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Χάινερ Μίλερ.

Ο Μούε, από τους διαφωνούντες με το ανατολικογερμανικό καθεστώς, είναι από τους διοργανωτές της μεγάλης διαδήλωσης διαμαρτυρίας στην «Αλεξάντερπλατς» στις 4 Νοεμβρίου του 1989. Είναι παντρεμένος (για δεύτερη φορά) με την ηθοποιό Τζένι Γκρέλμαν, με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Αννα Μαρία Μούε, που είναι σήμερα επίσης ηθοποιός.

Οταν πέφτει το Τείχος ο Μούε μαθαίνει ότι η γυναίκα του διατηρούσε «ανεπίσημες» επαφές με τη Στάζι, δίνοντας πλήρεις αναφορές για τις κινήσεις του. Ενα μέρος της πικρής του εμπειρίας ενέπνευσε το σενάριο για τις «Ζωές των άλλων».

Οταν όμως ο Ντόνερσμαρκ θέλησε να κυκλοφορήσει το σενάριο σε βιβλίο, η Γκρέλμαν κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα και καθώς ήταν αδύνατον να αποδειχτεί η συνεργασία της με τη Στάζι (παρ' ότι βρέθηκε ο φάκελος του Μούε με 254 σελίδες) κέρδισε τη δίκη. Το βιβλίο δεν κυκλοφόρησε.

Με την επανένωση της Γερμανίας, ο Μούε συνεχίζει τη θριαμβευτική του πορεία παίζοντας σε σημαντικά θέατρα στο Ζάλτσμπουργκ, το Αμβούργο ή τη Βιέννη. Με την τρίτη σύζυγό του, διάσημη Γερμανίδα ηθοποιό Σουζάνε Λόταρ, ζούσαν στο Βερολίνο μαζί με τις δύο κόρες του από τον πρώτο του γάμο.

26/7/2007

πηγή "ελευθεροτυπια"

ΦΟΒΑΜΑΙ

2008-09-07T03:32:00.005+03:00

Φοβάμαι σου λέω, πάντα φοβόμουν…πάντα

Δειλή καρδιά που πάντα της πήγαινα κόντρα,

κι όσο ζητουσε την βολή της,

την ησυχία της,

της μάζευα κόσμο γύρω

και της έδινα άλυτα προβλήματα για το σπίτι…

μα πανάθεμά με...

πάντα έπασχα από αγοραφοβία και ήμουν κακός στα μαθηματικά…

2008-09-04T02:51:00.001+03:00

image mark 78 xp

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΩ

2008-08-21T18:02:00.004+03:00

Κάθε φορά που γυρίζω είσαι εκεί και με περιμένεις, σκοτεινέ...
κάθε φορά, στα πρώτα σκαλιά του σπιτιού μου, δε γυρνάς το βλέμμα σου πάνω μου μα ξέρω είσαι εκεί για μένα...

Κάθε φορά που γυρίζω το κλειδί στη πόρτα. είσαι εκεί και με περιμένεις, κουρνιάζεις στα ριγμένα στο πάτωμα ρούχα, και νιώθω το χαμόγελό σου όταν πίνω νερό απ' το ποτήρι που γέμισες εσύ.

Κάθε φορά που στέκομαι στο άδειο μου σπίτι σιωπώντας, είσαι εκεί...πίσω μου και με κοιτάς εκλιπαρώντας να μη νιώθω μόνος.... είσαι εσύ εκεί...

Το ξέρω...μα κάνε μου μια και μόνη χάρη σκοτεινέ μου φίλε...

....Μην είσαι κι εκεί που πάω όταν φεύγω...

THERE IS A HAPPY LAND

2008-07-17T16:00:00.005+03:00

Αλήθεια, δεν ξέρω αν δεν το είχα προσέξει, αν ήταν έτσι απο πάντα, αν είναι φέτος που το φαινόμενο είναι σε έξαρση... Ειλικρινά δεν ξέρω.

Μία βόλτα στους δρόμους αυτής της πόλης είναι αρκετή για να καταλάβεις οτι οι άνθρωποι έχουν βάλει μία δερμάτινη ζώνη στα δόντια τους και τη δαγκώνουν με λύσσα.

Τα μάτια τους είναι χαμένα και περνούν τις διαβάσεις στους δρόμους με σκυμμένο κεφάλι, τα φρύδια τους είναι σμιχτά, το βλέμμα τους αν σε κοιτάξουν αγριεμένο και όλοι μα όλοι έτοιμοι να πιαστούν σε καβγα.

Είναι έτσι ή επειδή είμαι εγώ βλέπω και τους άλλους στην ίδια κατάσταση;

Πόσο μας έχουν στριμώξει... Πόση σκοπιμότητα, υποχρέωση, χρέωση, κούραση, ένταση, πίεση.............................................εξάντληση.

Κάντε κουράγιο ρε!

Μας έχουν πάρει στο ψιλό και οι τράπεζες και βγάζουν διαφημίσεις με τρελαμένους τύπους που τους ενοχλούν τα τζιτζίκια στις διακοπές τους.

Λίγο έμεινε και θα πάμε να παπαριάσουμε τις πατούσες μας στα αλάτια.

Α... και εκεί που θα πάτε ας μη κλείσετε το κινητό (τζάνκια), βάλτε το στο αθόρυβο, να μη το ακούμε αυτό το γαμημένο ringtone.

Γιατί υπάρχει η HAPPY LAND ....πες τα ρε Bowie....Boo, de boo, de boo, de boo dup

There is a happy land where only children live
They don't have the time to learn the ways Of you sir, Mr. Grownup
There's a special place in the rhubarb fields underneath the leaves
It's a secret place and adults aren't allowed there Mr. Grownup,
Go away sir
Charlie Brown got's half a crown, he's gonna buy a kite

Jimmy's I'll with chicken pox, and Tommy's learned to ride his bike
Tiny Tim sings prayers and hymns, he's so small we don't notice him
He gets in the way but we always let him play with us

Mother calls, but we don't hear
There's lots more things to do
It's only 5 o'clock, and we're not tired yet
But we will be, very shortly
Sissy Steven plays with girls, someone made him cry

Tony climbed a tree and fell, trying hard to touch the sky

Tommy lit a fire one day, nearly burned the field away

Tommy's mum found out, but he put the blame on me and Ray

There is a happy land where only children live
You've had your chance and now the doors are closed sir, Mr. Grownup
Go away sir
Boo, de boo, de boo, de boo dup

Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

2008-07-15T04:05:00.003+03:00

Πριν λίγες μέρες κυνήγησα δυο γάτες που σκότωναν ένα περιστέρι...

Τις έβριζα μέχρι πριν από λίγο που είδα το βίντεο που μου έστειλε η αθανασία και θυμήθηκα ότι κακό δεν είναι να είσαι ζώο...κακό είναι που είμαστε άνθρωποι...

2008-07-08T05:00:00.004+03:00

συνήθως κάθομαι στη σάλα κοιτάζοντας τον τοίχο
"όμως αν το δεις, θα χαθείς", μου έλεγε η μητέρα κι έκλαιγε

"κι όμως, μητέρα - μόνο αν χαθώ θα το δω", και τότε ένιωθα πως είχα έρθει από πολύ μακριά και πήγαινα ακόμα μακρύτερα

κι ο αέρας μύριζε απαλά σα να χαμε συγχωρεθεί για όλα

ή άλλοτε περπατώντας τη νύχτα ολομόναχος ακουσα ένα πιάνο να παίζει

κι οι θλιμμένες νότες του ήταν σα να 'ρχονταν απ' το βάθος ενός ονείρου
ή μιας άλλης ζωής

που πήγαινα; τι γύρευα; θα ξαναγυρίσουμε ποτέ;

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ "ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ"

Ξέρω ότι δεν διάβασες ποτέ σου ένα βιβλίο, παρά μόνο όσα έχεις ακουσει απο μας να διαβάζουμε στα σχολικά μας χρόνια, δεν είμαι καν σίγουρος αν έμαθες ποτέ να διαβάζεις και ντρέπομαι που δεν θυμάμαι να σ'έχω ρωτήσει.
Τώρα που έφυγες μονάχα λίγο από Λειβαδίτη σου στέλνω.... ήθελα μέρες να σου τηλεφωνήσω και πήρα όλους τους άλλους εκτός από σένα.

ξεκουράσου τώρα γιαγιά...

2008-06-19T18:58:00.000+03:00

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ (ΨΙΛΟ)

2008-06-09T17:30:00.005+03:00

Με είχε καλέσει αρχικά η rip 1708, τώρα μέσα από το καινουριο παιχνιδοενημερωτικο του blog ο γιάννης. Αφού ζητήσω για ακόμα μία φορά συμπάθειο για την καθυστέρηση ας ξεκινήσω

1. Όνομα: Λεωνίδας.

2. Γενέθλια: 10/11

3. Ζώδιο: σκορπιός - σκόρπιος

4. Χρώμα μαλλιών: ποια μαλλιά; Όσα είναι, είναι μαύρα.

5. Χρώμα ματιών: καστανά

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; έχω.

7. Είδος μουσικής που ακούς: ελληνική έντεχνη (;;;) , ροκ καθαρό, πειραγμένο, με μπιμπλίκια, χωρίς… ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω.

8. Αγαπημένος χαρακτήρας : αυτή την εποχή αγαπάω τους ανθρώπους που με ξεκουράζει το μυαλό τους.

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Χριστίνα στη Κω..

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: «με παίρνει να κοιμηθώ λίγο ακόμα;».

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
τα νεύρα μου

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Δύο καμβάδες. Ένας το εξώφυλλο των tindersticks στο curtains και έναν του Askroft από το song for the lovers…τώρα που το συζητάμε οι τοίχοι μου θελουν ντύσιμο.

13. Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου; Τον μπαμπούλα (δεν κρεμάμε ποτέ τα χέρια γιατί θα μας τα αρπάξει)

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Δεν θα έκανα, θα πάθαινα. Έμφραγμα.

15. Αγαπημένος αριθμός: 14

.
16. Αγαπημένο όνομα: το σκέφτηκα ώρα, μάλλον δεν έχω

.
17. Τα χόμπι σου:
τόνους μουσική, να ψάχνω καινουρια πράγματα ν’ακουσω, ταινίες, πολλες ταινίες (dead man’s shoes, την είδα προχθες, μου άρεσε πολύ) και να παρατηρω τους ανθρώπους, στα όρια της παρεξήγησης.
.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στη κέρκυρα στην αδερφή μου που μόλις γέννησε.

19. Μια ευχή για το μέλλον: να είμαι καλά εγώ και οι ανθρωποι που αγαπάω.
.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω. Σε μια εποχή να ζήσω μια επανασταση άντε τη περίοδο της χούντας να είμαι στην αντίσταση.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: θέλω τα σι ντι μου και τους δίσκους αλλά μάλλον αν προσπαθήσω θα καώ..

22. Αγαπημένο λουλούδι:
ένα μπονζάι που έχω στο μαγαζί τον Λάζαρο που αναστηθηκε, πρώτη φορα ασχολούμαι τόσο πολύ με ένα φυτό.

23. Αγαπημένη σειρά:
Τρεις σειρές έχω δει φανατικά,Βαμμένα κοκκινα μαλλιά και τώρα που γερνάω και το χάνω το lost και το prison break..

24. Αγαπημένη ταινία:
Να κάνω ένα ολόκληρο ποστ για να χωρέσουν; Καλά δεν κανω. Ο βασιλιάς, big fish, the fountain,φτηνα τσιγάρα, το τέλος μιας σχέσης μπλα μπλα μπλα….
.
25. Αγαπημένο τραγούδι: θα βάλω αυτόπου ακούω πολύ τώρα γιατί πάλι χρειάζομαι ολόκληρο ποστ. Cat power – the greatest.

26. Αγαπημένο βιβλίο: πάλι δεν αποφασίζω…Kαρνέζης – Μικρές ατιμίες, Philip roth – ο καθηγητης του πόθου …και ας μη συνεχισω.

27. Αγαπημένο ζώο:
οι σκύλοι για την ανιδιοτέλεια τους

28. Αγαπημένο ρούχο:
τζιν, φανελάκι

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:

Γ. Αγγελάκας, radiohead

30. Αγαπημένο χρώμα: μωβ.

31. Αγαπημένο φαγητό:
αν και μάγειρας…σουβλάκια

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι:
δεν ταυτίζομαι αλλά έχουμε διαβάσει πολύ σπαιντερμαν ρε παιδι μου.

33. Κακή συνήθεια: ακατάσταστος.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: καλοπροαίρετος.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: πιάνομαι εύκολα κορόιδο, ορισμένες φορές αισθάνομαι ο αόρατος ανθρωπος κυρίως στις ουρές παρα το ύψος μου..

36. Συνηθισμένη ατάκα:
γάμησέ τα, τον ήπιαμε, το νου σου.
.
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:
δάσκαλος στο Καστελλόριζο ή Κουφονήσια

38. Μεγαλύτερος φόβος:
ο θάνατος αγαπημένου προσώπου (γιάννη ήταν τυχαίο)
.
39. Η καλύτερη pizza: benvenutto.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
ευθυνη
.

Τώρα για καλέσματα τα έχουμε ξαναπεί… σκρουτζ.

ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ

2008-05-25T20:12:00.000+03:00

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

2008-05-22T15:08:00.007+03:00

Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο!

Δίχως μια στάλα στοργή

σ' όσους διψάν για χίμαιρες, γέρνεις

την κούπα σου που 'ναι πάντα αδειανή

Κι ενώ περνά η νύχτα κατάλευκη

βροχερή σαν Κυριακή

ξέρω γιατί, στ’ αυτί που σπαράζει

χιμάς και γλύφεις σαν το σκυλί

Δεν αγαπάς! Αφήνεις τους ψύλλους σου

τους ήχους που φτάνουν από μακριά

αγρύπνια, κακόφωνο όργανο

που αλέθεις των εκλεκτών το «ωσαννά»

Αγρύπνια, της κόλασης κήτος

είναι το φιλί σου φωτιά

Αφήνει μια γεύση από σίδερο

Πού 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά

Κι ενώ περνά η νύχτα...

ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΜΟΛΥΒΙ

2008-05-18T02:59:00.003+03:00

Πήρα αυτή τη πρόσκληση να δείξω ένα χειρόγραφό μου από την talisker, αφού ζητήσω την κατανόησή της για την καθυστέρηση περνώ στο ζητούμενο. το παιχνίδι γνωστό.

1. Γράψε

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε.

4. Ενημέρωσε! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

παραλείπω τον πέμπτο κανόνα γιατί ποτέ δεν καλώ σε παιχνίδι κανέναν αφού είμαι γνωστός Σκρουτζ.

ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΝΑ...

2008-05-08T03:24:00.004+03:00

Σίδερο/ τσιμέντο/ εξατμίσεις/

ringtones/ Bluetooth/ παράβολα/ αριθμός πρωτοκόλλου/

αίτηση/ υπεύθυνη δήλωση/ εξουσιοδοτήσεις/ activation id/

password/ username/ πρόστιμο/ αντικαταβολή/

βιβλιάρια τραπέζης(πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα)/ βαλεριάνες/

λογαριασμοί/ web banking/

δάνεια όλα σε ένα νοικοκυρεμένα-άρση βαρών-και γαμώ το σπίτι τους/

blogging/ comments/ αφύπνιση/ sms/ brief/ ταμειακές μηχανές/

service/ λογιστές/ ικα/ τεβε/ εφορία/ πολεοδομίες/ ταμεία/

δημόσιος υπάλληλος/ hondos center/ multirama/ Vodafone/

πιστωτικές/πιστώσεις/ δόσεις/ nova/ τσόντες/ επιδομα ανεργείας.....

εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

θέλω μόνο να.....

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

2008-05-01T04:13:00.004+03:00

Έπειτα από τρεις δεκαετίες, 30 χρόνια άγνοιας…

Ήσουν εκεί, απρόσκλητη επισκέπτης, στη δική μου γιορτή…

Ήσουν το δώρο μου…

Και μετά;

Μια φωτογραφία, πάνω πάνω από τις 64 που σε είχε πιάσει να με κοιτάς

Κι εγώ να σε χαζεύω στο χαρτί… ποια είσαι;

Και πέρασαν 48 μέρες που ξόδευα τα γέλια μου χλιαρά και άσκοπα,

Που φοβόμουν το 2 και με βόλευε το 1… μόνος και ήρεμος.

Μα…

Πάγωσε ο κόσμος εκείνο το βράδυ, και υπήρχαμε μόνο εμείς να κρατήσουμε το ανθρώπινο είδος ζωντανό με δύο χαμόγελα, λίγο αλκοόλ, συνταγή επιβίωσης…μας χρωστάνε γλυκιά μου…την ύπαρξή τους.

…τόσο φως που να το χωρέσω όμως που εδώ έχει 6 μήνες νύχτα;

Που να βολέψεις τόση θλιμμένη μουσική στις χαρούμενες κασέτες σου;

Και είναι αυτό που αγα(πώ)(πάς)…

Είναι αυτό που κρατάμε στα δυό μας χέρια και μας καίει και όσο μας καίει εμείς το κρατάμε πιο σφιχτά να μας αφήσει σημάδια.

Άλλωστε ο κόσμος από μας περιμένει…

Γιατί… Θυμάσαι ;

Είσαι η "ωραία της ημέρας" κι εγώ ο "superman" που ακόμα και χωρίς τη μπέρτα του μπορεί να σώσει τον κόσμο.

ΒΆΡΑ ΓΈΡΟ ΜΟΥ !!!

2008-04-20T04:17:00.001+03:00

NO PUSSY BLUES

My face is finished, my body's gone.
And I can't help but think standin' up here in all this applause and gazin' down at all the young and the beautiful.
With their questioning eyes.
That I must above all things love myself.

I saw a girl in the crowd,
I ran over I shouted out,
I asked if I could take her out,
But she said that she didn't want to.

I changed the sheets on my bed,
I combed the hairs across my head,
I sucked in my gut and still she said
That she just didn't want to.

I read her Eliot, read her Yeats,
I tried my best to stay up late,
I fixed the hinges on her gate,
But still she just never wanted to.

I bought her a dozen snow-white doves,
I did her dishes in rubber gloves,
I called her Honeybee, I called her Love,
But she just still didn't want to. She just never wants to.

I sent her every type of flower,
I played her guitar by the hour,
I patted her revolting little chihuahua,
But still she just didn't want to.

I wrote a song with a hundred lines,
I picked a bunch of dandelions,
I walked her through the trembling pines,
But she just even then didn't want to. She just never wants to.

I thought I'd try another tack,
I drank a litre of cognac,
I threw her down upon her back,
But she just lay up and said that she just didn't want to.

I thought I'd have another go,
I called her my little ho,
I felt like Marcel Marceau
must feel when she said that she just never wanted to. She just didn't want to.

I got the no pussy blues.

ΣΣΣΣΣ...ΟΛΑ ΚΑΛΑ

2008-04-11T03:47:00.004+03:00

Δυό χρόνια,

Πέρασαν δυό χρόνια.

Έχω κάνει φίλους εδώ, δυό καλούς και πιστούς φίλους.

Μόνο που τα βράδια κάτι τους πιάνει και κυνηγούν τις ρόδες των αυτοκινήτων και τα μηχανάκια.

Τα χαζεύω από το πεζοδρόμιο μα καμιά φορά φοβάμαι μη πάθουν κακό…

Οι παλιολαμαρίνες δεν έχουν έλεος. Ούτε και οι άνθρωποι πια…

Πεινάω…

Είναι κι αυτό το κρύο…μου τρυπάει τα κόκαλα. Κι έχει δρόμο ακόμα ο χειμώνας.

Όλοι αυτοί…όλοι αυτοί που περνούν μπροστά μου, ούτε ματιά δεν ξοδεύουν πάνω μου, ούτε ματιά.

Με προσπερνούν γυρνώντας το κεφάλι από την άλλη, να κάνουν πως δεν με βλέπουν, μήπως και τους ενοχλήσει εκείνη η γριά ετοιμοθάνατη… η συνείδηση.

Αλλά εγώ έχω παρέα, έχω τους φίλους μου τους παιδικούς, τη μάνα μου…έρχονται συχνά και τα λέμε.

Στέκονται μπροστά μου και γελάμε, θυμόμαστε…καμιά φορά τσακωνόμαστε και οι άνθρωποι με κοιτούν που φωνάζω στο κενό…χαχαχα νομίζουν ότι μιλάω στον αέρα…γελοίοι…αν κάτι δεν το βλέπουν δεν υπάρχει…

Κρυώνω…

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα…

Ανέβηκα, λέει σ’ ένα τρένο και έφυγα, σ’ ένα τρένο που πέρασε από μπροστά μου και με τράβηξε μαζί του. Ένιωσα, λέει, και πάλι καθαρός, ξεκούραστος, χορτασμένος και ζεστός…

Πόση φασαρία θεέ μου… θεέ μου; Που τον θυμήθηκα πάλι κι αυτόν…

Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ, ίσως αν είμαι τυχερός να περάσει ξανά εκείνο το τρένο…

………………………………………………………………………………………

Στις 22 Φεβρουαρίου, από ανθρώπινο λάθος ένα τρένο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά γκρέμισε τη μάντρα του αμαξοστασίου και σκότωσε έναν άνθρωπο.

Επειδή ήταν άστεγος, αλλοδαπός και δεν τον αναζήτησε προφανώς κανείς ώστε να κάνουν τα κανάλια ζωντανές συνδέσεις με το σπίτι του και τους συγγενείς που θρηνούν, πέρασε στα ψιλά.

Ζούσε τα τελευταία δυο χρόνια εκεί γύρω, στο λιμάνι του Πειραιά, κάποια εποχή του είχαν δώσει και μία σκούπα και σκούπιζε εκεί κοντά στον Αγ. Διονύση…

Ήταν ένας ακόμα άνθρωπος που χάθηκε, ένας ακόμα άνθρωπος που πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων και των συνειδήσεων…

Καλημέρα σας…

AN AKOYTE...

2008-04-06T02:40:00.012+03:00

Πειραιάς, Καστέλα, 1997.

Σάββατο προς Κυριακή 03.20 το πρωί. Στάση λεωφορείου, οδός Τζαβέλα
Περιμένω το 040 μαζί με δυό Πακιστανούς που μόλις έχουν σχολάσει κι αυτοί από τις ψαροταβέρνες του μικρολίμανου και άλλους τρεις πιτσιρικάδες που η Σαββατιάτικη έξοδός τους είχε άδοξο τέλος και γυρνούσαν σπίτι με έπαθλο από ένα βρώμικο στο χέρι.

Μαζί κι εγώ με τη μυρωδιά της κουζίνας να δηλώνει την ιδιότητά μου.

Έμπαινα σ' εκείνο το πράσινο λεωφορείο, και πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους φτιάχνοντας τις δικές τους ιστορίες στο μυαλό μου... τι δουλειά κάνουν, που πάνε, από που έρχονται, ποιος τους περιμένει, αν τους περιμένει...

Κάθε Σάββατο, η διαδρομή είχε περισσότερο κόσμο απ' ότι συνήθως, εκείνο το βράδυ αφού περιεργάστηκα τους συνταξιδιώτες μου, φτάνοντας το βλέμμα μου στη γαλαρία βλέπω την εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω, θυμάμαι ακόμα και τα πρόσωπα των τεσσάρων εκείνων παιδιών που λες και κάποιος τους είχε προσθέσει στο πίνακα εκείνης της ζωγραφιάς του πράσινου λεωφορείου.

Τέσσερα παιδιά, χαρούμενα, αποκομμένα από τους υπόλοιπους, αθόρυβα μέσα στη βουή, μιλούσαν τόσο δυνατά μεταξύ τους και κανείς δεν τους άκουγε. χρησιμοποιούσαν αυτή την υπέροχη γλώσσα της νοηματικής, την πανέμορφη και τόσο εκφραστική αυτή γλώσσα που τόσο πολύ θα ήθελα να γνωρίζω.

Την εικόνα αυτών των παιδιών την κουβαλάω τόσα χρόνια μαζί μου από τότε, μα η ατολμία μου, και ο ωχαδερφισμός που με κυριεύει δεν μου άφησε περιθώρια να μάθω περισσότερα γι' αυτούς τους ανθρώπους.

Και είναι αλήθεια ότι δεν είναι οίκτος αυτό που μου προκαλούν οι κωφοί άνθρωποι μα απεριόριστη γοητεία και τρελή περιέργεια να γνωρίσω το κόσμο τους, να μάθω για τα δικά μας αυτονόητα καθημερινά πράγματα που γι' αυτούς τελικά δεν είναι τόσο αυτονόητα.

Πως ξυπνούν το πρωί; Τι χρησιμότητα έχει το τηλέφωνο; Πως λένε "σ' αγαπώ"; Πως βρίζουν; Πως ψιθυρίζουν;

Χθες για ακόμα μία φορά χάρηκα που δημιουργήθηκε αυτή η κοινωνία των blog.
Γιατί έδωσε την ευκαιρία και σ' εμένα τον άνθρωπο του καναπέ να μάθω.

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ λοιπόν... Μία γυναίκα που μέσα από τις σελίδες της μπορείτε να μάθετε όσα δεν σας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ρωτήσετε, γραμμένα με χιούμορ, άνεση, αποδοχή, περηφάνια, δροσιά.

Διαβάστε την να γράφει για τον "κουφό νόμο του Μέρφι" , για το καρναβάλι , για τη γυναίκα.

Και όπως γράφει και στους στίχους της σε τραγούδι μελοποιημένο από τον B.D.Foxmoor

"αυτό το μήνυμα είναι για σένα που ακούς από μένα τη Σοφία που δεν άκουσα ποτέ"

Και κάπου εδώ χαμογελώ, γιατί το blog μου λέγεται "αν ακούς"....

ΦΕΥΓΩ ΗΣΥΧΑ

2008-04-02T03:06:00.004+03:00

Δεν είναι…δεν είναι σου λέω

Δεν είναι που όλα μου φαίνονται χωρίς τέλος

Δεν είναι που τα βότσαλα που έχω αφήσει στο δρόμο με βγάζουν στο ίδιο πάντα σημείο.

Δεν είναι το ψέμα που ζω κάθε φορά που ξεκουράζω στους ίσκιους τα κουρασμένα μου πόδια κάνοντάς τους λίγη παρέα…έτσι να ξεχάσουν λίγο τη μοναξιά τους.

Δεν είναι που ο ήχος της κιθάρας μου έχει γλυκάνει τελευταία, το κάνει για να με καλοπιάσει, να γράψω ένα τραγούδι ακόμα μετά από χρόνια.

Δεν είναι που μου παίρνει χρόνο να αδειάσω το μυαλό μου από τους ήχους της φωνής σου…

Δεν είναι που έχασα το αστέρι που χάζευα τα βράδια, ίσως να έπεσε όταν αποκοιμήθηκα... όλα συμβαίνουν τη στιγμή που κλείνεις τα μάτια.

καλά...Θα μαζέψω το παραλήρημα μου, θα πετάξω πετσέτα και θα φύγω

Γέλα όμως λίγο…γέλα λίγο μόνο…

είναι που όταν φεύγω…φεύγω ήσυχα...

...και….μόνο το γέλιο σου με ησυχάζει

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΜΗΧΑΝΗ

2008-03-25T10:53:00.003+02:00

Αγαπημένη μου μηχανή, σου γράφω αυτό το γράμμα, μέσα από το αυτοκίνητό μου.

Σου ζητώ να με συγχωρήσεις γι'αυτή μου την απιστία. Ναι...ήταν μία στιγμή αδυναμίας...'οπως του Πασχάλη...

Αλλά να...βγήκα από το σπίτι και έβρεχε ρε γαμώτη...ξέρω ξέρω δεν είναι δικαιολογία αυτή αλλά φοβήθηκα τους βρεγμένους δρόμους...δεν θυμάσαι που σαβουριαστήκαμε στη στροφή πίσω από τον Καράμπαμπα; Ούτε που καταλάβαμε πως βρεθήκαμε ξάπλα στην άσφαλτο..με επανέφερες εσύ με τον ολογλυκο ήχο του γκαζιού σου...

Τι; ήθελες να έχουμε πάλι τα ίδια; Εσένα σκέφτηκα πρώτα και μετά εμένα.

Άσε που είχα να κουβαλήσω και πολλά ψώνια.

Αυτή τη στιγμή που σου γράφω είμαι κολλημένος εδώ και 10 λεπτά σε ένα φανάρι στο λιμάνι του Πειραιά...

Συγνώμηηηηηηηηη.........να! βλέπεις τι τραβάω; δε μπορώ να κουνηθώ...

Δεν θα το ξανακάνω...ΑΛΗΘΕΙΑ.

Έχεις το λόγο μου ότι αύριο θα σε πάω στο πλυντήριο να σε περιποιηθούν, να σου λαδώσουν την αλυσίδα σου την όμορφη, ομορφιά μου!!!

Θα βγω από αυτό το μαρτύριο αγαπημένη μου και θα γυρίσω κοντά σου.

Μου έλειψες πολύ αγαπημένη μου, ευέλικτη μηχανή...Σ'ΑΓΑΠΩ

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΓΩ...

2008-03-19T05:00:00.002+02:00

κι όμως εγώ...

διψάω σαν ψάρι στο βυθό
κι ασφικτυώ...

κι ασφικτυώ σαν συννεφάκι
μέσα στον καθαρό ουρανό...

ΑΠΟ ΤΟΤΕ...

2008-03-12T01:27:00.003+02:00

Ανέβηκα μόλις τρία σκαλιά, μόλις…
Δεν κοίταξα κάτω, ήταν ψηλά για μένα,

κι εσύ ξέρεις καλύτερα απ’όλους ότι πάσχω από ιλίγγους.

Μα εσύ με καλούσες με την φωνή εκείνη που παιχνίδιζε μέσα στην ησυχία ν’ανέβω κι άλλο, έκλεισα τα μάτια και πάτησα στο τέταρτο σκαλί,
Χαμογελούσα και με απλωμένο το χέρι σ’εμπιστεύτηκα.

Περίμενα το Αγγιγμά σου, τη ζέστη του χεριού σου…
…δεν ξέρω ποιος από τους δύο έχασε την ισορροπία του,

ξέρω μόνο πως από τότε,

κάθε που γέρνω στη μυρωδιά σου…

...στάζει αίμα απ’τα κλειστά μου μάτια.

ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ

2008-03-06T15:06:00.004+02:00

Πέρασαν 8 μήνες που αυτό εδώ το blog είναι μαύρο με όλη του τη σημασία του. Μερικοί όμως ονόματα δε λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε (negma) αποφάσισαν ότι πρέπει να γίνουμε λίγο ρεζίλι, ρόμπα, καραμούζα, πίπα, ρεντίκολο.

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τη προκάλεσα γιατί πολύ μ' αρέσει το ξεφωνητό.

Θα ομολογήσω ότι έχω πααααααρα πολλά τραγούδια για να σας δώσω το δικαίωμα να αλλάξετε άποψη για μένα αλλά θα βάλω μόνο 2-3.

Είχα άλλο στο μυαλό μου από Σταμάτη Γονίδη αλλά με πρόλαβε η mauve

και αυτό όμως μου είχε κολλήσει για μέρες και μάλιστα το έμαθα και απ'έξω από τη πρώτη

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΟΝΙΔΗΣ - ΣΙΓΟΥΡΑ

Κι επειδή ένας Γονίδης δεν είναι ποτέ αρκετός
ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ (δύναμη λέμε)

Θα μπορούσα να το πάρω σερί Γονίδη αλλά ας πάμε στον Πασχάλη Τερζή που εσχάτως τον παίζουν πολύ συχνά και στον Μελωδία (προχθές έπαιξαν μέχρι και το "εγώ που ήμουνα θεός θα φύγω τώρα σαν τρελός, απόκληρος και πικραμένος, εγώ ο ξένος" από τον Διονυσίου..εγώ νόμιζα ότι αυτό ήταν το σκυλάδικο της δεκαετίας του 80 αλλά αυτοί κάτι θα ξέρουν παραπάνω)
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΕΣ ΜΟΥ

Και κάτι για το τέλος, εξαιρετικά αφιερωμένο σε μένα

Πρώτη φορά θα κάνω πάσα παιχνίδι και αυτό γιατί έίμαι περίεργος να δω τις επιλογές της.
joan; ακούς;

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

2008-03-03T13:24:00.004+02:00

Σημερα θα παίξω άλλα δύο παιχνίδια, αρχικά μετα από πρόσκληση της γλαρένιας για δύο τραγούδια που θα χρησιμοποιούσα για να πω το σ'αγαπώ στην καλή μου.
Μπορεί να μη με καταλάβουν μερικοί αλλά εγώ έχω τους λογους μου και εκείνη ξέρει.

Πάμε λοιπόν.
Γιάννης Αγγελάκας - Ακούω την αγάπη (είναι και στο κλίμα του ονόματος του blog)

Ακούω την αγάπη

Ακούω τις θάλασσες και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο ακούω το κλάμα σου

Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω τους ήλιους και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου ακούω τις λύπες σου

Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου
Τους εραστές και τους τρελούς
που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου

........................................................................................................

Το δευτερο τραγουδι που πρεπει να είναι (βασει κανονισμών) με γυναικεία φωνητικά

είναι ο "Χαρταετός" του Μανώλη Φάμελλου.

δεν βρήκα clip και το ανέβασα στο gcast

Χαρταετός

Έσβησαν τα όνειρα έσβησαν έγινε πρωί
άνοιξα την πόρτα άνοιξα ήλιος να με δει

Ήρθες και στο δρόμο μου φώτισε ο ουρανός
μα η καρδιά μου πέταξε κόκκινος χαρταετός

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί
μην μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί

Άψυχα κορμιά στα χέρια μου άχρηστα κλειδιά
δεν μου μένει τίποτα, τίποτα δε μου φτάνει πια

Έλα ας περπατήσουμε μακριά από τον θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε έχουμε όλο τον καιρό

΄

Και τα δύο έχουν τη δύναμη που θέλω να έχουν οι λέξεις όταν εκφράζω την αγάπη μου και νιώθω πολύ λίγος να το κάνω με δικά μου λόγια. Έχουν την ορμή της μουσικής που τη μια τρέχει πάνω σε δύο ρόδες καθώς ουρλιάζουν οι χορδες της κιθάρας...έχουν την εσωστρέφεια που με χαρακτηρίζει σαν ανθρωπο και είναι ικανή από μόνη της να τρομάξει και να διώξει από κοντά μου Εκείνη...

Εκείνη ξέρει...

...............................................................................................................................................................................................

Το δεύτερο παιχνίδι που είμαι καλεσμένος είναι να γράψω τα 7 ελλατώματα μου.

τη δυσφήμιση του εαυτού μου τη ζήτησε η joan-σαλαλα, αφου βέβαια μας έκανε γνωστό με τα δικα της 7 ελλατώματα οτι δεν αντέχεται.

Λοιπόν.

1.Ακατάστατος - δεν πάει ο νους του ανθρώπου

2.Γκρινιάρης - με βαριέμαι κι εγω ο ίδιος

3.Αμελής - γι'αυτο λέτε να είναι η Amelie μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες; (μπρρρρρ )

4.Ξεχνάω - είναι θέμα χρόνου να ξεχάσω και το σπίτι μου

5.Βαριέμαι εύκολα και ό,τι αρχίζω το σταματάω στη μέση

6.Βαρέθηκα, σταματάω...

σελίδα 123

2008-02-28T01:54:00.006+02:00

...λοιπόν, έπειτα από πρόσκληση της κόκκινης talisker , είναι η σειρά μου να απλώσω το χέρι και να πιάσω το πιο κοντινό μου βιβλίο να το ανοίξω στη σελίδα 123

και να αντιγράψω την εκτη, έβδομη και όγδοη προταση της σελίδας.

"Ο καθηγητής του πόθου" Philip Roth.

έχω την αίσθηση ότι βρήκα στη πένα του αυτό που λέμε "σίγουρη λύση", καθε τι που διαβάζω με στήνει στο τοίχο με μια ειλικρίνεια πολλές φορές επικίνδυνη, σκέψεις που δεν μαρτυράμε ούτε σε μας τους ίδιους.

Αυτό συμβαίνει σε τούτο εδώ το βιβλίο. Μία γροθιά στο στομάχι. Για όλα αυτά που είμαστε, για όλα αυτά που κάνουμε, όλα όσα ποθούμε και δεν τολμάμε να αγγίξουμε...για της "ψυχής μας το ιερό και της ζωής μας το μπουρδέλο" που λέει και ο Αλκίνοος...

το απόσπασμα, ισως να μην είναι αντιπροσωπευτικό αλλα οι κανόνες είναι κανόνες

"από τη " Μονομαχία" και άλλα διηγήματα ξέρω ό,τι πρέπει να ξέρω για όσους πέφτουν στη πλάνη της λαγνείας.

Έχω κι εγώ διαβάσει και μελετήσει τους μεγάλους σοφούς της δύσης επί του συγκεκριμένου θέματος και μάλιστα τους έχω διδάξει και τους έχω εφαρμόσει στη πράξη.

Αλλά αν μου επιτρέπετε, όπως με τη κοινή αίσθηση λογικής έγραψε κι ο Τσεχωφ, σε ψυχολογικά ζητηματα "ο θεός να μας φυλάει από τις γενικεύσεις"

Πάσα δεν κάνω γιατί νομίζω ότι όλοι εχουν παίξει, οπότε πάμε γι' άλλα...

Η μουσική είναι από το soundtrack του "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford", γραμμένη από τον μάγο, Nick Cave και τον Waren Ellis. Δηλώνω μαγεμένος.

1985

2008-02-21T04:03:00.009+02:00

Μπαίνω στο αυτοκινητο μου, κάνω ένα πέρασμα στις έξι μνήμες του ραδιοφώνου και ως συνήθως επιλέγω να παίξει cd...

Ξεκινώ για τη δουλειά, και το αυτοκίνητο πηγαίνει, μάλλον, μόνο του γιατί εγώ δεν είμαι στο τιμόνι...
... είμαι στις σκάλες του σπιτιού μου στη Πάτρα, με τη σχολική μου τσάντα κρεμμασμένη στους ώμους, είναι πρωί, νυστάζω, και βγαίνοντας με χτυπάει η δροσιά και η υγρασία στο πρόσωπο, χώνομαι μέχρι τη μύτη στο μπουφάν μου.

Αν είμαι τυχερός δεν θα βρω στο δρόμο μου το κωλόσκυλο που με παίρνει στο κατόπι οταν με βλέπει ( τι τρέξιμο έχω ρίξει δεν περιγράφεται).

Φτάνω στο σχολείο, πανικός. Χθες χάσαμε και τα βαζέλια μας την έχουν πέσει ασχημα...παίρνω τη θέση μου ανάμεσα στους γάβρους και βγάζω τα λαρύγγια μου. Ο πούστης ο διαιτητης φταίει που μόλις πέσει ο Σαραβάκος του δίνει πέναλντι...Ο πουλημένος...

Μας σταματάει το κουδούνι...Γκρίζα αίθουσα, κι εμείς εκπέμπουμε χρώματα, βράζουμε...δεν μας χωράει ο τόπος, πότε θα χτυπήσει διάλειμμα;

...Να ξεχωρίσω τα λεφτά που μου άφησε η μάνα μου πάνω στο ψυγείο για κολατσιό, να μου φτάσουν να πάρω το Αγόρι τη Πέμπτη...

Σχολάσαμε και ακόμα δεν έχουμε ξεσπάσει, θα πάμε να φάμε και θα συναντηθουμε στην αλάνα να παιξουμε οι κόκκινοι με τους πράσινους να το λύσουμε μία και καλή...κι εκεί δεν έχει πέναλντι, εκεί τρέχει αίμα από τα γόνατα.

..."αφού ρε μαμά δεν μας έχει βάλει τίποτα για αύριο, λίγα έχω, θα διαβάσω το απόγευμα (μετά τον Nιλς Χογκελσον και τις χήνες του), θα ειναι όλα τα παιδιά, με περιμένουν"

...σκοτωμός!!! η σκόνη σύννεφο, κι εμείς σύσκατοι απο τη βρώμα...μέχρι που βγαίνουν οι γείτονες να μας κάνουν παρατήρηση και " να τσακιστουμε να φύγουμε γιατί είναι μεσημέρι και θέλουν να κοιμηθούν..άντε πια"

...Το αυτοκίνητο σταμάτησε, έφτασε. Ώρα για δουλειά...

το τραγούδι που ακούγεται είναι από το soundtrack της ταινίας "INTO THE WILD "

ΝΑΙ ΡΕ! ΑΘΛΟΥΜΑΙ!!!

2008-02-09T03:28:00.000+02:00

Η ΣΤΙΓΜΗ

2008-02-07T02:35:00.000+02:00

Έρχεται η στιγμή που απ'όπου και να το πιάσεις βρωμάει...

ΣΒΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΟ ΦΩΣ...ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ

2008-01-30T15:24:00.000+02:00

A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

You look so tired and unhappy
Bring down the government
They don't, they don't speak for us
I'll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
Silent, silent

This is my final fit, my final bellyache with

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises please

Such a pretty house, such a pretty garden

No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises please (let me out of here)

FESTIVAL ΠΟΙΗΣΗΣ

2008-01-21T18:00:00.000+02:00

Πρώτη φορά είχε τόσο ενδιαφέρον για μένα να συμμετάσχω σε ένα παιχνίδι στο blog,

είχε τη καλοσύνη να με προσκαλέσει ο φίλος μου, πια, Γιάννης Φιλλιπίδης.

Πως να διαλέξεις...είμαι σίγουρος οτι όλοι μας δυσκολευτήκαμε να ξεχωρίσουμε τα πιο αγαπημενα αποσπάσματα, είναι τόσα που έχω αφήσει απ'εξω που αυτή τη στιγμή θέλω να αλλάξω τις επιλογές μου

γι'αυτό ας ξεκινήσω πριν μετανιώσω.

ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΗ

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
και κανέναν να με χαϊδέψει
και κανέναν να με μαστιγώσει
και κανέναν να με δεχτεί
και κανέναν να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγανε στράφι

Γ.Αγελλακας. "πως τολμας και νοσταλγεις τσογλανε"

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ήταν ένας νέος ωχρός.

Καθόταν στο πεζοδρόμιο.Χειμώνας, κρύωνε.

Τι περιμένεις; του λέω.

Τον άλλον αιώνα, μου λέει.

Όσο για μένα,

έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,

αλλά... αλλά ποιος σήμερα ν' αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.

Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.

Όχι, μου λένε.

Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά...

Τι έχετε, μου λένε.

Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω.

Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,μ' αυτόν τον τρόπο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.

Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.

Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,

αλλά εκείνη αρνείται.

"Κύριε, μάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ

έτσι ξέχασα να ζήσω."

Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί,

ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο,

αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.

Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ' όνειρα στα παιδιά

και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.

Ήτανε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει,

ερχόμαστε για λίγο

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον

είμαστε κιόλας νεκροί.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Federico Garcia Lοrca

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
Και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
Τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του άνεμου συνοδεία
Και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
Στο ρωγοβύζι ανατρίχιαζαν τα παιδιά
Κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τα αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
Και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
Τραβέρσο ανάποδο πορεία προς το βοριά
Τράβα μπροστά ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
Και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
Τις νύχτες στέρφες απόμεναν οι αγκαλιές
Τότε που σ’ έφεραν κατσίβελε στη μπόλια

Ατσίγγανε και αφέντη μου με τι να σε στολίσω
Φέρτε το μαυριτανικό σκουτί το πορφυρό
Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
Κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψήλωσαν το σωρό

Κοπέλες απ’ το Δίστομο φέρτε νερό και ξύδι
Κι απάνω στην φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
Σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
Μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη φτενή δίχως καρένα
Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημη αρένα
Και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΟΥΛΑΛΟΥΜ (απόσπασμα)
Μα η ψυχή σηκώνοντας το δάχτυλο είπε:

"Το υποψιάζομαι θλιβερά αυτό το αστέρι,

μου φαίνεται παράξενη η χλωμάδα του.

Ω, βιάσου, βιάσου, ας μην καθυστερούμε.

Ω,φύγε, φύγε, ας φύγουμε, έτσι πρέπει".

Μίλαγε με τρόμο αφήνοντας να πέσουντα φτερά της,

προτού συρθούνε μεσ' στη σκόνη.

Έκλαιγε με αγωνία, αφήνοντας να πέσουντα φτερά της,

προτού συρθούνε μεσ' στη σκόνη,προτού θλιβερά συρθούνε μεσ'στη σκόνη.

Εγώ απάντησα: "Ενα όνειρο, μονάχα, είναι αυτό,

ας πάμε με τo τρεμουλιαστό αυτό φως ας τονιστούμε απ' αυτό το κρυστάλλινο φως,

το φως το σιβυλλικό που ακτινοβολάειμε Ελπίδα και Ομορφιά αυτή τη νύχτα:

— Δες, τρέμοντας ανεβαίνει τον ουρανό μέσ' στηνύχτα.

Μπορούμε σίγουρα να εμπιστευτούμε στη λάμψη του,

που δεν μπορεί παρά σωστά να μας οδηγήσει,

μιά κι ανεβαίνει τρέμοντας τα Ουράνια,

μέσ' στηνύχτα

".Ησύχασα έτσι την ψυχή μου κι έσκυψα και τη φίλησα,

και κατορθωσα να διαλύσω την κακή την διάθεση,

και σκόρπισα τους φόβους και τις ανησυχίες της,

και πήραμε το μονοπάτι ως το τέλος.

ΕNTΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ

Η Κατερινα Γωγου, είναι πάντα στο μυαλό μου με αυτό και με πολλα άλλα ποιήματα της που με συντροφευουν απο την οργισμένη εφηβεια μου μέχρι τώρα, με κάθε ευκαιρια με κάθε αφορμη της καθημερινοτητας μου.

Ο Γιαννης Αγγελάκας είναι για μενα κατι περισσοτερο από τραγουδιστης. Έχει γράψει πολλά λογια στίχους ποιήματα που μιλάνε μέσα μου όσο λιγα. Αυτό είναι κάτι πολύ τυχαίο ανάμεσα στα σ'αυτα που με συγκινούν.

Ο Τάσος Λειβαδίτης, δεν χρειάζεται να πω και πολλά γι'αυτόν. έχουμε τραγουδήσει τη "φτωχογειτονιά" του όλοι μας.

Ο Καββαδιας ήταν η αφορμή να τρέξω στη δημοτική βιβλιοθήκη της Πάτρας για πρώτη φορά πιτσιρικάς και να διαβασω με λαχτάρα όλα του τα ποιήματα.

Ο Πόε...το συγκεκριμένο απόσπασμα το είχα ποστάρει πριν καιρό. Με γεμίζει κουράγιο...ναι ο ΠΌΕ!

2008-01-21T17:42:00.001+02:00

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ- ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΗ
Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
και κανέναν να με χαϊδέψει
και κανέναν να με μαστιγώσει
και κανέναν να με δεχτεί
και κανέναν να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγανε στράφι

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ;;;

2008-01-16T17:15:00.000+02:00

ΣΙΓΟΒΡΑΖΕΙ...

ΣΙΓΟΒΡΑΖΕΙ....

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ...

ΣΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ...

ΑΚΟΜΑ ΒΡΕΧΕΙ

2008-01-08T03:12:00.000+02:00

Κι αν θεραπευτώ απ’ τις φοβίες μου;
…κι αν αγκαλιάσω ξανά το παρελθόν μου;

Πως θα κολλήσω ξανά το σπασμένο μου μυαλό
πως θα κατέβω όλες αυτές τις σκάλες
μέχρι τα βαθιά σου σκοτεινά – σάπια – χαμόγελα;

Κοίτα – κοίτα με, τα χρώματά μου ξεθώριασαν
Στις μέρες μου δεν έχει σταματήσει η βροχή
Εδώ και χρόνια…

Μέσα στις λάσπες έχω χάσει όλες τις όμορφες λέξεις
που σου έχω χαρίσει.

Μέσα σ’ εκείνες τις λέξεις έχω χάσει κι εσένα

…από τότε - ακόμα βρέχει.

WHAT IF YOU COULD LIVE FOREVER...

2007-12-26T01:59:00.001+02:00

Γυρίζοντας τη σκέψη μου στο χρόνο που μας πέρασε και αναζητώντας τη καλύτερη ταινία που είδα φέτος, η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό είναι το The Fountain, του Darren Aronofsky ( Π, requiem for a dream).

Δεν έχει σημασία για μένα όταν βλέπω μια ταινία η τεχνική της αρτιότητα, δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, σημασία έχει αυτό που μου προκαλεί και βλέποντάς την γέμισα με όσα μπορεί να σου προσφέρει μια ταινία.

Αυτό που μου έμεινε είναι ότι ο σκηνοθέτης έφτιαξε ένα ποίημα εικόνων, λέξεων, και ήχων, που όσο πλησίαζε το τέλος, θυμάμαι ότι συρρικνωνόμουν, μάζευα το σώμα μου σε μικρότερο χώρο στο κάθισμα μου για να φυλάξω, να κρατήσω τη πλημμύρα συναισθημάτων που με κυρίευε και στο τέλος σηκώθηκα ευτυχισμένος να το αφήσω να ξεσπάσει.
Τι περισσότερο μπορεί να ζητήσεις;

ΜΑ… όλες αυτές οι εικόνες, οι ιστορίες, οι ερμηνείες θα έμεναν μισές αν δεν υπήρχε ο Clint Mansell, ο συνθέτης που έγραψε τη μουσική και στις τρεις ταινίες του Arοnofsky και στις τρεις μεγαλούργησε, από τους drum n base ήχους του π, έφτασε στο"Lux Aeterna," , τη μουσική που στοίχειωσε το Requiem for a Dream και τα αυτιά μας. εκεί είναι που λες τι καλύτερο μπορώ να περιμένω;

Ένα από τα δώρα που έκανα στον εαυτό μου φέτος είναι και η μουσική που ακούγεται αυτή τη στιγμή. Μέσα σε δύο ώρες είδα την καλύτερη ταινία και άκουσα τη καλύτερη μουσική αυτής της χρονιάς, καθώς γράφω αυτή τη στιγμή ακούω το δίσκο και παρασύρομαι από αυτή την μελωδία που μου αφήνει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και πρέπει να τη ακούσω ξανά να τη χορτάσω μα…
Την ομορφιά δεν τη χορταίνεις…

DEATH IS A DICEASE, THERE'S A CURE AND I WILL FIND IT...

ΛΟΙΠΟΝ...

2007-12-21T20:39:00.000+02:00

...ήταν μια δύσκολη μέρα η σημερινή...
αυτές τις άγιες (@%$#@&^) ημέρες οι δρόμοι παστώνουν...δεν υπάρχει διαφυγή, ούτε για τη συμπαθή τάξη των κατόχων μοτοσυκλέτας...ΌΛΑ!!! είναι ένα σώμα...ΌΛΑ!!! πεζοί, αυτοκίνητα, μηχανές...
ενίοτε και οι οδηγοί με την άσφαλτο...

δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΌΛΑ ΑΥΤΆ ΤΑ ΑΥΤΟΚΊΝΗΤΑ ΚΡΥΜΜΈΝΑ ΤΙΣ ΥΠΌΛΟΙΠΕΣ ΜΈΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ;;;

λοιπόν...επειδή δεν θέλω να γκρινιάζω τέτοιες (@$%^#$&^΅#^&%#^*^&%#@*) μέρες θα πω απλά ενα...

όταν έρθω στα πράγματα θα ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΊ ΑΠΟ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΓΑΦΩΝΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ, ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ, ΠΛΑΤΕΙΕΣ, ΤΟ "ALL I WANT FROM CHRISTMAS IS YOU", ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΣΑΣ ΛΕΩ!!!!

άντε..όποιος θέλει να το ακούει, μόνο σε walkman...και αυτό γιατί είμαι βαθιά δημοκρατικός άνθρωπος...

...ήταν μια δύσκολη μέρα η σημερινή...

ΒΛΑΚΟΣΤΡΩΤΟ

2007-12-15T22:47:00.000+02:00

Είναι αλήθεια φίλε αυτό που άκουσα;
Καίγονται λέει τα προάστια; Πήραν φωτιά οι παράγκες;
Βγήκαν στους δρόμους, αυτοί που δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχουν;

Πέρασα από κει φίλε προχθές και είχα γουρλώσει τα μάτια όλο έκπληξη!
Ανέβασα και τα παράθυρα καθώς περνούσα ανάμεσα τους, με κοιτούσαν σου λέω φίλε σαν εξωγήινο, τα παιδιά παίζαν μπάλα ξυπόλυτα και τα μάτια τους μόλις που φαίνονταν από τη βρώμα.
Φοβήθηκα σου λέω φίλε…μια γαμημένη λάθος στροφή και βρέθηκα «αλλού».
Μια ολόκληρη πολιτεία από παράγκες!

Καίγονται ε; και οι μπάτσοι; Τους μαζεύουν; Γιατί;
Τι εννοείς καταπάτησαν τη γη;
Μαλακία τους φίλε, με μία άδεια αναψυκτηρίου θα είχαν καθαρίσει.
Καλά να πάθουν.
Που πας ρε έτσι; Ποιόν ρώτησες;
Όπου σου τη καρφώσει πας και στήνεις μια παράγκα; Νόμοι δεν υπάρχουν;

Ο άλλος είναι μαλάκας που βγάζει άδεια για αναψυκτήριο και φτιάχνει τη σπιταρόνα του με τη πισινάρα του και όλα τα κομφόρ; Και δίνει και κανένα μεροκάματο σε κανέναν φουκαρά Ινδό…που πας έτσι;

Άσε που βρωμάς…

ΠΟΛΥ.....

2007-12-11T14:37:00.000+02:00

Ποτέ, κανένας, δε φάνταζε στα μάτια μου τόσο ψηλός !

...γι'αυτό και στη πορεία αύριο τον ήθελα μπροστά, να κάνει το λίγο μας πολύ.

ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΕΙΣ;

2007-12-03T01:47:00.000+02:00

Θα ‘θελα να 'μουν βασιλιάς,
να φωνάξω πίσω από τον τοίχο μου,κι αυτός να ραγίσει και να σπάσει,
εγώ να χαμηλώσω τα μάτια, να πάρω ένα κομμάτι του
και να το πετάξω στο καθρέφτη που χτενίζεις τα μαλλιά σου,
να σηκωθείς θυμωμένη που τάραξα την ησυχία σου,
να με κοιτάξεις με λυσσασμένο μίσος και να τρέξεις σε μένα
πριν προλάβει η φρουρά μου να αντιδράσει,
να ξεσκίσεις τα κόκκινα φανταχτερά μου ρούχα
και με τα νυχια σου να ματώσεις το γυμνό μου κορμί,

πίσω σου θ’ακολουθεί πλήθος εξαγριωμένο, με δάδες αναμμένες στο χέρι,
θα ζητάει να τελειώσει ό,τι ξεκίνησες

…μα εγώ δεν θ’αντιδρώ…

μόνο ένα πικρό χαμόγελο θα χαραχτεί στο πρόσωπό μου….

γιατί άργησες τόσο;

ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ

2007-11-19T16:25:00.000+02:00

Ξύπνησα, όπως πάντα τις Κυριακές τα πρωινά με κακή διάθεση.
Ξέρω ότι αυτό θα χειροτερέψει γιατί πρέπει να συναναστραφώ ανθρώπους που θέλουν να χαρούν τη μέρα τους, να γελάσουν, να κάνουν τις βόλτες τους να μιλήσουν δυνατά…Εγώ θέλω απλά να διαβάσω την εφημερίδα μου σαν στριμμένος γεροπερίεργος…

Σηκώθηκα, έβαλα να παίζει το KID A σε βινύλιο…έκατσα βαριεστημένα στη μαύρη δερμάτινη πολυθρόνα μου (καφριλοπολυθρόνα κατά το κορίτσι μου), τα φρύδια μου σμιχτά, ξινισμένη φάτσα, μάτια ταλαιπωρημένα και πονοκέφαλος γιατί πάλι ξέχασα να βάλω τις σταγόνες για τη πίεση…και ο York να λέει τα δικά του μουρμουριστά, υπνωτικά…αγαπημένε μου φίλε Τοm!!!

Δυναμώνω την ένταση, και δυναμώνει και η ένταση μέσα μου… τζιν, φανελάκι, μπουφάν μηχανής και πάμε!
Μοναστηράκι, Ζαχαρίας, Βινύλια… έχω ένα χρόνο να το κάνω…πως τα χω καταφέρει έτσι;

Άρχισε να βρέχει, έφτασα, κόσμος πολύχρωμος, κόσμος από κάθε γωνιά της γης, αγκαλιασμένοι, σκυφτοί, γελαστοί, ερωτευμένοι, μόνοι, χαμένοι.. πουλάνε, αγοράζουν…λίγο πιο πέρα ο Κοεμτζής πουλάει το βιβλίο του και μιλάει με πάθος σε κάτι πιτσιρικάδες.
Δεν έχω τολμήσει ποτέ να του μιλήσω, φοβάμαι μήπως μου χαλάσει αυτό που έχω στο μυαλό μου γι’αυτόν. Αυτό που ξέρω…δεν είναι πραγματικό.

Άσε με να πιστεύω στη «παραγγελιά» και κάθε φορά που τον βλέπω να ακούω την Γώγου, να λέει «Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος. το νου σου ε;»

και τότε… τότε χάνομαι στο δικό μου παράδεισο, τα μάτια μου πλημμυρίζουν από μαγικές εικόνες δίσκων που πάλλονται, η βελόνα περνάει πανω από το χρόνο στο βινύλιο και τα ακούς, όλα όσα πέρασαν από πάνω του, στα μαρτυράει…όλα.
Σου λέει για τότε που βγήκε για πρώτη φορά με ευλάβεια και το ακούμπησαν στο πικάπ,
για τότε που εκείνος ο άσχετος το έπιασε λες κι έπιανε δίσκο σερβιρίσματος,
για τότε που τον δάνεισαν και δεν τον επέστρεψαν ποτέ,
τότε που στριμώχτηκε άτσαλα και δεν βγήκε από κεί για χρόνια…και όλα αυτά τ’ακούς…

χάθηκα…για όση ώρα…δεν ξέρω.

Έφυγα αγκαλια με Marianne Faithful και broken English, και τον Leonard και το songs of love and hate ήδη στ’αυτιά μου να τραγουδάει

Its four in the morning, the end of December
I’m writing you now just to see if you’re better
New York is cold, but I like where I’m living
There’s music on Clinton street all through the evening.

I hear that you’re building your little house
deep in the desertyou’re living for nothing now,
I hope you’re keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You’d been to the station to meet every train
And you came home without lily marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody’s wife.
Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see jane’s awake --She sends her regards.

And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say? I guess that I miss you,
I guess I forgive youI’m glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.
Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

-- sincerely, l. Cohen

ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΜΑΕΣΤΡΟ, ΧΑΜΟΓΕΛΩ;

2007-11-13T11:04:00.000+02:00

Πείτε τους μόνο αυτό

πείτε τους λόγους μου...το γιατί.

Κύριε Μπερνστάιν, σας σέβομαι απεριόριστα, η μουσική σας είναι αυθεντική και έντιμη

γι'αυτό επέλεξα εσάς για να παρουσιάσετε την αλήθεια μου στον κόσμο.

Ονομάζομαι Σαμ Μπάικ.

Θεωρώ τον εαυτό μου ως κόκκο άμμου.

Στην παραλία Αμερική, υπάρχουν 211εκ. κόκκοι άμμου

και 3 δις κόκκοι στη παραλία γη.

Αν είμαι τυχερός, η δράση που θ'αναλάβω θα δείξει στους ισχυρούς

ότι ακόμα και ο πιο μικροσκοπικός κόκκος, κρύβει μέσα του τη δύναμη να τους καταστρέψει.

Είναι όμως και πολλοί σαν εμάς μαέστρο που δεν κατευθύνονται,

είναι δύσκολο πράγμα η ανεξαρτησία μαέστρο;

Είστε αφεντικό δικό σας, δεν ξέρετε τι είναι να υπηρετείς άλλον σαν δούλος

Η δουλεία δεν τελείωσε ποτέ σ'αυτήν τη χώρα

απλά της άλλαξαν όνομα. ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ.

Ποιοί είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μαέστρο,που μας θέλουν γονατιστούς;

Οι πράοι δεν θα αμειφθούν, θα αμειφθούν οι νταήδες που θα κάνουν τα πάντα για να φτάσουν στην κορυφή.

Είμαι ένας τίμιος άνθρωπος κι ας αφανιστώ γι'αυτό,

αλλά δεν θα φύγω σιωπηλός.

Σε παρακαλώ μαέστρο, πες τους ότι φοβόμουν

ότι αντίθετα με τους ισχυρούς δεν ήμουν υπερόπτης να είμαι βέβαιος ότι έπραξα σωστά.

Είναι η αρρώστια των βασιλέων αυτή μαέστρο κι εγώ βασιλιάς δεν υπήρξα.

Αν η ιστορία διδάσκει κάτι είναι ότι πρέπει ν'αρπάξεις την κυβερνητική καρέκλα, την κολασμένη καρέκλα και να την κλωτσήσεις.

Το σύστημα θα αιωρείται μέχρι να μην αναπνέει. Αφάνισέ την κι έκανες την αλλαγή.

Τη μεγάλη αλλαγή. Και θα την κάνω.

Κοίταξέ με μαέστρο, χαμογελώ;

Απομαγνητοφωνημένοι μονόλογοι του Σαμ Μπάικ (Σων Πεν) απο την ταινία "the assassination of richard nixon".

ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ...

2007-11-09T12:42:00.000+02:00

Κάποτε οι έφηβοι αντιδρούσαν στην αδικία, στην κοινωνική ανισότητα, στο αδιέξοδο με αγώνες...γιατί έτσι έβλεπαν πως κερδίζονται τα δικαιώματα, αυτό ήξεραν....

κάποιος κάποτε, για τους "ίδιους" λόγους μπούκαρε σ'ένα σχολείο και σκότωσε συμμαθητές του για να περάσει το "μήνυμα"... από τότε το μακελειό έγινε τρόπος αντίδρασης...

κάτι μου λέει ότι μόλις αρχίσαμε να ζούμε τη νέα εποχή των παρατημένων- από τους καριερίστες γονείς- παιδιών. των παιδιών που μεγαλώνουν με μοναδικό παιδαγωγό την τηλεόραση...

τι μας περιμένει..

7/11/2007
Εθνικό πένθος στη Φινλανδία
Ημέρα εθνικού πένθους κηρύχθηκε η Πέμπτη στη Φινλανδία μετά το περιστατικό σε λύκειο 60 χιλιόμετρα βόρεια του Ελσίνκι κατά το οποίο οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν όταν 18χρονος μαθητής πυροβόλησε 69 φορές εναντίον των ανυποψίαστων συμμαθητών του και δασκάλων.
Ο ίδιος ο μαθητής υπέκυψε αργά το βράδυ σε νοσοκομείο του Ελσίνκι όπου μεταφέρθηκε, όταν αυτοπυροβολήθηκε και τραυματίστηκε βαριά.
Η αστυνομία ανέφερε ότι άφησε μία επιστολή αλλά το περιεχόμενό της δεν έγινε γνωστό.
Ο Αούβινεν είχε στην κατοχή του 300 σφαίρες και και εύφλεκτο υγρό, που φανερώνει πρόθεσή του να βάλει φωτιά στο σχολείο Γιοκέλα.
Μεταξύ των νεκρών είναι έξι συμμαθητές του. Τα θύματα ήταν ηλικίας από 15 μέχρι 51 ετών, προστίθεται στην ανακοίνωση της αστυνομίας.

Ο ΔΡΟΜΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΙ Ο ΠΟΝΟΣ

2007-11-06T01:10:00.000+02:00

Σαν ξημερώσει η μέρα μη θυμηθείς.
Λαβύρινθος η μνήμη και θα χαθείς.
κι είναι πολύς ο δρόμος να τον μετράς
μ' ένα σχοινί στη θέση της καρδιάς.

Κυλάει το ποτάμι και προχωρά,
σου παίρνει τη στιγμή σου και τη γερνά.
Κι είναι πολύς ο χρόνος να τον μετράς
μ' ένα ρολόι στη θέση της καρδιάς.

Ασήμαντες εικόνες σε κυνηγούν.
Οι φίλοι σου κοιμούνται και πώς να δουν!
Κι είναι πολύς ο πόνος να τον μετράς
με μια καρδιά στη θέση της καρδιάς...

5 ΛΕΠΤΑ

2007-11-01T10:39:00.000+02:00

Ο an205 δημοσιευσε τις ΜΝΗΜΕΣ του. Με έφερε καποια χρόνια πίσω σε μία απο εκείνες τις στιγμές που θα φερνω ξανά και ξανά στο νου μου, ευχόμενος να μπορέσω να γυρίσω το χρόνο πισω εστω για 5 λεπτά. 5 λεπτά θα μου ήταν αρκετά.

Η μητέρα μου έπασχε απο μια σπάνια ασθένεια που "έτρωγε" κάθε μυ που μπορεί να έχει ένα σώμα. Έπειτα από 5 χρόνια ήταν πια σε καροτσάκι, μιλούσε με δυσκολία και κάθε της κίνηση ήταν μια περιπέτεια. Οι γιατροί μας έλεγαν οτι το μόνο που μπορούμε πια να της προσφέρουμε είναι καλή ποιότητα ζωης μέχρι να "χαθεί".

Εκείνη την εποχή εβγαινε στην τηλεόραση ένας "γιατρός", Κουντούρης το όνομα του που υποστήριζε οτι εχει δημιουρήσει ένα μείγμα που θεραπεύει τη σκληρυνση και παρόμοιες ασθένειες...Αν κάποιος έχει βρεθεί σε παρόμοια κατασταση ξέρει οτι και την τελευταία σταγόνα ελπίδας οφείλει να την εξαντλήσει. Ετσι κλείσαμε ραντεβού και ήρθαμε απο την Πατρα. Παρκάρουμε κάπου στο κέντρο της Αθήνας και φτάνουμε με το καροτσάκι στη πολυκατοικία που είχε το γραφείο του. Ας προσπεράσω το οτι δεν είχε ράμπα για καροτσάκια αν και απευθυνεται σε ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες. Στο γραφείο του είχε και ένα μεγάλο δωμάτιο με 6 κρεβάτια που οι ασθενείς που τον επισκέπτονταν έβαζαν τον ορό της θεραπείας τους και μόλις τελείωνε καποιος άλλος επαιρνε τη θέση του.

Εφτασε και η ώρα της εξέτασης. μόλις την είδε κατάλαβε την κατάσταση. Εκείνη την ώρα χτύπαει το τηλεφωνο του,ήταν κάποιος μάστορας στο σπιτι του που πρέπει να τον πήρε 5-6 φορές για να τον βρίσει γιατί αλλα ειχαν κανονίσει και άλλα του έκανε. Στις παυσεις απο τα τηλέφωνα έκανε τον κόπο να ασχολήθει μαζί μας. Θα μας έδινε λέει τους ορούς να τους πάρουμε στη Πάτρα και με έναν νοσοκόμο να κάνουμε τη θεραπεια.

Εμείς θελαμε βέβαια να μας εξηγήσει κάπιοα πράγματα που πέρνοντας μια έκφραση δυσαρέσκειας κάθε φορά απαντούσε,..και τότε η μάνα μου τόλμησε να τον ρωτήσει για τα φαρμακα που παίρνει απο το νοσοκομείο μήπως ο συνδυασμός της δημιουργήσει επιπλοκές.

Αυτός, κοκκινισε ακόμα περισσοτερο και της λέει με υποτιμητικό και έντονο ύφος

-Κυρία μου,ερχεσαι εδώ σε μένα, όλοι οι άλλοι σε έχουν ξεγραμμένη και γω σου δίνω μία ελπίδα και με ρωτάς αηδίες. Τι να σου πω; Αν θες κάνε τη θεραπεία αν δεν θες μην την κάνεις...

Είμαστε και οι τρείς και τον κοιτάζουμε αμίλητοι...Η μάνα μου είναι ετοιμη να βάλει τα κλάμματα κι εγω σε μια πολυθρόνα λίγο πισω της κοιτάω μια αυτόν και μία το βαρύ γυάλινο τασακι στο γραφείο του. Για μια στιγμή φαντάζομαι τον εαυτό μου να τινάζεται να αρπάζει το τασάκι, να πηδαει στο γραφειο του και να του κοπανάει με λύσσα το κεφάλι φωνάζοντας ΖΗΤΑ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΕ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ!!!

Η επόμενη σκέψη ήταν "είναι η τελευταία της ελπίδα...ηρέμησε και κάνε πως δεν καταλαβες. Μην της την στερήσεις".

Δεν δέχτηκε κανένας νοσοκόμος να βάλει τους ορούς. Κανεις δεν ήξερε τι είχε μέσα και δεν έπαιρνε την ευθύνη για έναν γιατρό μη αναγνωρισμένο από τον ιατρικο σύλλογο.

Απο τότε ξαναζώ αυτή τη στιγμη μετανιώνοντας...και όπως φαίνεται δεν θα ησυχάσω ποτέ...5 λεπτά θα μου ήταν αρκετά...

ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ

2007-10-26T17:35:00.000+03:00

Με την ευκαιρία της τέλεσης των ολυμπιακών αγώνων στο πεκίνο κυκλοφορησαν τα παρακατω σκίτσα με σκοπό να καταγγειλουν τις εκτελέσεις ανθρωπων στη κίνα, που εν έτει 2007 συνεχιζονται με αμείωτο ρυθμο. Είλικρινα δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που δικαιούται να αποφασίσει το θάνατο ενός ανθρώπου με τη κάλυψη μάλιστα του νόμου.

Η Κίνα διαθέτει την μερίδα του λέοντος στις εκτελέσεις. Πιο συγκεκριμένα, τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας κάνουν λόγο για 1010 εκτελέσεις κατά τη διάρκεια του 2006. Όμως, η Διεθνής Αμνηστία υπογραμμίζει ότι ο πραγματικός αριθμός ενδεχομένως να ανήλθε σε περίπου 8 χιλιάδες. Στο Ιράν εκτελέστηκαν 177 άνθρωποι, στο Πακιστάν 82, ενώ στις ΗΠΑ 53.

Η Διεθνής αμνηστία σε συνεργασία με τη Human Rights Watch αναφέρει ότι ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που έχουν καταδικαστεί και αναμένουν την εκτέλεση της θανατικής ποινής, στο τέλος του 2006 είναι μεταξύ 19 και 25 χιλιάδες.

Τρόποι εκτέλεσης της θανατικής ποινής

Έξι είναι οι πιο διαδεδομένοι τρόποι εκτέλεσης της θανατικής ποινής από το 2000:

Αποκεφαλισμός σε Σαουδική Αραβία και Ιράκ

Ηλεκτρική καρέκλα στις ΗΠΑ

Κρεμάλα σε Αίγυπτο, Ιράν, Ιαπωνία, Ιορδανία, Πακιστάν και Σιγκαπούρη

Θανατηφόρος ένεση σε Κίνα, Γουατεμάλα, Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη και στις ΗΠΑ

Πυροβολισμός σε Λευκορωσία, Κίνα, Σομαλία, Ταϊβάν, Ουζμπεκιστάν και Βιετνάμ

Λιθοβολισμός σε Αφγανιστάν, Ιράν και Νιγηρία

Πηγές: ΟΗΕ, Διεθνής Αμηστία, Human Rights Watch

Οπως καταλαβαίνουμε ανάλογα με το πόσο πολιτισμένη είναι καθε χώρα διαμορφώνεται και ο τρόπος θανατωσης. Ξεκινάμε απο την ένεση(γιατί είμαστε πολιτισμένοι και "προσφέρουμε΄" ανώδυνο θανατο στον καταδικο)και καταλήγουμε στον λιθοβολισμό(!!!).

ΕΣΥ

2007-10-23T17:41:00.002+03:00

Κλείνω τα μάτια και χαμογελώ

Εσύ.

Η πρώτη εικόνα μετά από το πρώτο σκοτάδι

Η πρώτη σκέψη μετά το πρώτο φως

Ανοίγω τα μάτια και χαμογελώ.

ΛΕΥΚΩΜΑ

2007-10-19T15:40:00.000+03:00

Η http://testardoathanasia.blogspot.com/ (ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩς ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΒΑΖΕΙς ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟ LINK) αθανασια φταίει. Με έβαλε να απαντήσω σ'αυτές τις ερωτήσεις. ξέρεις, σαν τα λευκώματα που φτιάχναμε πιτσιρίκια. καιρό είχα να το κάνω...για να δούμε...

Πόση ώρα κάνεις να ετοιμαστείς για να βγεις έξω;
Έχουμε και λέμε, το πρωί 4 λεπτά, αν πρέπει να γινω όμορφος, 15’ το πολύ γιατί δεν χρειάζεται και καμιά ιδιαιτερη προσπάθεια, το έχω από φυσικού μου.

Είσαι έτοιμος/η για όλα;
Μπα, ειδικά όσο περνάει ο καιρος όλο και περισσοτερο πάω τοιχο τοιχο…

Υπάρχει εισιτήριο για εκεί που θέλεις να φτάσεις;

Η αλήθεια είναι ότι κόβω «εισιτήριο» ακόμα και αν έχω προσκληση…

Έχεις πάει στο Gstaad; Θες να πάμε μαζί;
Τώρα να σου πω μια ντροπή την ενιωσα που δεν ξέρω τι είναι το Gstaad…αλλά επειδή είμαι περίεργος, θέλω. Μόνο σαλιγγάρια μη με βάλεις να φάω.

Ξέρεις πότε να φεύγεις;

το μεγαλύτερο μου προβλημα είναι ότι συνήθως αρνούμαι να το πάρω απόφαση να φύγω και επιμένω να στηρίζω τα λάθη μου. Αλλωστε «όλο λέω πως θα φύγω, ο αγαπημένος μου στίχος».

Χαμογελάς;

Χαμογελάω από ευγένεια, από ερωτική διαθεση, από ειρωνική διαθεση,από καλή διάθεση, από τα νεύρα μου. Ναι χαμογελάω.

Κλαις; Γιατί; Δεν είναι ωραία η ζωή σου;

Για άντρας (ώπα ρε μεγάλε!) κλαίω εύκολα. Και δεν έχει γιατί…όταν μου έρχεται να κλάψω τα μπήγω.

Ξέρει κανείς πως κοιμάσαι τα βράδια; Κοιμάσαι;

Αν νυστάζω με παίρνει ο ύπνος και ροχαλίζω πριν ακουμπησει το κεφάλι μου στο μαξιλάρι. Αυτό δυστυχώς δεν είναι καλό για τη κοπέλα μου. Αυτή ξέρει.

Αυτή τη στιγμή σου λείπει κάποιος/κάποια;

Μου λείπει πάντα η μάνα μου. Κανείς άλλος ανυπόφορα.

Σε είχε προειδοποιήσει να μην τον/την ερωτευτείς; Το έκανες;

Δεν χρειάζεται να το κάνουν, τις κακοτοπιες τις προλαβαίνω.
Άλλωστε εκ φύσεως με γοητεύουν τα καλά κορίτσια που με προσκαλούν να ζησω τον έρωτα μαζί τους.

Μπορεί να μην "κοιτάς", βλέπεις, όμως, τα πάντα;

Η αγαπημένη μου συνήθεια να κοιτάζω πίσω από την εικόνα. Μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή.

Βρίσκεις στις τσέπες σου χαρτάκια με τηλέφωνα χωρίς όνομα;

Αυτή η ερώτηση είναι περασμένης δεκαετίας. Χαρτάκια με τηλέφωνα δεν υπάρχουν πιά. Αριθμοί περασμένοι στη μνήμη του κινητού χωρίς όνομα, πολλοί. Ποτέ όμως γυναικας. Εκεί πάντα σημειώνω.

Σου 'πε ποτέ καμιά, "πάρε με, τώρα";

Τηλέφωνο;

Το πρωί δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι;

Με αίματα σηκώνομαι. Με αίματα…

Σε ενδιαφέρει να ξέρεις τι θα γίνει μετά;

Ξέρω και γω βρε παιδί μου…και αν είναι να γίνει καμία χοντρη μαλακία; Πρεπει να τη ξέρω;

Θες να είσαι ο εαυτός σου;

Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν με πιάνω να μην είμαι-που συμβαινει- δε γουστάρω καθόλου.

Τι φοβάσαι; Θα μου πεις;

Αν αρχίσω να γράφω τους φοβους μου θα ξημέρωθούμε. Περισσότερο απ’ολους φοβάμαι όμως εμένα.

Τι σκέφτεσαι;

Ότι έχω αργήσει.

Είπες σε κάποιον/α, "θα έρθω να σε βρω";

Είπα…αλλά δεν πήγα. Και το κακό είναι ότι το ήξερα ότι δεν θα πάω τη στιγμή που το έλεγα.

Ξέρεις να επιδιορθώνεις ζωές;

Έπαιζα αυτό το ρόλο πολλά χρόνια. Βαρέθηκα κι εγώ, και οι άλλοι.

Χαμογελάς;Copy/paste
Χαμογελάω από ευγένεια, από ερωτική διαθεση, από ειρωνική διαθεση, από τα νεύρα μου. Ναι χαμογελάω.

Σου ' πε ποτέ κάποιος/α, "κάνε μου ό,τι θες";

Αυτό το καταλαβαινεις και το κανεις, δεν στο λένε. Και το κάνεις χωρίς να το καταλάβεις.

ωραίααααα. Τέλος.

ΜΑΘΕ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ

2007-10-16T13:05:00.000+03:00

ΜΑΝΑ 2

2007-10-15T11:16:00.000+03:00

Δεν το είχα σκοπό, αλλα μολις αφησα ένα σχολιο στον Γιάννη που μου έφερε εικόνες στο μυαλο και θέλω να τις κάνω λέξεις.
Γιατί μόνο μ'αυτές παίρνει πια εικόνα η θυμηση της.
Όπως τα πρωινά που ξυπνούσε πρώτα απ'ολους, έφτιαχνε τον καφέ της και εβαζε το μεσημεριανό να γινεται, έπειτα καθόταν στη καρέκλα της στη κουζινα παρεα με ένα χαλασμένο κασετόφωνο που έπαιζε μόνο το ραδιόφωνο πια, και έπινε τον καφέ της. της είχα ξεκλέψει μια δυό φορες την εικόνα της πριν με πάρει είδηση και μου χαμογελάσει. Καθόταν ακίνητη, με το βλέμμα στο πλακάκι ή στα ντουλαπια της κουζίνας, και σκεφτόταν. τι δεν θα δινα να μάθω τι σκεφτόταν.
Να μπω για λίγο στο λαβυρινθο του μυαλού της και να χαιδέψω τις σκέψεις της...

Η έννοια της ήταν να κάνει τη ζωή μας πιο ανετη οταν θα φεύγαμε πια απο κοντά της, μια ζωή( μάλλον μισή) χωρίς να θελήσει να ασχοληθει και λίγο με το λούσο της...και ήταν τόσο όμορφη γυναικα!!! ήταν όμορφη. δεν χρειαζοταν μπογιες και ριμελ. περπατούσε στη γειτονιά με τον αέρα της περήφανης, πηγαινε στο εργοστασιο και απ'ολα τα τμήματα γυρνούσαν τα αντρικα κεφάλια ολο λαχτάρα και τα γυναικεια γεματα ΄ζηλια.
Περνούσε η Μαρια!!!

ΦΤΗΝΑ ΤΣΙΓΑΡΑ

2007-10-09T11:31:00.000+03:00

Όταν γνωρίζεις εναν άνθρωπο, που νιώθεις οτι έχει σημασία να γνωρίζει πράγματα για σένα, όταν η θυλική της αύρα σε παρασυρει σε εξομόλογήσεις και μιλάς μιλάς μιλάς για σένα, για το φως σου για το σκοτάδι σου, θέλεις να της πεις τα πάντα, να σε μάθει, γιατι ήρθε τώρα στη ζωή σου κι εσυ έχεις δει κι εχεις κάνει τόσα όλα αυτά τα χρονια χωρις εκείνη, σηκώνεις το παντελονι σου και της δείχνεις τα σημάδια στο γόνατο που "μάζεψες" πιτσιρικάς, το σημάδι στο φρύδι, τις πληγές σου, φανερές και κρυφές, που σ'έκαναν αυτο που εισαι τώρα, αυτό που εκείνη γνωρίζει. Θέλεις να ακούσει όλες τις μουσικές και να δει όλες τις ταινίες που σ'έκαναν ν'ανατριχιάσεις. θέλεις να ξέρει ποιος είσαι! θέλεις να συστηθείς.
Όταν, λοιπόν έρχεται αυτή η ώρα,για καποιους λόγους, όλους ή κανέναν, έχω μια ταινία. Φτηνά Τσιγάρα. και συστήνομαι μ'αυτή.

Το clip ειναι απο το soundtrack της ταινίας.

Υ.Γ. στη καντίνα του Λυκαβητου, ξημέρωμα και με μουσικη συνοδεία το "λευκό μου γιασεμί" διαδραματίζεται μια απο τις ερωτικότερες σκηνες που έχω δει σε ταινία.

ΑΚΟΥΩ

2007-10-05T04:34:00.000+03:00

Breath...keep breathing...όσο μπορεις συντροφε ακόμα, πάρε ανάσες απ'την ανάσα μου.
Γέλα...γέλα οσο μπορεις γλυκιά μου, όσο αντέχουν τα μάτια σου να κοιτάζουν τη χαρά.
Στάσου όσο μπορείς ψηλότερα αδερφέ, γιατί το ξέρεις εκεί ψηλά τους είναι δυσκολο να φτάσουν.
Φώναξε, όσο μπορείς δυνατότερα...εσύ, γιατί εγώ εδω σ'ακούω...

ΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

2007-09-29T22:36:00.000+03:00

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ.

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΆΜΙΣΟ

2007-09-28T18:16:00.000+03:00

Ήταν μια απο κεινες τις μέρες που θα προσπαθούσε να το παιξει κοινωνικός και ευχαριστος. Έβαλε μάλιστα και ασπρο πουκάμισο. ανέβηκε στη μηχανή του, τον φυσηξε και ο αέρας, ξεθαρεψε, σαν να ενιωσε μια σταγονα καλης διαθεσης να κυλάει στις φλέβες του. Έφτασε στο στεκι του, μεσα ολοι φιλοι και γνωστοι. Ωραία. Μια δυο χαζομαρουλες με τους κολλητους και όλα θα κυλησουν ωραία. Γιώργο θα μου βάλεις ένα Southern? ....(οχι ρε πουστη, φανκιες παιζουν απόψε? εχει και πολυ κόσμο...ουτε να κουνηθεις δεν μπορεις.) "τι? οχι ρε δεν εχω τιποτα, ολα καλά." "Γιώργο άκυρο το Southern φιλε, πρέπει να φύγω, τα λέμε παιδια"...."'οχι λεμε ρε δεν έγινε τιποτα, θα τα πουμε αυριο."

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΡΕ

2007-09-22T23:24:00.000+03:00

BLOODY SUNDAAAAAY

2007-09-21T17:24:00.001+03:00

Τη κυριακη τρέξαμε να ψηφίσουμε, τη κυριακή βγήκαμε ξανά στους δρόμους να γιορτάσουμε τη νικη της παραταξης μας(!!!), τη κυριακή ξεχασαμε τι γινοταν ολοκληρο καλοκαιρι, ποσοι κάηκαν ποση Ελλαδα χάσαμε... τη κυριακή ο Νίκος πηγε να ψηφίσει στην Ανδρο, οι δυο ροδες του τον προδωσαν. Τη τεταρτη τον χαιρετήσαμε για τελευταία φορά.

ΟΥΛΑΛΟΥΜ

2007-09-18T15:24:00.000+03:00

Μα η ψυχή σηκώνοντας το δάχτυλο είπε:
"Το υποψιάζομαι θλιβερά αυτό το αστέρι,
μου φαίνεται παράξενη η χλωμάδα του.
Ω, βιάσου, βιάσου, ας μην καθυστερούμε.
Ω,φύγε, φύγε, ας φύγουμε, έτσι πρέπει".
Μίλαγε με τρόμο αφήνοντας να πέσουν
τα φτερά της, προτού συρθούνε μεσ' στη σκόνη.
Έκλαιγε με αγωνία, αφήνοντας να πέσουν
τα φτερά της, προτού συρθούνε μεσ' στη σκόνη,
προτού θλιβερά συρθούνε μεσ'στη σκόνη.

Εγώ απάντησα: "Ενα όνειρο, μονάχα, είναι αυτό,
ας πάμε με τo τρεμουλιαστό αυτό φως
ας τονιστούμε απ' αυτό το κρυστάλλινο φως,
το φως το σιβυλλικό που ακτινοβολάει
με Ελπίδα και Ομορφιά αυτή τη νύχτα:
— Δες, τρέμοντας ανεβαίνει τον ουρανό μέσ' στη
νύχτα.

Μπορούμε σίγουρα να εμπιστευτούμε στη λάμψη
του,
που δεν μπορεί παρά σωστά να μας οδηγήσει,
μιά κι ανεβαίνει τρέμοντας τα Ουράνια, μέσ' στη
νύχτα".
Ησύχασα έτσι την ψυχή μου κι έσκυψα και τη
φίλησα,
και κατώρθωσα να διαλύσω την κακή την διάθεση,
και σκόρπισα τους φόβους και τις ανησυχίες της,
και πήραμε το μονοπάτι ως το τέλος.

ΕNTΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

2007-09-14T05:36:00.000+03:00

Κάθε νύχτα σέρνω τις κουρασμένες φλέβες των ποδιών μου
στα πεζοδρόμια
γλιστρώντας που και που σε ψόφιες χαρές.
Σηκώνομαι όμως,κοιτώντας γύρω μήπως με είδε κανείς.
Και συνεχίζω...
Σαν θεός που πετάει κάτω από τα σύννεφα
για να τον δει επιτέλους κάποιος. Τώρα που πάω?
Είναι ψέμματα-Απρίλης- που έγιναν ζητιάνοι
για μια δόση αλήθειας.
Τη κρύβουν προσεκτικά στο κόρφο τους
σταυρώνοντας τα χέρια στο ξεχασμένο επάνω τους
χειμωνιάτικο παλτό.

Μπασταρδα ψέμματα....Μπάσταρδες πραγματικότητες.

------------------

2007-09-12T13:20:00.000+03:00

ξεκίνησα ενα post για να βγάλω τη πίκρα μου και τα αδιέξοδά μου...το έσβησα. δεν θελω. δεν έχω διάθεση. ας μη μιλήσω για λίγο.

ΘΑ ΞΕΡΑΣΩ

2007-09-06T14:39:00.000+03:00

Πολλοι απο σας θα εχετε λαβει αυτο το μειλ...

Αν νομίζεις ότι αυτό που τρως στα McDonald's είναι «κιμάς σόγια»
ή κρέας αλόγου, αφού διαβάσεις αυτά που ακολουθούν, θα ευχόσουν να
είχες φάει τον υγιεινό «κιμά σόγιας» και το μη τοξικό κρέας αλόγου.
Σύμφωνα με πηγές εξουσιοδοτημένες από το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν,
προέκυψε πρόσφατα, ότι το κρέας που χρησιμοποιούν τα McDonald's για
τα Χάμπουργκερ, προέρχεται από τεράστια «ζώα», χωρίς πόδια και κέρατα, τα οποία τρέφονται μέσω συνδεδεμένων σωλήνων στα στομάχια τους και που στην πραγματικότητα δεν έχουν κόκαλα, αλλά μικρούς χόνδρους που δεν αναπτύσσονται ποτέ.

Όποιοι τα έχουν δει, διαβεβαιώνουν ότι είναι πολύ αντιπαθή πράγματα, διότι πέρα από το ότι παραμένουν ακίνητα για όλη τους τη «ζωή», δεν έχουν μάτια, ούτε ουρά και σχεδόν δεν έχουν τρίχωμα (!), στην πραγματικότητα τα κεφάλια τους έχουν το μέγεθος της μπάλας του τένις και το μόνο που διαφαίνεται είναι αυτό που τους έχει
μείνει για «στόμα». Δηλαδή δεν έχουν αυτά τα οποία δεν μπορούν να μετατραπούν σε τροφή, τα άχρηστα για τις εταιρείες fast food.
Η γενετική παραποίηση την οποία έχουν υποστεί, τα έχει μετατρέψει σε άψυχα αντικείμενα με τρομακτική ζελατινώδη εμφάνιση. Όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να τους αναγκάσει να αποσύρουν τις ανακοινώσεις τους που λένε ότι τα χάμπουργκερ τους έχουν βάση βοδινό κρέας, δικαιολογήθηκαν λέγοντας ότι στα λατινικά «βάση βοοειδών» σημαίνει ΠΡΑΓΜΑ, και ότι παράγουν κρέας ΠΡΑΓΜΑ, οπότε ναι, μπορούν να
λένε ότι το κρέας που χρησιμοποιούν έχει ΒΑΣΗ ΒΟΟΕΙΔΩΝ.
Παρόλο που το επιχείρημά τους δεν στέκει και είναι αρκετά δόλιο, η Οικονομική δύναμη είπε ότι το προσυπογράφει, αφού δωροδοκήθηκαν πολλοί άνθρωποι,σε διαφορετικές θέσεις, σε πολύ υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια. Για αυτό το λόγο, η McDonalds έχει την πολυτέλεια να ανακοινώνει ότι αυτό που
βάζουν στα χάμπουργκερ είναι 100% κρέας που έχει ΒΑΣΗ ΒΟΟΕΙΔΗ, δηλαδή κρέας «ΠΡΑΓΜΑ», εκείνων των πραγμάτων που ξέρουν ότι αφήνουν να μεγαλώνουν σε ψευδό-στάβλους και με Διαδικασίες αμφιβόλου ηθικής.

Αλλά ΠΟΤΕ δε θα δείτε να υπάρχει καμία επεξήγηση ή ανακοίνωση όπου τα McDonald's να λένε ότι το κρέας που χρησιμοποιούν είναι «Βοοειδών», που είναι η κατάλληλη ονομασία για τον γενικό καθορισμό των ταύρων και των αγελάδων. Το χειρότερο από όλα αυτά, δεν είναι ότι τα McDonalds χρησιμοποιούν τη γενετική παραποίηση για να διατηρήσουν μεγαλύτερη την παραγωγή, αλλά ότι αυτό το κρέας, έχει έμμεσες επιπτώσεις στην υγεία.
Οι ουσίες και οι τοξίνες που αναπτύσσουν τα «ΠΡΑΓΜΑΤΑ» που εκτρέφουν τα McDonald's, προκαλούν με το πέρασμα του χρόνου μη αναστρέψιμες ζημιές στην υγεία.

Αν νομίζατε ότι αυτό το κάνουν μόνο τα McDonalds, πρέπει να ξέρετε ότι τα χάμπουργκερ των
McNuggets και των McPollo, γίνονται από τα περισσεύματα της παραγωγής
των KFC (παρακάτω θα διαβάσετε το σημείωμα σχετικά με τα KFC, και θα
μάθετε την ποιότητα «φαγητού» που μας πουλάνε).Τα πρώτα αποτελέσματα
λοιπόν, φαίνονται την επομένη που έχετε φάει χάμπουργκερ των
McDonald's. Μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, υφίστανται δυσπεψία και
κολίτιδα. Αρχικά φαινόταν ότι αυτά τα συμπτώματα δεν ήταν ύποπτα αλλά
με το πέρασμα του χρόνου, η ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των έμμεσων επιπτώσεων είναι ευδιάκριτη.
Είναι ένα φαινόμενο παρεμφερές με αυτό του AIDS,Εφόσον επωάζεται και παραμένει κρυμμένο για πολλά χρόνια, μέχρι τη στιγμή που λίγο λίγο φανερώνει τις κακοήθεις επιπτώσεις του.

Παρόλο που δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις, σε μέρη όπως τον
Καναδά, την Αυστραλία και φυσικά τις ΗΠΑ, έχει γνωστοποιηθεί από
επιστήμονες ειδικευμένους στο αντικείμενο, ότι η νόσος του Αλτσχαϊμερ
σχετίζεται με την κατανάλωση χάμπουργκερ των McDonald's, όπως και
άλλες ασθένειες των οποίων η προέλευση δε σχετίζεται με άλλες
αιτίες. Όπως διαπιστώνετε, όλα αυτά είναι εξαιρετικά δυσάρεστα, και
για αυτό το λόγο, είναι πολύ σημαντικό όλοι να μάθουν, τι ποιότητα
«φαγητού» μας προσφέρουν σε αυτά τα μέρη. Δεν θα επιτρέψουμε να μας πουλάνε κάτι που δεν είναι αυτό που λένε. Μόνο με την πίεση θα μπορέσουμε να προκαλέσουμε να χρησιμοποιούν τα McDonald's αληθινό κρέας βοδινού και όχι κρέας «ΠΡΑΓΜΑ».

Και το KENTUCKY; Τα KFC έχουν εδώ και χρόνια ξεφύγει από την παράδοση.
Πολλοί είναι οι άνθρωποι που τρώνε στα KFC με θρησκευτική ευλάβεια.
Δεν ξέρουν όμως τι πραγματικά τρώνε. Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης
έρευνας για τα KFC που έγινε στο πανεπιστήμιο του Νέου Χαμσαϊρ,
ανακαλύφθηκαν ορισμένα ενοχλητικά γεγονότα. Πρώτα από όλα
παρατηρήθηκε ότι η εταιρεία άλλαξε το όνομά της. Από Kentucky Fried
Chicken (Τηγανιτά Κοτόπουλα Κεντάκι) έγινε KFC.
Μπορεί κάποιοι να πουν, Ε και; Αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν λόγω του τρόπου παρασκευής «FRIED»(τηγανιτά). Δεν είναι όμως αυτό. Ο λόγος που μετονομάστηκε σε KFC είναι γιατί δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «CHICKEN». Γιατί; Τα KFC δε χρησιμοποιούν «αληθινά κοτόπουλα».

Χρησιμοποιούν γενετικά παραποιημένους οργανισμούς. Αυτά που αποκαλούν
«κοτόπουλα» διατηρούνται ζωντανά μέσω διασωληνώσεων στο σώμα τους που
διοχετεύουν αίμα και θρεπτικές ουσίες στη δομή τους. Δεν έχουν ράμφη,
φτερά ούτε πόδια. Η δομή τους έχει περιοριστεί δραματικά ώστε να
περιέχει μόνο κρέας. Αυτό είναι πολύ καλό για τα KFC εφόσον δεν έχουν
μεγάλο κόστος παραγωγής. Δεν χρειάζεται να τα ξεπουπουλιάζουν, ή να
αφαιρούν ράμφος ούτε πόδια.
Η κυβέρνηση τους υπέδειξε να αλλάξουν όλα τα μενού τους έτσι ώστε να μην αναφέρεται πουθενά η λέξη «κοτόπουλο».
Αν προσέξετε θα το παρατηρήσετε. Ακούστε και τις διαφημίσεις τους.
Εγγυώμαι ότι δε θα δείτε ή θα ακούσετε τη λέξη «κοτόπουλο». Είναι ένα
θέμα αρκετά ενοχλητικό.

Ελπίζω οι άνθρωποι να αρχίσουν να το συνειδητοποιούν και να το μεταφέρουν και σε άλλους.

...ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

2007-09-03T23:30:00.000+03:00

Σαν μια σακούλα σούπερ μάρκετ
στα χέρια μιας γυναίκας σε στάση λεωφορείου
βαραίνουν τα μάτια μου,
και χαμηλώνουν να μη κοιτάξουν ποτέ ξανά
-απο φόβο μη δουν μέσα τους-
τα γυμνά σκονισμένα κορμάκια στους δρόμους,
τους σπαρμένους σίδερο δρόμους,

...σβήσε το φως..φαινόμαστε...
αν μας δουν,θα μας ζητήσουν βοήθεια.

ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΊΠΕΣ...

2007-08-31T14:04:00.000+03:00

Εκλογές

Περίδης Ορφέας
Μουσική/Στίχοι: Περίδης Ορφέας

Θάλασσα στην Λάρισα
σιδηρόδρομος στην Κρήτη
όχι τρύπες στις δεκάρες
έρχονται εκλογές

Πέσε μόνος σου αρχηγέ
απ’ το προεκλογικό μπαλκόνι
ότι μας ενώνει
είναι αυτό που δεν θα γίνει ποτέ

Αν δεν βγειτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί σαν λαμπάδες
στις κολόνες της ΔΕΗ
και αν δεν βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα μας τρώνε τα λιοντάρια
στον υπόνομο με βάρδια

Εργα στις οδούς
θέσεις και μισθοί, αυξησεις
εντυπώσεις, υποσχεσεις
έρχονται εκλογές

Κάθε τέσσερα χρονάκια
μια Κυριακή πολίτες
και ότι δεν τους είπες
γράψ’ το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ!

ΣΙΧΑΘΗΚΑ

2007-08-27T14:40:00.000+03:00

Γύρισα...σκατά. Δεν έχουμε καμία ελπίδα σύντροφοι. Ειμαστε για τα μπάζα.
Γυρισα...σε λίγες μέρες θα το αποδείξουμε και πάλι. Θα ψηφίσουμε τα ίδια τσογλάνια και πάλι για να βρούνε τις λύσεις που ποτέ δεν κατάφεραν να βρουν. Πόσο χειρότερα μπορούν να πάνε ολα...δεν εχει πάτο...και η μόνη εξήγηση είμαστε εμείς.
Ένα τσουρμο κουραδομηχανές έχουμε γίνει. ετρωγα σουβλακια με ζωντανή σύνδεση τα νεκρά τοπία,τους νεκρούς ανθρώπους,τα νεκρά ζωα...κοιτούσα με απορία προσπαθώντας να εξηγήσω-παρηγορησω τον ανθρωπο που μόλις έμαθε οτι αναβληθηκε το ντερμπυ έδειχνε συντετριμένος...
Κι εδώ? στα blogs,εδώ που νόμιζα οτι θα βρω ανθρώπους να γουσταρω,με τις ευαισθησίες τους,τις όμορφες γραφές τους,μέχρι κι εδώ...να μη βρούμε έναν καθαρό χώρο. όχι. ακόμα και στο blog της Αμαλίας,ακόμα κι εκει,να μη σέβονται τίποτα και να ξεκατινιαζονται να βρίζονται με λόγια που ακόμα κι εγω που το στόμα μου είναι οχετος με κάνουν να ντρεπομαι. Αφήστε την ησυχη ρε, έγραψε πέντε λέξεις και πήρε λιγη αγάπη και ελπίδα λιγο πριν χαθεί,γιατι το βρωμιζετε ΚΑΙ αυτό?
Γύρισα...σε μια πραγματικότητα που σιχαίνομαι μερα τη μερα ολο και πιο πολύ.

ΦΕΥΓΩ

2007-08-03T13:00:00.000+03:00

Και για να μη λέω μόνο πως θα φύγω,λέω να φύγω στ'αλήθεια. θα λείψω ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον Αυγουστο!!! καινουριοι διαδικτυακοι φίλοι,άντε σειρά σας. να είμαστε καλά και θα ξανανταμώσουμε.

όπως πάντα

2007-07-30T13:09:00.000+03:00

...οταν θα γυρισεις το βλέμμα σου πίσω θα με δεις,θα είμαι εκεί και θα σερνω το βλέμμα μου στα πόδια σου,με μια περηφάνια δακρυσμενη απο ντροπή, έτσι,όπως παντα...

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

2007-07-27T14:09:00.000+03:00

Ο morfeas,αναφέρει στο προφιλ του μια ταινία πολυ πολυ αγαπημένη μου, μια ταινία που κάποιος βλάκας κριτικός χαρακτηρισε "σπαγγέτι γουέστερν ελληνικής επαρχίας περιορισμενης δυναμικης". αυτό που ξέρω μονο είναι οτι όταν τελείωσε η ταινία, εγώ και οι φιλοι μου δεν μιλησαμε,δεν αντιδράσαμε για ενα πεντάλεπτο.Προσωπικά,τη κουβαλάω μέσα μου απο τότε,μαζι με τη μουσικη του Θ.Παπακωνσταντίνου. Υπάρχει εκεί και το ομωνυμο τραγούδι του θανάση σε μια εκτέλεση που δεν υπάρχει πουθενα αλλού,παρα μόνο εκεί μια και soundtrack δεν κυκλοφόρησε. Μια εκτέλεση του τραγουδιου αυτου υπαρχει στον τελευταίο δισκο του θανάση και το τραγουδαει η Μαρθα Φριτζηλα. Η ιστορία ενός ανθρώπου που ετρεξε μακριά,για να γλιτώσει από την ίδια του τη μοιρα. ξέρετε πολλους που να το έχουν καταφερει???

Μάνα

2007-07-23T10:40:00.000+03:00

Με ενοχλεί πολυ οτι τη θυμαμαι κυρίως στα τελευταία της,αρρωστα χρόνια. Τη θυμάμαι να βήχει ασταμάτητα και το αδύναμο αναπνευστικό της να της κάνει ακόμα πιο δύσκολες αυτές τις καταραμένες στιγμες. είχε κρυώσει,η αγαπημένη μου...
με θυμάμαι και μένα σε μια πλαστική καρέκλα απέναντι της,μολις να εχω φτάσει απο την Αθήνα,αντικρύζοντας την να κλαίω,μ'αυτό το κλάμα που δεν το σταματάς με τίποτα,σε νικάει...έτσι κι αλλιώς...
Τη θυμάμαι εκεί στην αναπηρική της καρέκλα-που τοσο πολυ αντισταθηκε να κάτσει-να σηκώνει το ταλαιπωρημένο της προσωπο και να μου χαμογελάει...μ'αυτο το κουρασμενο γλυκο της χαμόγελο,για να με βοηθησει να συνέλθω. είχε χασει τη φωνή της και τα μάτια της ζωγράφιζαν τις εικονες που θα μας ακολουθουν για πάντα...να λέει "Μη κλαις,μη στεναχωριέσαι...κοιτα με!!! είμαι καλά,σου χαμογελώ!!!"

JAMES

2007-07-19T14:41:00.000+03:00

Επιβλητικός,μελαγχολικός με μια ενεργεια εσωτερική που δεν ηξερες αν αυτο που βλέπεις σε κάνει να θελεις να βάλεις τα κλάματα ή να απογειωθεις στο ρυθμό του. Οι φλέβες στο ξυρισμένο του κεφάλι σε ένταση και ένα χαμόγελο μάλλον πικρο...απο τις συναυλίες που ευχαριστω τη τυχη μου και τη τσέπη μου που βρεθηκα εκεί χθες. συγκροτημα που το μέγεθος τους πάνω στη σκηνή είναι τεραστιο...αλλα αυτή η φιγούρα του Tim Booth,δεν περιγράφεται με λέξεις. μια ζωντανή πηγή συναισθημάτων,ένας ανθρωπος δίχως κόκκαλα-απίστευτη κίνηση-που σου σφηνώνει στο μυαλό για πολύ πολύ καιρο.

Η Φώφη

2007-07-17T14:46:00.000+03:00

Χθες έβλεπα τη Φώφη Γεννηματά στις ειδήσεις,σε απευθείας σύνδεση απο τις ολοκαίνουριες πυρκαγιές μας αγανακτισμένη για το κακό που μας βρηκε,με την άσχημη φάτσα της σε κοντινο πλάνο να ωρύεται και να γινεται εκτός απο ασχημη και αντιπαθητική,να επιτιθεται σε ολους τους υπεύθυνους για την αργοπορία τους να επέμβουν και για την ανευθυνότητά τους ενω βρίσκονται σε πολύ υπεύθυνες θέσεις. Η Φώφη,λοιπόν,έλεγε οτι ο τάδε δρομος είναι ευθυνη του τάκη,το κομματι δασους τάδε είναι ευθύνη του λάκη,τα κονδύλια είναι ευθύνη του σάκη,ο εξοπλισμός των πυροσβεστων ειναι ευθύνη του μακη και παει λέγοντας...@#$#^#^@#&%^@#&&%&&%#@%&#
Να ηρεμήσω γιατί φουντωσα!!!!!(4 βαθειες ανάσες ελλιπούς αττικού οξυγόνου)
λοιπόν...να κάνω κι εγώ μια χαζή ερώτηση που είμαι σιγουρος πως κανείς δεν ξέρει να μου απαντήσει? ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΆ ΚΑΝΕΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ Κ.ΦΩΦΗ ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ ΑΚΡΙΒΏΣ ΕΊΣΤΕ ΥΠΕΎΘΥΝΗ????????

ΑΑΑΑΑ να κάνω αλλη μια ερώτηση? απλη αυτη τη φορά. ΠΌΣΑ ΚΥΒΙΚΑ ΒΛΑΚΕΊΑΣ ΚΟΥΒΑΛΆΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ.......

Κουρασμένος

2007-07-14T16:19:00.000+03:00

Είμαι λιγο κουρασμένος,σα να μην έχω καθόλου ενέργεια πια...κι έτσι μου βγαίνει το παράπονο. δεν είναι η δουλεια,οχι η δουλειά. Είναι που όσο μεγαλωνω κάνω το ένα λαθος πάνω στ'αλλο,είναι που τελικά εχω υπερεκτιμήσει τη κρίση μου και τη πιο σπουδαία στιγμη παίρνω τις πιο λάθος αποφασεις. είναι που πονταρω παντα σε λάθος ανθρώπους τη σωστή στιγμή και το αντιστροφο...με κούρασα ο μπαγάσας.

Ωραιο είναι τελικά αυτο το καινούριο κολπο με τα blogs. σα να βγαίνεις κάπου ψηλά και φώναζεις αυτό που σκεφτεσαι. κι ας μη σ'ακουσει κανείς. εσυ τα έχεις πει. έχεις ξεθυμάνει....Σα να νιώθω καλύτερα...

ΜΑΣΚΑ ΔΕΝ ΕΧΩ...

2007-07-14T16:10:00.000+03:00

μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο...

Νικολαααα!!!!!

2007-07-11T21:19:00.000+03:00

Ω εποχή μου θυμίζεις το καισαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν,κι οσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα τα τροχοφόρα με προσπερνούν,
φεύγω και πάω να βρω στο μπανγκονκ το σύντροφο μου το κινγκ κονγκ,μες το μυαλό μου βαρανε τα κονγκ μοιάζω με μπάλα του πινγκ πονγκ....μας εκτελούνε με σφαίρες ντουμ ντουμ ντουμ σφαιρες ντουμ ντουμ σφαιρες ντουμ ντουμ κι εμεις ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρουμ ΤΑΡΑΤΑΤΑΤΖΟΥΜ για ένα κουστουμ...

ο χρόνος

2007-07-10T13:12:00.000+03:00

Είδα τη Σώτη Τριανταφύλλου να μιλάει για το καινούριο της βιβλίο. Μία φράση της!!! Μία φράση της..."ο χρόνος σε βοηθάει όλη σου τη ζωή, επουλώνει τις πληγές σου και στο τελος σε σκοτώνει"...δε μπορεί να ξεκολλήσει το μυαλό μου 3 μέρες τώρα απ'αυτή τη κουβέντα για τον σύμμαχο και εχθρό,χρόνο.

ποιός γελάει τώρα?

2007-07-06T17:45:00.000+03:00

Κατεβάζω το κεφάλι και σε κοιτώ εκεί ψήλα,άλλαξες...σου λέω,χαμογελάς ή μάλλον κλαις.
χτύπησες τη πορτα μου μεσάνυχτα και γω έσβησα το φως να σε γελάσω. Ποιός γελάει τώρα?

2007-07-03T12:14:00.000+03:00

αρχίζω πια να πιστεύω οτι οι ανθρωποι ειμαστε ανίκανοι να εκτιμησουμε στη ζωή μας το σπουδαίο,την ομορφιά,την αγάπη τη στιγμη που εμφανίζονται στη ζωή μας.
Ως δεδομένα τα καταχωρούμε στην καθημερινοτητα μας λες και καποιος μας τα χρωστούσε,λες και ειμαστε σίγουροι οτι θα είναι δικα μας για παντα.
περίεργη φαρα ο ανθρωπος...αχάριστο...
ξέρεις τι ειναι να εχεις ενα σπιτι μπροστα στο πέλαγος,να ξυπνάς καθε πρωι και να βλεπεις τη γαλήνη ή το θυμο της θαλασσας και συ να εχεις τα παραθυρα σου ερμητικά κλειστα? και αντ'αυτού να έχεις ανοιχτο αυτο που βλέπει στο δρόμο,στο ντουβάρι,στα απλωμένα ρουχα του γειτονα?.............αυτό το σπίτι υπαρχει αυτοι οι ανθρωποι υπάρχουν τους ειδα χθες. περίεργη φάρα οι ανθρωποι,περίεργη φαρα ειμαι...

an akous

2007-06-27T07:07:00.000+03:00

αν ακούς, στις 7 το πρωί, αν ακούς... έλυσα.